MEKTUPLAR

YÜREĞİN KADINI ERKEĞİ YOKTUR

2012-01-16T12:20:00.000+02:00

BUNLARA DA İNSAN MI DİYECEĞİZ?

2012-01-11T23:48:00.004+02:00

Sevgili Günlük,

Zor günlerden geçiyoruz, hem de çok zor günlerden. Paşaların terörist; teröristlerin paşa paşa yaşadığı bir dönem bu... Ancak bundan söz etmeyeceğim şimdilik.

Cumhuriyet gazetesinde okuduğum şu haber var ya beni mahvetti... Bunlar yakalanmış, yakalanmadan insan içinde dolaşanları ne yapacağız?

İşte o haber:

"SAVAŞ KALKAN

TOKAT - Tokat’ta biri zihinsel engelli 12 ve 14 yaşlarındaki 2 kız çocuğuna, taciz ve tecavüz ettikleri belirlenen, aralarında bir işadamı ve bir gazetecinin de bulunduğu 13 kişi dün ilk kez hâkim karşısına çıktı. Sanıklardan gazeteci Yüksel M’nin çocukların porno görüntülerini de kaydettiği belirlendi.

Tokat’ta biri 12 yaşındaki zihinsel engelli B.A. ve 14 yaşındaki T. İ’ye tecavüz ettikleri belirlenen çok sayıda kişi geçen aylarda gözaltına alınmış, bunlardan bir işadamı ve bir gazetecinin de aralarında bulunduğu 13 kişi tutuklanmıştı.

18 yıla kadar hapis istemiyle yargılanan sanıklar, dün ilk kez hâkim karşısına çıktı. Tecavüzle suçlanan sanıklar haklarındaki iddiaları reddetti. Ancak sanıkların işyeri, evleri ve araçlarında yapılan aramalarda kızlara ait saç kılları, saç tokası ve küçük kızların DNA örneklerinin tespit edildiği bildirildi. Sanıkların, çocuklara cinsel istismarda bulunduktan sonra arkadaşlarına da pazarladıkları belirlendi.

Sanıklardan Mehmet A’nın çocuklarının, mağdur kız çocuklarıyla arkadaş olduğu, çocukları böyle kandırdığı da mağdurların ifadeleriyle ortaya çıktı. Ayrıca, sanıklardan Yüksel M’nin çocukların porno görüntülerini kaydettiği de bildirildi. Yüksel M. hakkında porno suçundan da 3 ayrı dava açıldı."

Çocuklarının arkadaşıymış hem de!...

Bir de bu var aynı gazetede:

SEYFETTİN METE

ÇORUM - İskilip ilçesinde 17 yaşındaki kız çocuğuna tecavüz ettiği iddiasıyla tutuklu yargılanan başkomiser Metin M., dün ilk kez hâkim karşısına çıktı. Çorum’un İskilip ilçesinde 17 yaşındaki S.D, Emniyet Müdürlüğü’ne giderek kendisini rahatsız eden kişiler olduğunu söyleyip yardım istedi. Başkomiser Metin M. “Bir daha seni rahatsız eden olursa beni bu numaradan arayabilirsin” diyerek telefon numarasını verdi, küçük kızın da numarasını aldı.

Evli olan Metin M., bir süre sonra S.D. ile görüşmeye başladı. İddiaya göre Metin M. bir süre sonra evine çağırdığı S.D’ye tecavüz etti. Küçük kızla kendi isteğiyle beraber olduğunu ileri sürdü. Duruşmaya katılan küçük kız ise sanığın kendisine zorla tecavüz ettiğini ve şikâyetçi olduğunu söyledi. Mahkeme eksiklerin dinlenmesi için duruşmayı erteledi.

TİTRERİİM

2011-12-29T17:21:00.004+02:00

"Dal bir gün dedi ki tomurcuğuna:

-Tenimde bir yara işler gibisin.
Titrerim rüzgarlar zarar vermesin."

Ahmet Kutsi Tecer

Sevgili Günlüğüm, "Sehven" sözcüğünü ne çok duyduk şu son yıllarda...

Sehven insanlar ölüyor, sehven acılar çekiliyor, sehven sorular şifreleniyor, sehven telefonlar dinleniyor, sehven tutklanan insanlar oluyor, sehven tutuklanan insanlarımızın telefonlarına suç unsurları olabilecek kayıtlar düşülüyor, sehveh...

Yetmedi mi bu çılgınlık? Tir tir titriyoruz ulusça... Birileri bizimle dalga mı geçiyor?
Kim kime dum duma bir ülke mi olduk sonunda. Sınırlarımız yol geçen hanı mı? İstihbarat suçsuz insanları dinlemekten başka ne yapıyor?
Otuz beş insan yanlışlıkla nasıl öldürülür?
Ölenlere rahmet, yakınlarına sabır diliyorum.

Bölünerek mi mutlu olacak bu ulus?

YENİ YILI KUCAKLAMAK

2011-12-28T09:27:00.002+02:00

2011 yılına veda etme zamanımız geldi...

Gitmeden önce ona çok teşekkür etmek istiyorum. Bu yıl mutluluktan uçtuğum, ayaklarımın yerden kesildiği nice güzellikleri yaşattı bana.

En önemlisi küçük kızımın yeni yaşamına sevdiğiyle birlikte yürümeye başladığı bir yıl olması...
Nişan:

Gerçek nikah:
Şakacıktan nikah ve düğün:

Dedeleri oynadı:

Hepimiz oynadık:

Bu arada dört yıl önceki büyük kızımızın düğününü de hatırladık:

Ela Yağmur'u kucakladılar :
Elalı günlerimiz başladı. Artık Ela bazen bayram oldu, bazen tatil oldu, en çok da yeni yıl oldu bizim için. Üç yıl önce 31 Aralık 2008'de geldi baş köşeye kuruldu. Şimdi ne ki güzel, ne ki iyi, ne ki doğru yaşamımızdaki her mutlulukta bir parça Ela var...

Kuzumuz üç yaşını bitiriyor. İyi ki doğdun Ela Yağmur...

Biz Yeni Yılı yani Ela'yı kucaklamaya gidiyoruz İstanbul'a. Sadece Ela'yı değil uzaktaki yakındaki tüm sevdiklerimizi yüreğimizle kucaklayacağız. Küçük kızımız ve damadımızı da içimizde götürüyoruz; çoook uzaklarda da olsalar yüreğimizin en güzel yerindeler, bizimleler, bizdeler...
Siz de sevdiklerinizi kucaklayın.

2012 Herkesin sevgiyle kucaklaştığı bir yıl olsun...

CEHENNEMİN TÜMÜNÜ ALMAK İSTİYORUM

2011-12-26T09:01:00.002+02:00

Sevgili Günlük

Yeni bir yıla girmeğe hazırlandığımız şu günlerde gülmeye, en çok da düşünmeye gereksinim duyuyoruz biliyor musun?
Bugün okuduğum bir fıkrayı kaydetmek istiyorum:

Temel, Vatikan'da gezerken upuzun bir kuyruk görmüş.
Ne kuyruğu bu, diye sorduğunda :
Vatikan kilisesi tarafından cennetin parça parça satıldığını; bin dolar verenin cennetten bir parça alabileceğini söylemişler.

Temek kuyruğu takip edip kilisenin önüne ulaşmış ve:
"Ben cehennemin tümünü almak istiyorum." demiş.
"Olmaz!" demişler. "Burada cehennem satışı yok; cennetten bir parça almak istiyorsan sıraya gir!" diye de eklemişler.
Temel cehennemi almakta ısrar etmiş. Kapıda temeli ikna edemeyen görevliler, durumu Papa'ya anlatmışlar.
Papa gülerek:
"Gidin sorun bakalım, cehennemin tümüne kaç dolar veriyormuş bu akılsız adam?
Sorarlar, Temel:
"On bin dolar veririm." demiş.

Bunun üzerine Papa Temel'i yanına getirtmiş ve hazırlattığı belgeyi Temel'e vermiş. On bin doları aldıktan sonra Temel'i gülerek uğurlamışlar.
Dışarı çıkan Temel, cennetten bir parça satın almak için sırada bekleyen binlerce kişiye elindeki belgeyi gösterip:

"Eyyyy uşaklar! Cehennemin tümünü ben satın aldım, artık cennet için uğraşmanıza gerek yok; dağılabilirsiniz." demiş.

Sonra ne mi olmuş?

Cennet satışları bir anda durmuş. Şimdi Papa ve ekibi on bin dolara sattıkları cehennemi Temel'den geri almak için pazarlık yapmaya başlamış. Bir rivayete göre pazarlıklar hala sürüyormuş...

Bu fıkra bana değerli oyuncumuz Şener Şen'in oynadığı Züğürt Ağa filmini anımsattı. Senarist bu fıkrayı bilseydi durum değişir miydi?

Kimsenin kimseyi aldatmadığı güzel bir yıl olsun 2012...

ÖLÜM NE ZAMAN GÜZEL?

2011-12-24T11:35:00.004+02:00

Sevgili Günlük

Yeni bir yıla girmeye çok az bir zaman kaldı. Yeni yıldan beklentiler, dilekler, kehanetler yine gündemde.

Ama bir gerçek içimizi acıtmaya devam ediyor. Çılgın insanlar savaşa doymuyor, hadi desen üçüncü dünya savaşını çıkaracaklar. Çocuklar ölüyor, insanlar acı çekiyor kimin umurunda?

Petrolle insan kanı becayiş ediliyor...

"Karanlıkta üç çocuk
Yalnızlığa boğulmuş anaları,
Babaları savaşta unutulmuş.
Doymuş açlığa, çıplaklığa
Aydınlıkta üç çocuk
Biri güler, biri ağlar, biri donuk...

Ölüm arkada kalan olmazsa güzel
Ölüm vakitli gelirse o zaman güzel..."

Yekta Güngör Özden

HAYIR DEMEDEN ÖNCE

2011-12-22T09:32:00.001+02:00

ANNEDEN OĞLUNA
Bak oğlum sana ne diyeceğim:
Hayat bana kristal basamaklar sunmadı
Hatta yürüdüğüm yollar çivilerle doluydu
Ve tehlikeli sarkık dikiklerle
Ve kırık paramparça tahtalarla
Yerler halı kaplı da değildi
Çıplaktı
Ama biri sürekli tırmanıyordu
O da bendim
Varışlar gidişler
Köşeleri dönmeler
Bazen karanlık bölmeler
Işıksız hepten

İşte oğlum bu yüzden asla geri dönme yolundan
Bastığın yerlere de güvenme
Ne yumuşaklık bulmak kolay ne de dinginlik
Sakın düşme
Bana bak, ben hala ilerliyorum yolumda
Hala tırmanıyorum
Ve yaşam bana hala kristal basamaklar sunmuyor.

Langston Hughus

Sevgili Günlük,

Çocuklarımıza "hayır" demeden önce durup iyice düşünmemiz gerekiyor galiba. "Hayır"larımız çocuklarımızın geleceğine set çekmemeli.

Endişeleniyoruz onlar adına, evet ama, bu onların yapmak istediği her şeye düşünmeden karşı çıkmamıza neden olmamalı. Hedeflerine ulaşmaya çalışırken yollarına çıkacak sorunları dile getirmeliyiz. Vazgeçmiyorsa, kararlıysa elimizden gelen desteği vermeliyiz. Anneden Oğluna adlı şiir çok şey anlatmıyor mu?

Başarılar emeksiz gelmiyor...

KEDİYE YASTIK

2011-12-21T14:50:00.000+02:00

Kitaplıklarımızın zaman zaman da
kafaya tokmak,
kediye yastık,
çingeneye bohça
işlevi görmesi pek fena olmaz doğrusu.
Georges Perec

Günlerden Çarşamba, aylardan Aralık, yıllardan 2011...
Kitaplığım yine karışmış...
İlk okuduğum kitabı anımsamaya çalışıyorum.
Teksas Tommiksler vardı önce erkek kardeşimin aldığı, resimli fotoromanlar ablamdan... Bunlardan önce miydi sonra mıydı bilemedim. Bildiğim ilk ciddi roman Genç Kızlardı elime aldığım. İlkokul beşinci sınıfındaydım. Anladım mı? Sanmıyorum, ama büyülendiğimi hatırlıyorum. Olay yatılı bir kız lisesinde geçiyordu galiba. Öğretmenine aşık genç kızlar...

Orta okulda Çalıkuşu Reşat Nuri'den... Dönem ödevi olarak hazırlamıştım. Kerime Nadirler, Muazzez Tahsinler, Kemalettin Tuğcular bir solukta okunup biterdi o yıllarda.

Lisede Germinal, Ana, İnce Memed, Kuyucaklı Yusuf, ve diğerleri... Yaz tatillerimiz kitapsız nasıl geçerdi onlar olmasa? Değiş tokuşlarla ne çok kitap okumuştuk.

Sevgili Günlük bak nereden nereye geldim. Kitaplığı düzeltmem gerekiyor. Bu sıra iyice karıştırdım yine.
Gidip de gelmeyen kitaplarım nerede acaba?

Kal sağlıcakla...

DEDEMİN İNSANLARI

2011-12-20T11:16:00.003+02:00

Sevgili Günlüğüm, dün güzel bir gündü benim için. Dedemin İnsanları filminin de katkısı oldu buna.
Film sinemada izlenmeli bence. İnsanı bulunduğu ortamdan bambaşka diyarlara götürüyor, başka insanlarla buluşturuyor. Oyuncular çok başarılıydı. Filmi beğenerek izledim. Hatta son sahnelerde gözlerimin yaşardığını hissettim.

Daha sık gitmeliyim sinemaya.

SİZİN ÇOCUĞUNUZ NE İLE YAŞIYOR?

2011-12-15T17:33:00.001+02:00

Sevgili Okuyucu,

Bazı şeyler bilinse de tekrar tekrar hatırlanmasında yarar var. Hele de çocuklar söz konusu olunca...
Ana-babalık zor iş. Durup düşünmek, derin derin düşünmek zorundayız. Sizin Çocuğunuz Ne İle Yaşıyor? sorusunun yanıtını bulmalıyız. Bunun ertelenmeye tahammülü yok çünkü. Zararın neresinden dönülse kardır.
Çocuklar Yaşadıklarını Öğrenirler, Dorothy L. Nolte'nin güzel bir şiiri, çok şey anlatıyor doğrusu.
Buyrun okuyun efendim, belki aradığınız yanıtı bulursunuz :

Eğer çocuklar eleştiri ile yaşarlarsa,
eleştirmeyi öğrenirler.

Eğer çocuklar düşmanlık ile yaşarlarsa,
kavga etmeyi öğrenirler.

Eğer çocuklar korku ile yaşarlarsa ,
endişelenmeyi öğrenirler.

Eğer çocuklar acınma duygusu ile yaşarlarsa,
kendilerine acımayı öğrenirler.

Eğer çocuklar alay ile yaşarlarsa,
çekingen olmayı öğrenirler.

Eğer çocuklar kıskançlıkla yaşarlarsa,
hasetin ne olduğunu öğrenirler.

Eğer çocuklar utanç ile yaşarlarsa,
kendilerini suçlu hissetmeyi öğrenirler.

Eğer çocuklar hoşgörü ile yaşarlarsa,
sabırlı olmayı öğrenirler.

Eğer çocuklar güdülenme ile yaşarlarsa,
kendilerine güvenmeyi öğrenirler.

Eğer çocuklar övgü ile yaşarlarsa,
takdir etmeyi öğrenirler.

Eğer çocuklar beğeni ile yaşarlarsa,
kendilerini sevmeyi öğrenirler.

Eğer çocuklar kabul edilme ile yaşarlarsa,
sevginin ne olduğunu öğrenirler.

Eğer çocuklar onay ile yaşarlarsa,
hayatta hedefleri olmasının iyi olduğunu öğrenirler.

Eğer çocuklar dürüstlük ve eşitlik yaşarlarsa
cömert olmayı öğrenirler.

Eğer çocuklar güvenlik duygusu ile yaşarlarsa,
kendilerine ve etraflarındakilere güvenmeyi öğrenirler.

Eğer çocuklar dostluk ile yaşarlarsa,
dünyanın barış içinde yaşanması gereken bir yer olduğunu öğrenirler.

Eğer çocuklar sükunetle yaşarlarsa,
huzur içinde yaşamayı öğrenirler.

SİZİN ÇOCUĞUNUZ NE İLE YAŞIYOR?

ANAMA ANA DİYESİN BABAMA BABA DİYESİN

2011-12-14T09:30:00.000+02:00

Sevgili,

En mutlu günlerimizden biriydi...

Küçük kızımızın sevdiğinin ailesini evimizde konuk ediyorduk. Nişan telaşı sarmıştı yüreklerimizi, heyecan doruktaydı. Her şey çok güzel olmuştu.
Nişandan sonraki sabah kahvaltı bitiminde sohbete geçildi.

İşte o sırada Sevgili Kayınvalidem aldı sazı eline, başladı beni şikayete:

"Bu var ya bu, ilk zamanlar bana hiç anne demedi!"

Gördün mü olanı? Zamanlama da dört dörtlüktü hani... İşin fenası söyledikleri de doğruydu. "Anne" dememiştim, diyememiştim. Hala da şöyle ağzımı doldura doldura anne diyemiyorum yazık ki...

Kayınvalidem 85 yaşında, otuz altı yıl, içinde sakladığı sitemi, mükemmel bir zamanlamayla yüzüme vurdu, yeni dünürlerimizin yanında.

Bu konu, seninle aramızda hiç sorun olmamıştı değil mi Sevgili? Oysa pek çok aile sırf bu yüzden nice tatsız tartışmalar yaşamıştır kim bilir?

Şimdi ben de kayınvalideyim. Bunu yazmak bile tuhaf geliyor, çünkü ben kendimi hiç kayınvalide olarak göremedim ki... Belki de kız annesi olmanın avantajı bu, malum cici anne de deniyor kız annelerine.
Sorun genelde aynı kişiyi seven iki kadın arasında yaşanıyor. Gelin kaynana arasındaki malum rekabet duygusu ya da kötü örneklerin dilden dile anlatılması sonucunda oluşan önyargılı başlangıçlar sorunları körüklüyor. Konu önemli çünkü hiç yoktan insanın en güzel yıllarında gereksiz acılar yaşanıyor.

Beni bunları yazmaya iten, başlıkta adını andığımız Edip Akbayram'ın sesiyle de insanın içine işleyen sözlerin gerçekleşme olasılığının kolay olmadığı gerçeği. Ne diyor Edip Akbayram:

"Anama ana diyesin, babama baba diyesin,
Sen bize gelin gelesin, nerde kaldın kibar gelin?"

Sözler insanın içini ısıtıyor değil mi?

Ancak tüm insan ilişkilerinde olduğu gibi burada da sihirli sözcük "saygı" diye düşünüyorum. "Anne" ve "baba" hayatımızdaki en önemli iki insan için kullandığımız sevgi, saygı, güven,fedakarlık gibi pek çok güzel anlamı yüklediğimiz sözcükler. Dolayısıyla bu sözcükleri hayatımıza yeni giren aile büyükleri için kullanmak çok zor. Sanırım zorlanmalarımızın nedeni de bu. Onun için büyüklerin bu konuda ısrarcı olması işi daha da zor bir duruma getirecektir. En iyisi karşılıklı saygı göstermek, ilişkileri saygı çerçevesi içinde yürütürken zamanla oluşacak sevgi köprüsünü sağlam temeller üzerine oturtmak.

Damatlarım bana anne demediler. Sana da baba... Daha doğrusu adımızın sonuna eklediler bu güzel sözcükleri. Çok hoşuma gitti. Hiçbir hitap kullanmasalar da sorun değil.Amca, teyze de diyebilirler. Önemli olan ilişkilerdeki güzellik.

Canımızın canları onlar, sevgili yavrularımızın sevdikleri... Sadece bu bile gelin ya da damatları hoş tutmamız için yeterli bir sebep değil mi? Ve onların ayrı bir aile oldukları gerçeğini kabullenmek...

Bu konuda başkalarının ne düşündüğünü de çok merak ediyorum doğrusu.

Anama ana diyesin
Babama baba diyesin

Kolay mı bunu hemencecik söylemek?

GÖZLERİNE BAKABİLİYOR MUSUNUZ?

2011-12-01T12:35:00.001+02:00

Türk Eğitim Sisteminin Bugünü - Müşfik Kenterin... ile cuneytozdemir

24 KASIM ÖĞRETMENLER GÜNÜYDÜ

2011-11-25T03:08:00.003+02:00

"Ben kuşlardan da küçüktüm, bir gece vaktiydi
Aşk tuttu elimden benim
Geçtim düşler sokağından, bir gece vaktiydi
Ceplerimde hacı yatmazlar

Yağmur yağsa, uykum kaçsa
Bir kuş konsa badi parmağıma
Ağlardım bir başıma

Sevdadandır, sevdadandır
Sevdadandır dedi annem, aldırma
Aldırma, gel yanıma

Kaç mevsim aşk pazarında geçti yalanlarla
Düş sattım aldanmışlara
Aklım kaçıverdi yerinden bir gece vaktiydi
Sevdiğim başka sevenim başka

Yağmur yağsa, uykum kaçsa
Bir kuş konsa badi parmağıma
Ağlardım bir başıma"
*

Sevgili Günlük,

Uykum kaçtı; ağladım bir başıma...

Bugün(dün oldu çoktan) 24 Kasım, Öğretmenler Günü'ydü... Evde duramadım, çarşıya indim. İnmeseydim keşke... Gördüklerimden ürktüm.

Atamız cumhuriyeti gençlere gençleri de öğretmenlere emanet etmişti değil mi? Hani hep birlikte coşkuyla söylüyorduk bir zamanlar, "Alnımızda bilgilerden bir çelenk.."

"Candan açtık cehle karşı bir savaş,
Ey bu yolda ant içen genç arkadaş!
Öğren, öğret hakkı halka, gürle coş;
Durma durma koş.

Şanlı yurdum, her bucağın şanla dolsun;
Yurdum seni yüceltmeye antlar olsun."

Şanlı yurdum, her bucağın şanla dolsun; yurdum seni yüceltmeye antlar olsun..."
Tutamadık sözümüzü, yenildik... Ey okuyucu biz paraya karşı yenildik; bize paranın önemini öğretmediler, her şeyi öğrettiler de para kazanmayı öğretmediler...

En gerçek yol göstericinin bilim olduğuna inandık. Aydınlıkların karanlıkları yeneceğini sandık. Mum gibi eridik, etrafımızı aydınlattığımızı sandık... Doğruluk sonsuzluğun güneşidir, nasıl olsa doğar dedik. İyiyi, güzeli, doğruyu öğrendik, bunları öğrettik.

Biz bunları yaparken birileri zenginleşmenin, para kazanmanın yollarını keşfetmişlerdi bile. Biz mum gibi erirken onlar ellerinde fener din-iman diyerek yardım istiyorlardı. Şirketler kurdular, televizyonlar aldılar; büyüdükçe büyüdüler. Beyinler yıkandı, bazıları parayla satın alındı, her yol mübahtır dendi, güçlerine güç kattılar ve bugünlere geldik...

Olmuyor, suçluluk duygusu desem değil. Biz elimizden geleni yaptık, ama başaramadık. Eşit koşullarda değildik. Dürüst bir mücadele değildi.Yenildik, paranın gücüne yenildik.

Yenilen sadece biz öğretmenler de değiliz. Doktorumuz yenildi, hakimimiz-savcımız-avukatımız yenildi, gazetecimiz yenildi, yazarımız-çizerimiz yenildi, aydınımız yenildi... Bekli siz bile yenilmişsinizdir...
Bizler yenildik, bizler sustuk; karanlıklar bağıra bağıra konuştu; durmadan konuştu, saçma sapan- yalan yanlış demeden konuştu...

"Bir sonsuz yağmur yağsa
Mutlulukla ıslansa dünya

Odalar üzgün durmasa
Ayrılığa kapanmasa kapılar

Hep yanıtı yasaklanmış sorular sordular
O masal ülkesinin kapılarını zorladılar

Çıkıp gelse anılardan o gencecik ermişler
Savrulup da gittiler kaç kez rüzgar rüzgar

Utancından günden güne kibarlaşan şu açlık
Bir gün olsun inip de aralarına katılmadık
Korktuk neden korktuğumuzu bilmeden"
**

Korktuk, neden korktuğumuzu bilmeden...

Öğretmen Andını geçiriyorum aklımdan, Van'da yitirdiğimiz genç öğretmenler bu yemini yaparken neler hissetmişlerdi acaba?

"Türkiye Cumhuriyeti anayasasına,

Atatürk inkılâp ve ilkelerine,

anayasada ifadesini bulan Türk milliyetçiliğine

sadakatle bağlı kalacağıma;

Türkiye Cumhuriyeti kanunlarını tarafsız ve eşitlik ilkelerine bağlı kalarak uygulayacağıma;

Türk milletinin millî, ahlâkî, insanî, manevî ve kültürel değerlerini benimseyip, koruyup, bunları geliştirmek için çalışacağıma;

İnsan haklarına ve anayasanın temel ilkelerine dayanan millî, demokratik, lâik bir hukuk devleti olan

Türkiye Cumhuriyeti'ne karşı görev ve sorumluluklarımı bilerek, bunları davranış halinde göstereceğime namusum ve şerefim üzerine yemin ederim."

76 genç öğretmeni Van depreminde yitirdik deniyor haberlerde...

Yitirdiğimiz sadece onlar mı?

Yağmur yağsa, uykum kaçsa
Bir kuş konsa badi parmağıma
Ağlardım bir başıma"

"Bir sonsuz yağmur yağsa
Mutlulukla ıslansa dünya"

Saçmaladım değil mi sevgili okur? Boşver, buraya kadar yanılıp da okuduysan kötü bir düş say olur mu? Bugün biraz duygusalım, buruk bir öğretmenler günüydü benim için. Hoşgör...

" Sevdadandır, sevdadandır
Sevdadandır dedi annem, aldırma..."

* Feridun Düzağaç- Düşler Sokağı
**Şükrü Erbaş-Bir Sonsuz Yağmur Yağsa

YILLAR SONRA YENİDEN SEVGİLİYE MEKTUP

2011-11-21T12:45:00.002+02:00

21 Kasım 2011

Sevgili,

Geçen gün yaşadığımız duygu patlamasını düşünüyorum durmadan... Bu kadar yıldır birlikteyiz böylesini hiç görmedim. Evet zaman zaman gözlerin doldu, erkekler ağlamazın aksine sen ağladın; ama böyle hüngür hüngür ağladığına tanık olmamıştım. Ben de ağladım. Ve bu halimizle onu da ağlattık.

Neden, diye sorduğumda gerçeği buluyorum galiba. Uzun zamandır ilk kez kendimize kaldık. Hep birileri için koşturduk durduk. Sevincimizi de özlemimizi de birlikte konuşamadık, yeterince yaşayamadık. Ve o gitti, uçtu gitti sevdiğine...

Fotoğraflarına baktık uzun uzun.
İşte bak bu minicik Özge'miz...
Ne zaman çekilmişti.
Aaaa buna bak bir de...
Ya şuna...

Tam da o sırada, gözlerimiz dolu doluyken çaldı telefon:

Annecim nasılsınız?
Özge'm sen misiiiin?
Hadi bilgisayarı açın da sizi göreyim...

Telaşla, acemice açtım ekranı, kamerayı ayarladım, karşımızdasın. Canlı capcanlı, masanın üstünde... Elimi uzatsam geliverecek gibisin; ama...
Bir o kadar da uzak, ulaşılmazsın...

İşte o an, dayanamadın biliyorum, gözyaşlarınla ıslanmış yüzünle, hıçkırıklarınla boğulmuş sesinlle önüme geçip "Nasılsın kızım?" diyişin yok mu seni bir kez daha yeniden sevmeme neden oldu biliyor musun?

CUMHURİYET BAYRAMIMIZ KUTLU OLSUN

2011-10-29T12:25:00.005+03:00

ULUSAL EGEMENLİK VE ÇOCUK BAYRAMI KUTLU OLSUN

2011-04-23T13:30:00.003+03:00

BLOGUMA DOKUNMA

2011-03-02T02:23:00.000+02:00

KARDEŞ Mİ?

2011-01-26T16:22:00.000+02:00

GÜNLÜK

Yıl 1980/ 5 Eylül
Zonguldak

Yıllar nasıl da arkasına bakmadan geçip gidiyor. Biz farkına bile varamıyoruz. Günler, aylar, mevsimler...
Yaza doyamadan yine hazan mevsimi geldi bak. Apansız havalar soğumaya başladı, doğa canlılığını yavaş yavaş tüketiyor gözümüzün önünde. Yeşil yerini sarıya bırakıyor usul usul... Birkaç gündür yağan yağmur nihayet dindi bugün. Fakat güneşi henüz göremedik. Havadan mıdır nedir herkeste bir sıkıntı, tedirginlik, memnuniyetsizlik var, açıkça gözlemlenen...

Yavrum şu anda etrafımda dolanıp duruyor. O da sıkıntılı bu sıralar. Eve tıkılıp kaldık, havalar düzelse geçecek sanki. Her gün: "Anneciğim, okulum ne zaman açılacak? Hadi açılsın!" anlaşılan arkadaşlar, öğretmen özlenmiş, bu iyi bir şey aslında değil mi günlükçüğüm?

Evet, bir yazı daha geride bıraktık. İstediğim gibi yararlanamadım bu tatilden. Oysa pek çok planım vardı tatile değgin. Çalışacaktım, bir şeyler yazacaktım; olmadı. Çocukla biraz zor, her an onunla ilgilenmemi istiyor. Şu anda boyama kitabıyla boya kalemlerini getirdi, 'Hadi boyayalım, anneciğim sen bana yardım et..." diyor. Çaresiz biraz yardım edeceğim. Boya zamanı, biraz ara...

***

Şimdi diğer odaya gitti, kimbilir ne getirecek. Üç yaşı bitti mayısta. En önemli isteği okulunun açılması, çabucak büyümesi ve ilk okula başlaması... Siyah önlük, beyaz yakaları görünce bu isteği iyice artıyor. Bir de kardeş istiyor, bunu sürekli yineliyor. Kardeşi olmasını ben de çok istiyorum, ama henüz erken, biraz daha büyüsün hele... Hem kim bakacak, nasıl olacak? İkinci çocuk biraz daha rahatlayalım öyle olsun değil mi? İkisi de ezilmesin istiyorum. Çalışan anne olmak zor, gerçi bu yıl biraz rahatladık, ama yine de ikinci için erken...

Tatilde Karasu'ya gittik. Karasu, Adapazarı'nda... EKİ'nin kamp yeri var, 10 gün kaldık.Denizden bol bol yararlandık, yemekleri de çok güzeldi doğrusu. İyi bir tatil oldu, dinlendik, üçümüz birarada bol bol eğlendik.

Haberleri hiç sorma günlük. Çorum'da, Fatsa'da olaylar çığrından çıkmış durumdaydı biz tatildeyken. Birileri durmadan ölüm yağdırıyor...DİSK Başkanı Kemal Türker öldürüldü. Eski başbakanlardan Nihat Erim öldürüldü. Asala, elçilerimizi öldürüyor.Nereye varacak bu işin sonu bilemiyorum. Okullar da karışık...

Kitaplarını kucaklamış geldi, bakalım hangisini seçecek okumam için.
Hoşçakal günlük. Şimdilik ben kaçtım.

GÜLE GÜLE 2010

2010-12-31T01:37:00.002+02:00

Her şey gönlünüzce olsun...

CUMHURBAŞKANI SEÇEMEDİK

2010-12-30T17:28:00.003+02:00

GÜNLÜK

26 Haziran 1980
Zonguldak

Zonguldak'a geleli bugün üç yıl olmuş. 26 Haziran 1977'de gelmişiz.Yıllar geçiveriyor işte...

İyice alıştık buraya. Özellikle manzarasına doyum olmuyor. Gidersek, bir gün gidersek sanırım en çok bunu arayacağım.

Şu anda balkonda oturuyorum. Önümde defterim, yazıyorum. Bir yandan da bu nefis manzarayı seyrediyorum. Karşımda liman tüm ayrıntılarıyla duruyor. Deniz hafif dalgalı. Hava, olabildiğince sıcak, tam deniz havası...
Yeşille mavinin iç içe olduğu bir şehir burası. Ve tepeler... Tümüyle tepelerden oluşuyor. Yollar bu tepelerden inen merdivenler, merdivenler yol olmuş Zonguldak'ta. Karaelmas diyarında yaşamak hem güç hem de çok zevkli...

Denizde iki gemi var, kapkara... Ya kömür, ya demir, ya da kum taşıyordur. Yolcu gemileri genellikle akşam saatlerinde geliyor.Işıl ışıl yanıyor gemiler, seyretmeyi seviyorum. Bir de güneşin batışı var ki görmek lazım, anlatılmaz güzellikte...

Aşağıda yoldan arabalar geçip gidiyor. Site minibüsleri çoğunlukta... Dolmuş ücretleri iyice arttı, on beş lira, az değil bence. Artık zamların, zulumlerin ardı arkası kesilmiyor...

Biz insanlar, doğanın bahşettiği tüm güzellikleri bozmak için birbirimizle yarışıyoruz. Sanki dünya dar geliyor insanlarımıza. Gözlerini kırpmadan öldürüyorlar, hiç acımadan insanlara kıyıyorlar...

Artık geçinemez duruma geldik neredeyse, üstelik iki kişi çalışıyoruz. Ya tek maaşla geçinmeye çalışanlar, birkaç çocuk okutanlar... Allah kolaylık versin, ne diyeyim.

Ülkemizin durumu çok kötü. Aylardır bir cumhurbaşkanı seçemedik. Hükümet çaresiz. Komşu devletler karışık...

Geçenlerde Irak sınırımızdaki köylülerimiz, sınırın ötesinde ot topladıkları için, Iraklı askerler tarafından kurşuna dizildi. Sessizce bekledik...

Biraz önce yavrum uyandı. Şimdi kalemi tutuyor, birlikte yazıyoruz bu satırları. Öyle tatlı bir kızım var ki anlatamam. Çok mutluyuz, çok... Yavrum, A....'im ve ben... Bir de kardeşim H....'im, altı aydır yanımızda. Gezmeye geldi, kızımıza bakmaya geldi ve gidemedi. İyi ki bizimle, onu çok seviyorum. O, benim en küçük kardeşim.

Zonguldak'ın havasını alan, suyunu içen burayı bırakamaz diyordu Zonguldaklılar, doğruymuş. Burada işe başladı bile... O, artık mühendis hanım oldu. Haa birkaç ay da ücretli öğretmenlik yaptı bizim okulda. "Ahlak" dersi öğretmenliği yaptı, boş geçiyormuş, müdür rica etti. Kot pantollu Ahlak öğretmenini önce yadırgadı çocuklar, ama sonrasında çok sevdiler...

Saat 18.00 olmuş. Biraz sonra işten gelirler. Tüm ailemi çok seviyorum, mutlu olmalarını diliyorum yürekten.

Bugün okula gittim. Sabah gözcülük görevim vardı sınavda. Öğleden sonra da kızımla uyuduk. Ben uyandım, kızım uyumaya devam etti de bu satırları yazabildim.
Sıkıldı , bak elindeki oyuncağı balkondan aşağıya attı şimdi. Sızlanıp duruyor, gidip alalım, biraz da dışarda oynarız.
Şimdilik bırakıyorum...

ÇAY

2010-12-28T13:48:00.001+02:00

GÜNLÜK
23 Haziran 1980
Zonguldak

Biraz önce defterim geçti elime, en son kasım 79'da yazmışım. Sıkılınca deftere sarılmışım anlaşılan. Mutluluklar pek yazılmıyor, yaşanıyor galiba. Dert söyletiyor insanı demek ki...

Yazmadığım zamanlarda ne güzel şeyler yaşadık, hiçbirini yazmamışım, bak sen şu işe!

24 Ocak'ta erkek kardeşim evlendi. Ankara buz gibiydi, ama herkes çok mutluydu... Bunu bile atlamışım.

Yeni yıla eğlenerek girdik, çocuklar gönüllerince oynadılar. Yok, buna dair tek satır yazmamışım nedense...
Anaokulundaki partiden, günlerce çocuklar için hazırladığımız hediye paketlerinden, parti için yaptığımız karton şapka maceramızdan ve birbirinden güzel günlerden...

Koşuşturup duruyorum. Kendi okulum, öğrencilerim, yazılılarım, kitaplarım, kızımın anaokulu... Zaman altın değerinde... O kaçıyor, ben kovalıyorum. Sevgisiz yapamazdım. Sevgiyle yapılan işler daha kolay mı geliyor ne?

Biraz sonra kızımın okuluna gideceğim, kısa kesmem lazım. Dünkü çayın değerlendirmesini yapacağız. Çok güzel bir çay düzenledik anaokulu için. Orman işletmesinin salonunda hem çocuklar hem de biz eğlendik. Haa, bu arada okul-aile birliğindeyim ben. Çocukları mutlu etmek için elimizden geleni yapıyoruz. Geçenlerde A.... de anaokulunun bahçesine bir kamyon kum döktürttü. Kumda oynamayı çok seviyor çocuklar...

Ülkedeki olayları hiç sorma sevgili günlük. Onlar bir felaket. Yüreğimiz ağzımızda izliyoruz. Neyse şimdi gitmem lazım, geç kalmayayım...

MERAKLISINA 1980'İN ÖNEMLİ OLAYLARI

2010-12-27T11:59:00.002+02:00

1980 2 Ocak: Komutanların Hükümete bir uyarı mektubu verdiği ileri sürüldü ancak mektubu kimse sahiplenmedi.
-Diyarbakır Belediye Başkanı Mehdi Zana (Leyla Zana'nın kocası) hakkında, bölücülük ve Kürt propagandası yaptığı gerekçesiyle dava açıldı.

5 Ocak: Demirel, Ecevit'in 'AP-CHP işbirliği' önerisini reddetti.

11 Ocak: Buca Cezaevi'nde siyasi mahkumların kaldığı tarafta 150 metrelik bir tünel ortaya çıkarıldı.

16 Ağustos: Adalet Bakanlığı'nda bazı önemli dosya ve belgelerin çalındığı açıklandı.

23 Ocak: İzmir Tariş'te Güvenlik Güçleriyle eylemciler arasında çıkan çatışmada, 20'si Polis, 1'i Jandarma olmak üzere toplam 35 kişi yaralandı.
-Çıkan olaylar üzerine Ege Üniversitesi tatil edildi.

24 Ocak: Ünlü '24 Ocak Kararları' alındı. IMF'nin isteklerini kabul ettik. Devalüasyon sonucu dolar 70 lira oldu. A'dan Z'ye herşeye zam geliyor.

7 Şubat: Bern Büyükelçimiz Doğan Türkmen, Ermeni teröristlerin saldırısından yaralı olarak kurtuldu.

12 Şubat: İzmir'de artan gerilim üzerine şehre 3.000 asker gönderildi. Çatışmalar devam ediyor.

13 Şubat: Bern Büyükelçisi Doğan Türkmen'e ateş eden Ermeni terörist Kilimciyan, Fransa'da yakalandı.

14 Şubat: İstanbul Valisi Nevzat Ayaz, kepenk kapatan esnafa çağrıda bulunarak, dükkanlarını açmalarını istedi. Kent genelinde yapılan operasyonlarda 322 militan yakalandı.
-İzmir'de işçiler ve bazı gruplar tarafından işgal edilen TARİŞ'e asker girdi, 500'den fazla direnişçi gözaltına alındı.

15 Şubat: İstanbul'da kepenkleri kapalı dükkanları askerler açtı. İzmir'de asker TARİŞ'e girdi. DİSK, genel grev ilan ettiğini bildirdi.

16 Şubat: İstanbul'da esnaf dükkanlarını açtı.

17 Şubat: İzmir Gültepe'de Polis, aşırı sol görüşlüler tarafından 'kurtarılmış bölge' olarak ilan edilen yere girdi, 16 Polis yaralandı, 3 kişi öldü.

19 Şubat: Kara Kuvvetleri Komutanı Org. Nurettin Ersin'in görev süresi 1 yıl uzatıldı.

21 Şubat: Büyük turizm acentası TUI, yaşanan anarşi ortamı ve can güvenliği olmadığı gerekçesiyle Türkiye'yi kara listeye aldığını açıkladı ve yapılmış olan rezervasyonların yaklaşık yarısını iptal etti.

29 Şubat: Dövizli askerlik yasası kabul edildi.

3 Mart: Hatay eski Cumhurbaşkanı olan ve Hatay'ın Anayurda katılmasında büyük emekleri geçen Tayfur Sökmen öldü.

9 Mart: Genelkurmay başkanı Org. Kenan Evren, Cumhurbaşkanlığına aday olacağı söylentilerini yalanladı.

21 Mart: Nevruz Bayramı nedeniyle yurdun çeşitli yerlerinde çıkan olaylarda 8 kişi öldü, onlarca kişi yaralandı.

23 Mart: TBMM'de Cumhurbaşkanlığı seçimi, aday bulunamadığı için yapılamadı. (Kimse talip değil.)

26 Mart: TBMM'de Cumhurbaşkanlığı seçimleri için turlara başlandı. Yapılan ilk turda bağımsız aday Nurettin Yılmaz 80 oy aldı.

29 Mart: Şiddetli yağışlar nedeniyle Sivas Develi'ye bağlı Ayvazhacı köyünde meydana gelen toprak kaymasında 57 kişi öldü, 100'den fazla kişi yaralandı.

1 Nisan: Van Cezaevi'nde 58 mahkum, kazdıkları tünelden kaçtı.

2 Nisan: Devalüasyon yapıldı. Dolar 75 lira oldu.

5 Nisan: Ortadoğu Gazetesi yazarı İsmail Gerçeksöz, solcular tarafından öldürüldü.

6 Nisan: Eskişehir'de DİSK'in düzenlediği mitingde çıkan olaylarda 5 kişi öldü, 4 kişi yaralandı.

7 Nisan: 7 yıllık görev süresi dolan Cumhurbaşkanı Fahri Korutürk, törenle Çankaya Köşkü'nden ayrıldı. Cumhuriyet Senatosu Başkanı İhsan Sabri Çağlayangil, Cumhurbaşkanı Vekili oldu.

12 Nisan: Yazar Ümit Kaftancıoğlu, Müslüman Kardeşler Birliği adlı örgüt tarafından öldürüldü.

22 Nisan: Sağmalcılar Cezaevi'nden de 23 mahkum kaçtı.

3 Mayıs: Eski Başbakanlardan Nihat Erim'in ikametinin girişinde görevli bir Bekçi teröristlerce şehit edildi.

4 Mayıs: Demokrat Parti Kongresi'nde partinin feshedilmesine karar verildi.

5 Mayıs: Anayasa Mahkemesi, Türkiye Emekçi Partisi'ni kapattı.

15 Mayıs: AP'li Devlet Bakanı Muhammed Kelleci istifa etti.

21 Mayıs: Tuzla Piyade Okulu Komutanı Sabri Demirbağ, uğradığı silahlı saldırı sonucu yaralandı.

28 Mayıs: MHP Milletvekili ve eski Bakanlardan Gün Sazak öldürüldü.

2 Haziran: Zonguldak Ağır Ceza Mahkemesi, 'mobilya davası'ndan dolayı Yahya Demirel'i 4 yıl ağır hapis cezasına çarptırdı.

10 Haziran: Bu yıl içinde 8. kez devalüasyon yapıldı.

21 Haziran: Şair ve oyun yazarı Ahmet Muhip Dranas öldü.

23 Haziran: İstanbul Büyükşehir Belediye Başkan Yardımcısı Bülent Demir, Müslüman Kardeşler Birliği adlı örgüt tarafından öldürüldü.

28 Haziran: Adana Cezaevi'nde 16 mahkum, kazdıkları tünelden firar ederken Güvenlik Güçlerinin fark etmesi sonucu çatışmaya girdiler, 4 mahkum öldü, diğerleri kaçmayı başardı.

2 Temmuz: Sivas'ta artan çatışmalar üzerine sokağa çıkma yasağı kondu.

3 Temmuz: TBMM'den güven isteyen Demirel, 214 red, 227 kabul oyu aldı.

4 Temmuz: Cumhurbaşkanlığı seçimleri bir türlü sonuca bağlanamıyor. Partiler arasında en ufak bir uzlaşma ümidi görünmüyor. Bunalım Devleti derinden etkiliyor.

5 Temmuz: Çorum ateşler içinde. Alevi-Sünni çatışması çıktı. Olaylarda 3 kişi öldü, 30 kişi yaralandı.

6 Temmuz: Çorum'da olaylar yatıştırılamadı, çatışmalar devam ediyor. Kente askeri birlikler gönderildi. Askerler yollara barikatlar kurdu. Sokağa çıkma yasağı kondu.

7 Temmuz: Çorum'da çatışmalar devam ediyor. Ölü sayısı 20'ye çıktı.

8 Temmuz: Polis ve Asker Çorum'a hakim olabildi, şehirde azda olsa sükunet sağlanabildi.

9 Temmuz: Fatsa'da 2 Astsubay, DEV-YOL (Devrimci Yoldaşlar) militanlarınca kaçırıldı.

10 Temmuz: Fatsa'da gerginlik doruk noktasında, çatışmalar devam ediyor. Komando birlikleri şehri kuşattı.
-Çorum'da çatışmalar sona erdi, toplam ölü sayısı 25.

12 Temmuz: Güvenlik Kuvvetleri Fatsa'ya hakim oldu. 200'den fazla kişi gözaltına alındı.

16 Temmuz: CHP İstanbul Milletvekili Abdurrahman Köksaloğlu öldürüldü.

19 Temmuz: Eski Başbakanlardan Nihat Erim, solcu teröristlerin düzenlediği bir buikast sonucu öldürüldü.

22 Temmuz: DİSK eski Genel Başkanı ve Maden-İş Sendikası Başkanı Kemal Türkler öldürüldü.

1 Ağustos: Atina Büyükelçiliği İdari Ateşesi Galip Özmen, ASALA'ya bağlı Ermeni teröristlerce öldürüldü.

5 Ağustos: Ali Özgentürk'ün 'Hazal' isimli filmi, Paris'te düzenlenen 'Prades Film Festivali'nde en iyi film seçildi.

6 Ağustos: ASALA militanları, Türkiye'nin Lion Konsolosluğu'nu bastılar, 4 Konsolosluk görevlimiz yaralandı.

9 Ağustos: Kahramanmaraş olaylarının (23 Aralık 1978) faillerinden 22 kişi idama mahkum edildi.

27 Ağustos: Alman Hükümeti, Türkiye'ye verdiği notada MSP Genel Başkanı ve eski Başbakan Yardımcısı Necmettin Erbakan'ı eroin kaçakçılığı ile suçladı.

28 Ağustos: Ankara Savcılığı, Erbakan'ın dokunulmazlığının kaldırılmasını istedi.

3 Eylül: İzmir Cumhuriyet Başsavcısı, müstehcen pozlar veren Bülent Ersoy hakkında tutuklama kararı verdi.

5 Eylül: AP'li Dışişleri Bakanı Hayrettin Erkmen, gensoru ile düşürüldü. İlk defa bir Bakan gensoru ile düşürülmüş oldu.

6 Eylül: MSP, Konya'da Kudüs'ü kurtarma yürüyüşü yaptı. İstiklal Marşı okunurken protestolar oldu, bazı kişiler yere oturdu.

12 Eylül: DARBE... Genelkurmay Başkanı Org. Kenan Evren Başkanlığında, Kara Kuvvetleri Komutanı Org. Nurettin Ersin, Hava Kuvvetleri Komutanı Org. Tahsin Şahinkaya, Deniz Kuvvetleri Komutanı Oram. Nejat Tümer ve Jandarma Genel Komutanı Org. Sedat Celasun'dan oluşan Milli Güvenlik Konseyi (MGK) yönetime el koydu.

-Milli Güvenlik Konseyi'nin yaptığı açıklama ile, Hükümet, Senato ve Parlamento feshedildi. Siyasi Partilerin faaliyetleri durduruldu. Milletvekilleri ve Senatörlerin dokunulmazlıkları kaldırıldı. Tüm yurtta saat 05.00'den itibaren sokağa çıkma yasağı kondu. Anayasa yürürlükten kaldırıldı.
Tüm sendikalar faaliyetten men edildi. Tüm dernekler kapatıldı. Yurtdışına çıkışlar yasaklandı.

-Sabah saatlerinde Genel Kurmay Başkanı Kenan Evren, radyo ve televizyondan halka hitaben bir konuşma yaptı:
"Yüce Türk Milleti... Türkiye Cumhuriyeti Devleti, son yıllarda izlediğiniz gibi dış ve iç düşmanların tahriki ile varlığına, rejimine ve bağımsızlığına yönelik ciddi ve fiziki haince saldırılar içindedir. Devlet, başlıca organları ile işlemez duruma getirilmiş, Anayasal kuruluşlar tezat ve suskunluğa bürünmüş, siyasi partiler, kısır çekişmeler ve uzlaşmaz tutumlarıyla Devleti kurtaracak birlik ve beraberliği sağlayamamışlar ve lüzumlu tedbirler almamışlardır...
Kısaca Devlet, güçsüz bırakılmış ve acze düşürülmüştür. Azizi Türk Milleti, işte bu ortam içinde Türk Silahlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanunu'nun kendisine verdiği 'Türkiye Cumhuriyeti'ni kollama ve koruma görevini' yüce Türk Milleti adına, emir ve komuta zinciri içinde yerine getirme kararı almış, Ülke yönetimine bütünüyle el koymuştur... Vatandaşların, sükunet içinde radyo ve televizyonları başında yayınlanacak bildirileri izlemelerini ve bunlara tam uymalarını ve bağrından çıkan Türk Silahlı Kuvvetleri'ne güvenlerini beklerim."

-Tüm yurtta sıkıyönetim ilan edildi.

13 Eylül: Org. Kenan Evren, Devlet Başkanlığı görevini üstlendi.

-Milli Güvenlik Konseyi'nden yapılan açıklamada, AP Genel Başkanı Süleyman Demirel, CHP Genel Başkanı Bülent Ecevit ve MSP Genel Başkanı Necmettin Erbakan'ın 'güvence altına alındıkları' bildirildi. (Gözaltına alınmanın kibarcası.)

-MHP Genel Başkanı Alparslan Türkeş'e teslim olması için saat 15.00'e kadar süre tanındı.

14 Eylül: DİSK, HAK-İŞ, TÜRK-İŞ ve MİSK yöneticilerine teslim olmaları için 15 Eylül günü saat 18.00'e dek süre tanındı.
-İşçi ve memur maaşlarına %70 zam yapıldığı ve tüm grevlere son verildiği açıklandı.
-Alparslan Türkeş teslim oldu.
-Adana'da Yüzbaşı Bülent Angın şehit edildi. Teröristlerden, Serdar Soyergin yakalandı. 5 gün sonra hakkında idam cezası verildi.

15 Eylül: Tüm sendikaların, bankalarda bulunan paraları bloke edildi.
-İhtilalden önce grevde bulunan 51.000 işçi işbaşı yaptı.

16 Eylül: Sendikacılar teslim olmaya başladılar.

17 Eylül: Gözetim altında tutma süresi 15 günden 30 güne çıkarıldı.

18 Eylül: Kenan Evren ve MGK üyeleri, TBMM'de törenle ant içtiler.
-AP'den 7, CHP'den 25, MHP'den 11, MSP'den 5 ve Bağımsızlardan 2 olmak üzere toplam 50 parlamenter gözetim ve güvence altına alındığı açıklandı.

19 Eylül: Avrupa Parlamentosu, AET-Türkiye ilişkilerinin askıya alınmasını reddetti.
-Enflasyon oranının %78 olduğu açıklandı.

20 Eylül: Devlet Başkanı ve Genelkurmay Başkanı Org. Kenan Evren, eski Deniz Kuvvetleri Komutanı emekli Oram. Bülend Ulusu'yu Hükümeti kurmakla görevlendirdi.

21 Eylül: Bülend Ulusu, Kabinesini açıkladı.
Başbakan : Emekli Oramiral Bülend Ulusu
Başbakan Yardımcısı : Turgut Özal
Başbakan Yardımcısı : Zeyyat Baykara
Devlet Bakanı : Prof. Dr. İlhan Öztrak
Devlet Bakanı : Mehmet Özgüneş
Devlet Bakanı : Prof. Dr. Nimet Özdaş
Sosyal Güvenlik Bakanı : Sadık Şide
Kültür Bakanı : Cihad Baban
Adalet Bakanı : Cevdet Menteş
Milli Savunma Bakanı : Haluk Bayülken
İmar ve İskan Bakanı : Şerif Tüten
İçişleri Bakanı : Emekli Korgeneral Selahattin Çetiner
Enerji ve Tabi Kay. Bk. : Serbülent Bingöl
Köyişleri Bakanı : Münir Raif Güney
Turizm Bakanı : İlhan Evliyaoğlu
Sanayi Bakanı : Şahap Kocatopçu
Ulaştırma Bakanı : Necmi Özgür
Tarım ve Orman Bakanı : Prof. Dr. Sebahattin Özbek
Çalışma Bakanı : Prof. Dr. Turan Esener
Dışişleri Bakanı : İlter Türkmen
Maliye Bakanı : Kaya Erdem
Milli Eğitim Bakanı : Emekli Korgeneral Hasan Sağlam
Bayındırlık Bakanı : Tahsin Onalp
Ticaret Bakanı : Kemal Cantürk
Sağlık Bakanı : Emekli Tümgeneral Prof. Dr. Necmi Ayanoğlu
Gümrük ve Tekel Bakanı : Emekli Korgeneral Recai Baturalp

21 Eylül: Değişiklik yapılan yeni Sıkıyönetim Kanunu yürürlüğe girdi.

22 Eylül: Türk-İş'e bağlı kapatılan sendikaların yeniden açılmasına karar verildi.

26 Eylül: Paris Büyükelçiliği'nin Basın Danışmanı Sevinç Bakkalbaşı, ASALA teröristlerince düzenlenen silahlı saldırı sonucu yaralandı.
-Ellerindeki silah ve patlayıcı maddeleri 15 gün içinde teslim edenlerin affedileceği açıklandı.

27 Eylül: Hükümet programını, Milli Güvenlik Konseyi'ne sundu.
-Fransa, Türk Vatandaşları için vize uygulayacağını açıkladı.

8 Ekim: Balgat Katliamı sanıklarından sağcı Mustafa Pehlivanoğlu ile Telsizler Katliamı sanıklarından solcu Necdet Adalı idam edildi. 8 yıldan beri uygulanan ilk idam cezaları.
-Suç işleyen milletvekillerinin dosyaları, mahkemelere gönderilmeye başlandı.

10 Ekim: MGK, faaliyetleri durdurulan sendikalara 'kayyum' tayinini öngören yasayı onayladı.

11 Ekim: Güvence altında tutulan parlamenterler ile sendikacıların salıverilmesine başlandı.
-Genel Nüfus sayımı yapıldı. Nüfusumuz 45.000.00'u geçti.

13 Ekim: Münih-İstanbul seferini yaparken 'akıncı' olduklarını söyleyen 4 terörist tarafından kaçırılan THY'ye ait uçak, korsanlar tarafından Diyarbakır'a indirildi.
-Siyasi Partilere 'kayyum' tayinini öngören yasa kabul edildi.

14 Ekim: Korsanlar tarafından Diyarbakır'a kaçırılan uçağa operasyon düzenlendi. Korsanlar yakalandı.

17 Ekim: 27 İlin valisi değiştirildi.

22 Ekim: Gözaltında tutulan 500 DİSK üyesi, serbest bırakıldı.

23 Ekim: 160.000 silahın yetkili makamlara teslim edildiği açıklandı.

24 Ekim: 14 Eylül tarihinde Yüzbaşı Bülent Angın'ı Şehit eden Serdar Soyergin, idam edildi.
-Demirel ve Ecevit'in evlerinde ifadeleri alındı.

27 Ekim: Geçici Anayasa açıklandı.
-Siyasi Partiler ve Sendikalar dışındaki kuruluşlara Kayyum tayinini öngören yasa, MGK'da kabul edildi.

30 Ekim: Ecevit, CHP Genel Başkanlığı'ndan istifa etti.

31 Ekim: TİP (Türkiye İşçi Partisi) Genel Başkanı Behice Boran, normal pasaport ile yurtdışına gitti.

1 Kasım: MGK Genel Sekreteri Org. Haydar Saltık, şartlar sağlanınca Kurucu Meclis'in toplanacağını açıkladı.

4 Kasım: MHP Genel Başkanı Türkeş'in bankalardaki paraları bloke edildi.

7 Kasım: Toplu olarak işlenen suçlarda gözaltında tutma süresi 30 günden 90 güne çıkarıldı.
-34'ü tutuklu bulunan 44 eski milletvekili hakkında dava açıldı.

8 Kasım: MGK bünyesinde, yurt dışında Türkiye aleyhindeki propagandaları izleyecek bir denetleme kurulu oluşturulduğu öğrenildi.

10 Kasım: Güvenlik Kuvvetlerince gözaltına alınan yazar ve yayıncı İlhan Erdost'un askeri araçla Mamak Cezaevi'ne götürülürken, bir askerin başına vurması sonucu öldüğü açıklandı.

11 Kasım: Cumhuriyet Gazetesi kapatıldı.

1 Aralık: İsrail ile ilişkiler donduruldu.

13 Aralık: Yeraltı dünyasının önde gelen isimlerinden 15'i tutuklandı.

21 Aralık: Ankara Baro Başkanlığı'na Prof. Dr. Muammer Aksoy seçildi.

24 Aralık: Irak, Türkiye'nin tüm petrol ihtiyacını karşılamayı taahhüt etti.

27 Aralık: Tutuklu bulunan 'babalardan' 10'u serbest bırakıldı.

31 Aralık: 1980 yılında enflasyon oranının %106 olduğu açıklandı.

BURADAN Alıntıdır.

YENİ YIL YAKLAŞIRKEN

2010-12-27T10:09:00.001+02:00

GÜNLÜK
28 Kasım 1979
Zonguldak

Dün annemler telefon etmişlerdi, komşudan görüştük. Hatlar oldukça bozuktu, anlaşmamız çok güç oldu.
Anladığım kadarıyla kız kardeşim mezun olmuş, artık inşaat mühendisi o... Çok sevindim.
Ayrıca erkek kardeşimin de okulu bitmiş, yakında evlenecekmiş. Avukatlık mı yapsam, hakim mi olsam diye düşünüyormuş bu sıralar. Karar aşamasında anladığım kadarıyla.

Ev tutmuşlar, babam eşya için para göndermiş. Düğünü ocak ayında yapmayı planlıyorlarmış. Karda kışta zor olacak, ama hayırlısı olsun, dilerim çok mutlu olurlar...Hepsini çok seviyorum, özledim yine...

Bu sıra ne çok şey oluyor ülkemizde. Her gün birileri öldürülüyor, kahveler taranıyor neyi paylaşamıyorlar anlamıyorum ki? Abdi İpekçi'nin katili askeri cezaevinden kaçıyor! Bu nasıl iştir böyle?

Azınlık hükümeti var Demirel'in. MHP,MSP dışardan destekliyor güya... Bunların yapacağı işten ne hayır gelecekse artık! Erbakan ve arkadaşları 10 Kasım'da Anıtkabir'e bile gitmediler.

Geçenlerde bir akşam annemlere telefon gelmiş. Telefondaki ses, "Şehir sularına zehir katılmış, sakın içmeyin!" diyip kapatmış. Çok endişelenmişler, sonradan yalan olduğu anlaşılmış, ama herkes tedirginmiş.
Yatakları yere serip uyuyorlarmış çoğu kişi. Evler taranırsa diye... Nereye sürükleniyoruz anlamadım. Pek çok yerde sıkıyönetim var bir de...

Aslında her şey geçici; iyi ya da kötü her yaşam ölümle bitiyor; ama öldürülmeyi hiç kimse hak etmiyor. Kim dur diyecek bu kıyımlara?

Yeni yıl yaklaşıyor. Sanırım C...... larda toplanacağız yılbaşında... Çocuklar arkadaşlarıyla birlikte olunca çok seviniyorlar. Anaokulunda da yeni yıl eğlencesi yapılacak. Telaştayız anlayacağın. Heyecan şimdiden başladı bile...

Yavrum hayatından çok memnun. Öyle güzel büyüyor ki... Canım benim, seni çok seviyoruz...

AH ŞU KADINLAR

2010-12-26T09:59:00.003+02:00

GÜNLÜK

25 Kasım 1979
Zonguldak/Pazar

Yine akşam oluyor... Bütün gün sis hiç dağılmadı, akşam karanlığı da çökünce dışarıyı görmek olanaksız artık. Oturduğum yerden dışarıya bakıyorum, tek manzara yoğun bir sis... Sadece karşıda yanıp sönen fenerin zayıf ışığı fark edilebiliyor. Ben artık daha iyiyim sevgili günlüğüm.

Dün akşam misafirlerimiz vardı. Gerçi sekiz kişi beklerken iki kişi geldi biliyor musun? Gelemediler ya da gelmediler. Haksız da sayılmazlar doğrusu. Son iki hafta biz de onlara gidememiştik. Daha doğrusu gezmeye gidecek gücü bulamamıştım kendimde. Neyse kalabalık gelirler diye epeyce hazırlanmıştım. Sabahtan akşama kadar koşturdum durdum evin içinde...

Bir de yufka diye açtığım paketten kadayıf çıkmasın mı? Oldukça şaşırdım, ilk anda bocaladım, ancak bu uzun sürmedi. Çünkü zamanım sınırlıydı, hemen bir başka börek yaparak fırına attım. Ve bütün bu koşuşturmanın sonunda sadece E..... lar geldi. İyi mi? Normal zamanda bozulurdum, ama iyi ki öyle oldu diyorum şimdi...

Dün öğleden sonra A..... kızımızı çocuk bahçesine götürdü, ben de temizlik yaptım. Geldiklerinde yavrum yorulmuştu, hemen uyudu. Biz de A.....'le biraz konuştuk. Çok ayrıntılı bir konuşma olmasa da konuşmak sanırım iyi geldi ikimize de... Daha sonra Zonguldak'a yeni otobüsler gelmiş, caddede gösteri yapıyorlardı. Onlara bakmak için çağırdı beni, birlikte baktık. Misafirler için yaptığım kısırdan koydum, yedik. Alınacaklar vardı, çarşıya gitti sonra. Kızım ancak babası gelince uyandı. O uyurken ben çamaşırları yıkadım, yorulmuşum iyice...

Kızım arkadaşları geleceği için çok sevinmişti. Umut gelecek, Sena gelecek,Seval gelecek dedi durdu, ama akşam onlar gelemeyince aynı ölçüde üzüldü. Sonra da erkenden uyudu tatlım benim...

İyi ki herkes gelmemiş, kalabalıkta doğru dürüst sohbet ortamı oluşmuyor, daha doğruşu dertleşme fırsatı olmuyor. Bugün o olanağı yakaladık. Ah! günlüğüm ne çok kafanı şişirdim dertlerimle... Meğer benimki hiçmiş, herkes ne dertliymiş bir bilsen...
Ahh, A......'im bunları daha önce bana da söyleseydin ya! Söyleyememiş işte... Arada kalmış anlaşılan.

Herkes içini döktü dün akşam, bir duysaydın... Konu döndü dolaştı kayınvalide, gelin,elti üçkeninde düğümlendi hep. Bu arada torunların ve oğulların durumu da iyice irdelendi. Çok kişinin kulaklarını çınlattık, bu bana iyi geldi inanır mısın? Konuşmayınca insan, sıkıntıları içinde büyütüyor, her şey gözüne batıyor. İyilere değil de hep olumsuzluklara odaklanıyor. Karşılıklı konuşmak şart; anlamak, anlaşmak için...

Onlar bu konuda daha şanssızlar doğrusu. Çünkü iç içe yaşıyorlar neredeyse. Kayınvalidesi ve eltisiyle aynı apartmandalar, daireleri ayrı olsa da ister istemez ilişkileri çok sıkı... Hem babalarının evinde oturuyorlar, hem de aynı işi yapıyorlar birlikte. Sorunların yaşanması kaçınılmaz yani...

A.... de ilk kez, başkalarının yanında ailesinden yakındı.

Zonguldak'ta kalmak istemediğinden, ailesinin tutumu nedeniyle psikolojisinin bozulduğundan söz etti. Moralinin çok bozuk olduğunu, farkında olmadan sık sık tekrarlayıp durdu.
Ayrıca, bayramda ailesini ziyarete gittiğinde çok soğuk, yabancı gibi karşılağından yakındı. Hatta abisinin karısının kardeşi ve onun eşinin, kendisinden, çok büyük bir sevgi ve yakınlıkla karşılanmış olmasının da moralini bozduğunu söyledi. Annesinin onların çocuklarını havaya atıp tutarak sevmesini, buna karşın bir gün olsun "Oğlum, çocuğu ne yapıyorsunuz, bakıcı bulabildiniz mi, kim bakıyor?" diye sormadığını anlattı uzun uzun. Bu durumun onu çok üzdüğünü anlattı. Evde ailesiyle birlikte abi ve yengesinin de yaşamasının sıkıntı yarattığını ekledi.

Ve tüm bunların, kendi başına bulduğu bir kızla evlenmiş olmasını kabullenememelerinden kaynaklandığını söyledi. O anlatırken üzgündü, ailesinden böyle bahsetmek zorunda kaldığı için sıkıntılıydı, ama bunları duymak beni rahatlattı doğrusu. Çünkü insan ister istemez kendini suçluyor, ne yaptım da böyle oldu diye... En azından ben masumum! Haa bir de yengesinin onunla evlendirmek istedikleri varmış kendi kafasında, ben onun hesaplarını bozmuşum. Ayrıca çalışan kadının sorunlarını anlamaları da çok kolay değil onlar için. Dışarda hiç çalışmamışlar ki...

Bak şimdi aklıma geldi. İlk zamanlar okula gideceğim anlarda : "Ne güzel, sen şimdi Fener'e gezmeye gideceksin!" diyordu eltim. Okula gitmemi "gezme" olarak algılıyordu o...Ya işte böyle günlüğüm.

Benim çalışmam, ayrı evde oturmamız, çocuğumu kitapla büyütüyor olmam(Annenin Kitabı ve El ele dergisine çok şey borçluyum bu arada.), hiç okula gitmemiş olan elticiğimin canını sıkıyormuş anlaşılan. Suçum büyük!

Neyse keşke bunları daha önce konuşabilseydik. Boş yere onca üzülmezdik. O, anlatırken ben de onu ne kadar çok sevdiğimi düşünüyordum.

Bugün pazar. Bütün gün kızımızla oynadık, şarkı söyledik, masal anlattık, televizyon seyrettik. Mutluyuz, eskisi gibi değil, eskisinden de iyiyiz. Yavrumuz şu anda mışıl mışıl uyuyor. Uyu yavrum, uyu da büyü... Seni çok seviyoruz.

A..... kızımızı uyuturken uyuyakaldı. Bense akşamın loş ışıklarında sana geldim sevgili günlüğüm. Sevindin mi?

HİÇ

2010-12-25T10:01:00.002+02:00

GÜNLÜK

23 Kasım 1979
Zonguldak

Yıllar insanları nasıl da değiştiriyor... Düşünüyorum da ben böyle miydim eskiden. Huysuz, sinirli biri oldum çıktım son zamanlarda. İyice içime kapandım. Yavrum için üzülüyorum en çok da...

Kızım değişti; o mutlu, neşeli kızım gitti; yerine sinirli bir küçük yavru geldi.Onu mutsuz görmek beni kahrediyor. Kızım için her şeyi yaparım. Biliyor, hissediyor dargınlığı.

Artık okulu da sevmiyor. Gerçi öğretmeninin değişmesinin de rolü oldu bunda, biliyorum. Bırakmak istemiyor bizleri. Dün babasını bırakmak istememiş, epeyce ağlamış arkasından. Bugün de aynı şeyi bana yapınca akşama kadar okulda bekledim onu. Öğleden sonra dersim yoktu iyi ki.

Yeni öğretmen kendisine alışsınlar diye dans ettirmiş minikleri, bizimki düşmesin mi? Ben müdüre hanımın odasında otururken getirdi öğretmeni, gözünün kenarı mosmor olmuştu. Canım yavrum, ne çok üzüldüğümü bir bilsen...Öğretmenleri de çok üzüldü. Hemen ekmek içi çiğneyip koydum moraran yere...
Öğretmeni öyle çok üzüldü ki onu teselli etmek zorunda kaldım. Kızım, öğretmeninin verdiği cincini(ciklet) de kabul etmeyince kadıncağızın morali iyice bozuldu. Ben öğretmeni rahatlatmaya çalıştım, belki biraz daha dikkatli olabilirdi o; ama asıl suçlu biziz, onu en çok biz üzdük. Yani kızımızın annesi, babası suçlu...

Bu arada yavrum parmağını da emmeğe başladı. Sanırım bu da sıkıntısının dışa yansıması...

Ben de gerek ruhen gerekse bedenen hastayım, çok hastayım. Çaresizim...Üşütmüşüm, müthiş öksürüyorum, boğazım parçalanıyor sanki. Yoruldum, üşüttüm her neyse, bu pek önemli değil. Beni asıl rahatsız eden ruhsal sorunlarımız. En çok da bunların yavrumun üzerindeki olumsuz etkileri...

Bir yığın yazılı kağıdım var okumam gereken. Bu kafayla okumak istemiyorum. İşim de hiç bitmiyor...

Acaba yarın misafirler gelir mi ki? Sıra bizde... Gelirlerse temizlik yapmam gerekiyor, bir şeyler hazırlamalıyım. Ne yapsam? Hiç halim yok oysaki...

A...... , konuşmaktan, tartışmaktan ısrarla kaçıyor, çekiniyor. Üç kez denedim konuşmayı, ama başarısız oldum her seferinde. "Ne yapmak istiyorsun?" diyorum; " Hiç!" diyor.

Şu anda geldi A...... , yazmayı bırakıyorum...

ACABA ŞU ANDA NE DÜŞÜNÜYOR?

2010-12-24T13:51:00.000+02:00

GÜNLÜK

17 Kasım 1979
Zonguldak

Gece yarısını çoktan geçti. Hiç uykum yok. Bir iki kez yattım, uyumaya çalıştım, ama olanaksız, başaramadım.
İçimde bir şeyler var, anlayamıyorum. Fakat bir tehlike seziyorum, çıkaramıyorum. Yalnız bildiğim bir şey varsa yuvamız tehlikede. Neden?

Bu soruyu birçok kez sordum kendi kendime, hiçbir yanıt alamadım...

Yavrum şu anda mışıl mışıl uyuyor. Dışardan köpek havlamaları geliyor. A.... de içerde yatıyor. Bense durmadan düşünüyorum.

Gece lambasının loş ışığında yazıyorum bu satırları...

Bugün oldukça yoğun bir gün geçirdim. İşlerle dopdolu bir gün... Çamaşır yıkadım, temizlik yaptım, kızımı yıkadım, ben de banyo yaptım. Yıkandıktan sonra sıkıntılarımdan kurtulmuş gibi hissettim, ama yanıldığımı biraz zaman geçince anladım.

Bu akşam misafirliğe gidilecekti, yine canım istemedi. Kendimi her şeyden soyutladım sanki... Oysa her hafta birimizde toplandığımız bu gezmeleri seviyordum. Çocuklar birlikte oynuyorlardı en güzel yanı da...

Öyle kırıldım ki ona...

Yorgunum, kalem de aksilik çıkarıyor. Belli ki mutsuzluktan söz eden yazıya alet olmak istemiyor. Mutsuz olmayı kim ister ki? İnsanlar hep mutlu olmayı isteseler de heyhat! İşler her zaman iyi gitmiyor işte...

Acaba A..... şu anda ne düşünüyor? Uyuyor mu ki? Uyumuyorsa sanırım çok bozulmuştur. Ama elimde değildi başka türlü davranmak, kaç gündür ben de kendi kendime üzülüp duruyorum zaten... Barışıp barışmayacağımı bilemiyorum. Henüz tam bir değerlendirme yapamadım. Duygularımı tahlil etmeye çalışıyorum. Fakat şuna kesinlikle kararlıyım. Onunla barışacak olsam bu kesinlikle yatakta olmayacak. Konuşmak, tartışmak gerekir sorunları. Evlilik sadece karı koca olmak değildir. Hayat arkadaşlığıdır da aynı zamanda. Yaşamın her alanında, iyi-kötü günlerde, acıları sevinçleri paylaşmak, sorunları birlikte çözmek demektir. Ben böyle olsun istiyorum.

Sonra birisini alabildiğine kullanmak hiç değildir. Sabahtan akşama kadar koşturmak için mi evlendim ben? Okulda koştur, eve gelir gelmez başla, geç saatlerde yatana kadar koştur! Kadınlar da insan... En basit işleri bile benden bekliyor. Örneğin: Pazara mı gidecek, torbaları benden istiyor. İkimiz de dışarda çalışıyoruz. Eve gelince o gazetesini alsın okusun, ben yemeği hazırlayayım, ortalığı toplayayım, çocukla ilgileneyim, bir dakika bile dinlenmeyeyim... Ohh, ne tatlı hayat! Buna karşın en ufak bir isteğim reddedilsin...

Köle miyim ben? O daha güçlü kuvvetli. Bir işin ucundan da o tutsa ne olur?
Neyse... Sırası değil şimdi. Uyumaya çalışmalıyım...

KÖMÜR BAYRAMI

2010-12-23T09:14:00.001+02:00

Evime, yuvama bakıyorum, düşünüyorum...

Dilimde olmasa da aklımda hep o şarkı dolanıyor bugünlerde:
"Neyleyim köşkü, neyleyim sarayı..."

N'oldu bana, neden bu kadar huzursuzum, sıkıldım mı, yoruldum mu?

Biraz kitap okuyup uyumaya çalışayım en iyisi... Çünkü saat bire geliyor. Gece kızım uyanıyor, uykum bölünüyor. Ama şu anda hiç uykum yok. Oysa akşam erkenden vardı; neredeyse gözlerim kapanıyordu. Hastayım da üstelik... Düşünüyorum, hep düşünüyorum.

Bu sıra sigarayı da çok içmeye başladım. Hiç hoşuma gitmiyor, yine de içiyorum. Azaltmalıyım...

8 Kasım'da Kömür Bayramı kutlandı Zonguldak'ta. Uzun Mehmet Kömür Bayramı...

Uzun Mehmet 8 Kasım 1929'da kömürü bulmuş. Bunun öyküsü de şöyleymiş:

Uzun Mehmet yedi yıl Bahriyede askerlik yapmış. O zamanlar kömür dışardan alınıyormuş ve çok pahalıymış. Bu nedenle komutanları askerlere kömür örneklerini göstermiş ve memleketlerine gidince kömür aramalarını söylemiş. Askerliği biten Uzun Mehmet Ereğli'ye bağlı Neyren köyüne dönmüş. 8 Kasım 1829'da köyünde dolaşırken komutanının askerdeyken gösterdiği taşlara benzer taşları görmüş, toplamış ve yakınlardaki değirmenin ocağına götürüp atmış kimseye belli etmeden. Taşların yandığını görünce bunların kömür olduğunu anlamış. Kış koşullarında götürememiş, ancak bahar olunca taşlardan bir kısmını yanına alarak İstanbul'a gitmiş. Padişah II.Mahmut kendisine 5000 kuruş vermiş, ömür boyu 600 kuruş da maaş bağlamış. Ardından birkaç kişiyi Ereğli'ye göndermiş, bu işi araştırmaları için.

Bunu öğrenen Ereğli Beyi Hacı İsmail Ağa, kendisine haber vermeden padişaha haber verdiği için öfkelenmiş, kaldığı handa Uzun Mehmet'i boğdurarak öldürtmüş.

Kömürün yeri bulunamamış, on yıl sonra 1838'de Padişah Abdülmecit bu kez kömür aramaları için adamlarını Ereğli'ye göndermiş. Kömür bulunmuş, 1848 yılında da işletilmeye başlanmış. 1940 Yılına kadar yabancılar tarafından işletilmiş kömür ocakları. 1932 Yılında kurulan Halk Evleri'nin önderliğinde o yıl ilk kez 8 Kasım Kömür bayramı olarak kutlanmış. 1936'Yılındaki kutlamaya Başbakan İsmet İnönü ve Celal Bayar da katılmış.
Sonradan kömüre "Karaelmas" adı verilmiş. Uzun Mehmet anısına Uzun Mehmet Anıtı yapılmış.

İşte 8 Kasım'da yapılan bayramın öyküsü böyleymiş. Bir yerlerde okumuştum, bunu...

Nereden aklıma geldi şimdi, sırası mı?

Öff insanların içini kömürleştirdikten sonra bayram yapmak ne ilginç değil mi?

SEN AĞLAMA

2010-12-21T10:14:00.003+02:00

GÜNLÜK

Kasım 1979
Zonguldak

Saat 24.00'e geliyor ve ben defterimle baş başayım. Yazıyorum...

Yalnızım, hem de çok yalnız. Üzgünüm... Ailemi düşünüyorum, çok özlüyorum onları. Merak ediyorum, yine üzülüyorum... Yaşam güzelliğini yitiriyor.

Neyse ki yavrum var. Onsuz ne yapardım ben? Yaşamamın gayesi o... Mutlu olması için her şeyi yaparım.

Kimbilir birgün bu yazdıklarımı anlamsız bulurum, fakat yazmadan da duramıyorum. Bir anlamda boşalıyorum. Anlatma, konuşma ihtiyacımı gideriyorum.
İnsanın bir dostunun olmayışı ne kötü! Kendinle konuşuyormuş gibi her derdini, her şeyini rahatça anlatabileceğin bir dost... Ah! ne iyi gelirdi böyle biri olsaydı. Ama yok işte... Bu ortamda zor, çok zor böyle birini bulmak. İnsanlar gün geçtikçe birbirlerine olan güvenlerini yitiriyor.

Dün sabah okula giderken yine arkamdan ağladı kızım. Bu beni çok üzüyor. Bir süre kendime gelemiyorum, ama başka çare de yok.

Genelde ben gitmiyorum, ama bugün okul çıkışı pazara uğradım. Her şey ateşpahası... İki çanta 500 liraya doldu. Oysa öyle pek fazla bir şey almadım. 25-30 Liradan başlıyor fiyatlar. Kızıma bir kilo muz aldım, 120 lira...
Yavrum büyük bir iştahla muzları yiyince yorgunluğum azaldı. Sonra hep birlikte yemek yedik.
A..... derneğe gitti. Bu dernek çalışmaları canımı çok sıkıyor. Geçenlerde uyarı eylemi yaptılar, başkan olunca sorumluluğu artıyor tamam, kabul de benim burada başka kimsem yok ki...

Evi temizledim. Kızıma Anaokulu için vesikalık fotoğraf çektirmiştik, ama yanmıştı ; yeniden çektirmemiz gerekiyordu. Birlikte gidip kızımın ilk vesikalık fotoğrafını çektirdik. Daha sonra bakkala gittik; ekmek, gazete,balon aldık. Posta kutusundan geç kalan bayram tebriklerini aldık. Kartpostallar bayram yoğunluğunda hep gecikiyor böyle... Merdivenlerden çıkarken A..... de geldi.

Sanırım o da çok üzülüyor. Ancak çaba da harcamıyor. Gerçi benim de düzeleceğim yok, en azından bu sıralar. Mutsuzum, çaresizim. Ne yapacağımı da bilemiyorum. Rüzgara kapılmış yaprak gibiyim. En iyisi zamana bırakmak...

Şu denizdeki kazada ölenlere de çok üzüldüm. Haydarbaşa önlerinde Romen tankerle Yunan şilebi çarpışmış, pek çok denizci yanarak ölmüş. Artık acı haber duymak istemiyorum sevgili günlük...

Şimdilik bu kadar. Sonra devam ederim, uyuyacağım...

ANAOKULUNA BAŞLADIK

2010-12-20T01:45:00.001+02:00

GÜNLÜK

ZONGULDAK-1979

Neden bilmem hiç bu denli kırgınlık olmamıştı aramızda. En kötü tarafı da hiç tartışmıyoruz aramızda. Oysa tartışabilsek gerçekleri daha iyi farkedebiliriz gibi geliyor bana. Ama A..... hiç yanaşmıyor buna.

Barışırken bile doğru dürüst değerlendirme yapmıyor, konuşmadan barışma yoluna gidiyor. Bu yüzden de içimin ezikliği bir süre daha devam ediyor. Hiç olmazsa barışırken bir iki gönül alıcı söz söylemesi gerekmez mi?

Ailesinden gelen bir bencilliği mi var, üzerinden atmaya çalışsa da başaramadığı? Ailede bencillik olur mu? Böyle bir aile tam anlamıyla huzur bulur mu? En azından bir taraf sürekli fedakarlık yapmak zorunda kalır ve ezilir. Bir zaman sonra tepki kaçınılmaz olur.

Bilmem nereye varacak sonumuz...

Kızımı bir haftadır Anaokuluna götürüyorum. Oldukça memnun görünüyor. Yalnız yarım gün olduğu için, sabahları karşı komşumuz bakıyor kızıma. Nasıl öderiz haklarını bilmem ki? Şurada iki adımlık yerde babannesi oturuyor. Bir gün olsun "Çocuğu ne yapıyorsunuz?" diye sormazken, iki yıllık komşumuz, kendi torunuymuş gibi sevgiyle bakıyor.

Bütün bunları gören, bilen A..... de hala beni annesigile götürmeye çalışıyor! Bir gün de onlara "Siz haksızsınız?" dese ya! İşleri düşünce tek tek iş yerine, yanına gidiyorlar. Hangisi onun bir sorunuyla ilgileniyor? Bir gün olsun "Bu da bizim torunumuz" diyorlar mı? Analık babalık bu mu? Öyle tuhaf bir dünya ki...

Acaba diyorum, Zonguldak'a hiç gelmese miydik? O zaman daha mı mutlu olurduk? Bilinmez ki... Ama yine de ailesi olumsuz yönde çok etkiledi bizi. Çoğu onlar yüzünden kırıldık birbirimize...

KARA KARA KAPKARA

2010-12-18T03:48:00.001+02:00

GÜNLÜK

Kasım,1979-ZONGULDAK

Üzgünüm, çok üzgünüm! Yuvamızda huzur kalmadı. Düzeleceğine her geçen gün kötüye gidiyor...

Çok berbat bir Kurban Bayramı geçirdim. Yavrum da hissediyor. Ne kadar çabalasam da, o anlıyor...

A..... çok anlayışsız bu sıralar. Kırdı beni... İçim nedense bir türlü düzelmiyor.
On günden beri eve ilk kez bugün erken geldi. Meğer Y.......lar davet etmiş, onlara gidilecekmiş.

Bugün aynı zamanda hastaydım da, "Gitmek istemiyorum!" diyince çıktı gitti... Bu saat oldu hala yok! Nereye kadar gidecek bu durum bilemiyorum. Düzelmesi için ben de çaba göstermiyorum, ama elimde değil, içimden gelmiyor...

Yavrum biraz önce uyudu. Bebeği Ayşecikle birlikte, öyle güzel uyuyor ki... Melek gibi. Canım yavrum, seni çok seviyorum.

A.......'i sevip sevmediğimi bilemiyorum şu anda... Duygularımı sık sık tahlil etmeye çalıştığım halde, başaramıyorum. Bilemiyorum henüz. Yalnız kızıyorum çok...

Bayramda kayınvalidemlere gitmediğim için çok bozuldu. Gitmedim, gidemedim ailesinin bayramını kutlamaya. Pişman değilim. Haklı olduğuma inanıyorum. Çünkü kayınvalidem, "Bir daha siz bize, biz de size gelmeyelim!" demişti kızgınlıkla.

Buna rağmen ben gittim. Abisinin kızı Ankara'da ameliyat olmuştu. A..... götürmüştü, doktor arkadaşıydı. Neyse dönüşte geçmiş olsuna gittim. Doğrusu da buydu, ameliyat olmuştu çocuk. Böyle durumlarda dargınlık olmaz, dedim ve gittim. Oldukça soğuk karşılandım.
On- on beş gün sonra Şeker Bayramı'ydı. Yine gittim. "Bayramınız Kutlu Olsun" diyerek tek tek hepsiyle tokalaştım; hiç sesleri çıkmadı. İçlerinden biri olsun "senin de" demedi. Üstelik o bayramda, o evden hiçbiri, ne büyük ne de küçük- kapımızı çalmadı. Daha sonra da gelmediler hiç.

Sadece ortancı kardeşi geldi geçen gün, ben bunu olumlu bir adım olarak değerlendirince, A...... : "İşi vardır onun için geliyor; yakında nişanlanacak!" dedi. Daha sonra bu sözü doğrulandı gelişen olaylarla. Sanırım yakında nişan olacak.

Evet, tüm bunlardan sonra kalkıp gitmem bilmem ne denli doğru olurdu. Ya da gitmeyişim çok mu garip karşılanırdı?
Abisi, işi düşünce geldiği halde bir kez de bayramımızı kutlamaya gelemez miydi? Küçük kardeşi, askere giderken bir "Allahaısmarladık" diyemez miydi? Annesi, birkaç kez apartman komşularıma geldiğinde kapıdan "Nasılsınız?" diye soramaz mıydı? Torununu hiç mi özlemez insan?

Hayır, tüm bu sorunların sorumlusu yine de onlar değil. A....., evet evet O... İsteseydi çok daha iyi olurdu. Ona karşı hep özverili oldum. Belki de hatam buydu. Hep anlayışlı ve fedakar... O, bunlara öylesine alıştı ki en doğal hakkı sandı. Sonra bir kez istediği olmayınca şaşırdı.

Bence sevgi, saygı, fedakarlık karşılıklıdır. Bir dereceye kadar tek taraflı yürür, fakat sonunda dayanılmaz olur.

Böyle olmasaydı keşke...

MERAKLISINA 1979'UN ÖNEMLİ OLAYLARI

2010-12-17T12:27:00.001+02:00

(Alıntı şuradan)

Yıl 1979:

2 Ocak: Kahramanmaraş olaylarında yeteri kadar etkili olamamakla suçlanan İçişleri Bakanı İrfan Özaydınlı istifa etti. İçişleri Bakanlığı'na vekaleten Orhan Eyüboğlu atandı.

3 Ocak: 42 milyonluk Türkiye'de, sadece 4 milyon kişinin vergi ödediği açıklandı.

9 Ocak: 11 Ağustos 1976'da Yeşilköy Havaalanı'nda 4 İsrailliyi öldüren, Muhammed Reşit ve Mehdi Muhammed isimli Filistinli teröristler, Sağmalcılar Cezaevi'nden kaçtılar.

11Ocak: Tunceli'ye bağlı Malazgirt İlçesi'nin Akpazar Bucağı'nın CHP'li Belediye Başkanı Fikri Üstündağ evinde tabancayla öldürülmüş olarak bulundu.
-Yazar Yaşar Kemal'in 'Ölmez Otu' adlı romanı, Fransa'da en iyi yabancı kitap ödülünü kazandı.

12 Ocak: İçişleri Bakanlığı'na CHP Sakarya Senatörü Hasan Fehmi Güneş atandı.

20 Ocak: Bütün ithalat izne bağlandı. Nescafe, oyun kağıdı, müzik aletleri ve poster ithali yasaklandı. (!!!)

24 Ocak: Ortak Pazar, Türkiye'ye acil yardımı görüştü. AET Komisyonu Türkiye'ye verilen kredilerin iki katına çıkarılmasını kararlaştırdı.

30 Ocak: Amasya Taşova Cumhuriyet Savcısı, kimlikleri belirlenemiyen kişilerce öldürüldü.

1 Şubat: Milliyet Gazetesi Başyazarı ve Genel Yayın Müdürü Abdi İpekçi, İstanbul Nişantaşı'nda evinin önünde otomobilinin içindeyken tabanca ile öldürüldü. Cinayeti daha sonradan, Mehmet Ali Ağca'nın işlediği tesbit edildi. Ağca tutuklandı, yargılanırken cezaevinden kaçtı.
-Uzun yıllar sonra İran'a dönen İmam Humeyni'yi Tahran'da 2 milyon kişi karşıladı.

6 Şubat: İstanbul'un eski Siyasi Şube Müdürü Ilgız Aykutlu, evinin önünde silahlı saldırı sonucu öldürüldü.

8 Şubat: İstanbul'da, parçalıyarak öldürdüğü bir kadının uzuvlarını her gün kentin değişik bir yerine bırakan katilin yakalanması için operasyonlar aralıksız devam ederken, kadının kesik başı bir sinemanın koltuğu altında bulundu.

18 Şubat: İstanbul halkını dehşete düşüren parçalanmış kadın cesedinin katili yakalandı.

21 Şubat: CHP Genel Merkezi bombalandı. Adana, Ankara ve Kars'ta meydana gelen olaylarda toplam 7 kişi öldü.

24 Şubat: Piyasada ampul bulunamıyor.

25 Şubat: Dünyada yaşanan petrol bunalımı Türkiye'yi derinden etkiliyor. Akaryakıt karneye bağlandı, kriz had safhada. Yunanistan'dan mazot istedik, olumsuz yanıt verdiler.

3 Mart: Piyasada ilaç sıkıntısı başladı.

9 Mart: İstanbul'da banliyö treni kundaklandı. Konya'da bir kahvehane tarandı. 1 ölü, 3 yaralı var.

10 Mart:Kahramanmaraş'ta bir öğrenci, ağzına kurşun sıkılarak öldürüldü.

11 Mart: İran, CENTO'daki yükümlülüklerini reddettiğini açıkladı. Pakistan'da çekildiğini açıkladı. Böylece CENTO, fiilen dağılmış oldu.

12 Mart: '12 Mart Muhtırası'nın yıldönümünde protestolar yapıldı. Akhisar'da Polis ile sol gruplar arasında çıkan çatışmada 1 Polis öldü, 25 kişi yaralandı.

13 Mart: Yunanistan, NATO'nun askeri kanadına döndü.

15 Mart: Türkiye'de CENTO'dan çekildiğini açıkladı.

16 Mart: Hükümet nihayet yeni zamları açıkladı, böylece uzun süredir bekliyen stokçular bir gecede zengin oldular.

23 Mart: MHP eski milletvekili Halit Kahraman eroin kaçırırken Yunanistan'da yakalandı.

26 Mart: İstanbul'da bir kahvehane tarandı, 1 kişi öldü. Gaziantep'te 2, Ünye'de 1 kişi öldürüldü.
-İstanbul'da Sanayi Odası ve Ankara'da Maliye Bakanlığı binaları bombalndı.

27 Mart: Yeşilköy Havaalanı'na döviz yokluğundan dolayı 'pist lambası' alınamadı, pilotlar günlerce Havaalanı'na 'kör iniş' yaptılar.

1 Nisan: İran İslam Cumhuriyeti kuruldu.

4 Nisan: Pakistan'da bir süre önce General Ziya Ül Hak tarafından darbe ile devrilen Başbakan Zülfikar Ali Butto idam edildi.

7 Nisan: Türkiye Emekçi Partisi Genel Başkanı Mihri Belli, İstanbul Sultanahmet'teki parti merkezine giderken yaylım ateşine tutularak ağır şekilde yaralandı.
-İstanbul'da, motorin olmadığı için arabalı vapur seferleri iptal edildi.

8 Nisan: Turgutlu'da, THKP örgütü mensubu 8 terörist, gözaltında tutulan arkadaşlarını kurtarmak için Polis Karakolunu bastılar. Çıkan çatışmada 2 bekçi şehit oldu, 1 polis ağır yaralandı.

9 Nisan: CIA hesabına casusluk yaptığı öne sürülen MİT İstihbarat Başkan Yardımcısı emekli Albay Sebahattin Savaşman 17 yıl 6 ay hapis cezasına mahkum oldu.

13 Nisan: İstanbul Beykoz'da Polis, THKP-C militanlarının kaldığı bir eve baskın düzenledi. Çıkan çatışmada 2 Polis şehit oldu, 2 Polis de yaralandı, 2 militan ise ölü olarak ele geçirildi.
-Ankara'da Şekerbank eski Genel Müdürü Ömer Suhar evinde ölü olarak bulundu. Ankara ve Adana'da ise 1'er genç öldürüldü.

16 Nisan: DİSK, '1 Mayıs İşçi Bayramı'nı Taksim Meydanı'nda kutlama istekleri İstanbul Valiliği tarafından kabul edilmeyince, bir açıklama yaparak isteklerinde ısrarlı olduklarını bildirdi.

18 Nisan: Adana'da militanlar, gözaltına alınan 5 arkadaşlarını kurtarmak için Hacıbayram Polis Karakolu'nu bastılar. Çıkan çatışmada 1 Polis öldü, 1 militan öldü. 3 Polis ile 2 Bekçi ise yaralandı.

25 Nisan: Sıkıyönetim, TBMM tarafından uzatıldı. Meclis'te milletvekilleri arasında 'Türk-Kürt' tartışmaları yaşandı.

29 Nisan: İstanbul Sıkıyönetim Komutanlığı, 1 Mayıs günü İstanbul'da sokağa çıkma yasağı koydu. Şehire giriş ve çıkışlar 30 Nisan akşamından 2 Mayıs sabahına kadar yasaklandı.
-İstanbul Sıkıyönetim Komutanlığı'nın açıklaması üzerine, DİSK'in 3 yöneticisi, 1 Mayıs'ı kutlayacaklarını açıklayınca gözaltına alındılar.
-Tiyatro sanatçısı Muhsin Ertuğrul öldü.

1 Mayıs: İstanbul'da, partililer ile beraber sokağa çıkan TİP Genel Başkanı Behice Boran ve TSİP Genel Başkanı Ahmet Kaçmaz gözaltına alındılar. İstanbul'da sokağa çıkma yasağını ihlal eden 1059 kişi gözaltına alındı.

2 Mayıs: Gözaltına alınanlardan 415'i serbest bırakılırken, 644 kişi savcılığa sevkedildi.
-İstanbul Gültepe'de bir kişi tabanca ile öldürüldü. Gece şehrin çeşitli yerlerinde bombalar patladı.

8 Mayıs: Mersin Ağır Ceza Mahkemesi Başkanı Halit Velioğlu ve eşi, evlerinde, biri bayan üç terörist tarafından öldürüldü.

9 Mayıs: İstanbul'da tüm sarraf ve kuyumcular, Hükümetin altın piyasasını kontrol altına almayı amaçlayan kararını protesto etmek için kepenk kapatma eylemi yaptılar.

10 Mayıs: IMF ile anlaşma sağlanamadı. Kredi umutları söndü.

11 Mayıs: İstanbul Ataköy'de, NATO görevlisi 3 Amerikalı asker silahlı saldırıya uğradı, biri öldü, biri yaralandı.

14 Mayıs: İstanbul Mecidiyeköy'de yüzlerce kişinin gözü önünde lise öğrencisi bir kız kurşuna dizilerek öldürüldü.
-TÜSİAD (Türkiye Sanayiciler ve İşadamları Derneği) gazetelere ilan vererek, Ecevit Hükümeti'nin çekilmesini istedi.

15 Mayıs: Brüksel'de yapılan NATO toplantısında Milli Savunma Bakanı Neşet Akmandor: "Gerekli askeri yardımı alamayan Türkiye'den, bundan sonra bir şey beklemeyin." dedi.

22 Mayıs: Oto lastiği krizi büyüyor. Pirelli'de grev var, Good-Year üretimini durdurdu, Lassa ise %30 kapasite ile çalışıyor.

24 Mayıs: Hava kuvvetleri'ne bağlı Kayseri İkmal Bakım Merkezi'nde yapılan ilk Türk uçağı 'Mavi Işık' başarı ile uçtu.

1 Haziran: Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı, Dev-Genç'i (Devrimci Gençlik) kapattı.

4 Haziran: Kahramanmaraş olaylarının sanığı 803 kişinin duruşması Adana'da başladı. 330 sanık için idam isteniyor.

11 Haziran: IMF'nin şartlarını kabul ettik. Devalüasyon yapıldı, dolar 47.10 lira.

12 Haziran: Her şeye tekrar zam yapıldı.

16 Haziran: 3 gün önce beyin kanaması geçirerek komaya giren ünlü aktor Ayhan Işık öldü.

18 Haziran: İstanbul Küçükköy'de 3 kişi bir kahvehaneye baskın düzenliyerek, içeridekileri kurşun yağmuruna tuttular. 1 kişi öldü, 8 kişi yaralandı.

20 Haziran: Türkiye'de ilk defa, Vakıf Gureba Hastanesi'nde bir hastanın beynine pil takıldı.

23 Haziran: İstanbul Beyazıt Meydanı'nda saatli bomba patladı, 2 kişi öldü.

2 Temmuz: Elazığ'da maden müdürü ile eşi öldürüldü.

5 Temmuz: THKP-C militanları, İstanbul'da bir Başkomiser'i öldürdüler.

8 Temmuz: Ankara'da 30 Ağustos'ta MHP Genel Merkezi'ni bombalayanların Polis oldukları ortaya çıktı.

10 Temmuz: Gazeteci Abdi İpekçi'nin katil zanlısı Mehmet Ali Ağca yakalandı.

13 Temmuz: IMF ile Londra'da anlaşma imzalandı. Borçlarımız ertelendi.
-Ankara'da Mısır Büyükelçiliği'ni basan Filistinli 3 terörist, Elçilik personelini rehin aldı. Çıkan çatışmada, 1 Polis ve 1 Bekçi şehit oldu. Teröristler 15 Temmuz'da teslim oldu.

15 Temmuz: Kars AP İl Başkanı Medet Alibeyoğlu öldürüldü.

18 Temmuz: İstanbul'da bir süre önce bir bayan turiste tecavüz ettikleri tespit edilen 2 Polis yakalandı.

19 Temmuz: IMF, 320 milyon dolar krediyi onayladı.

30 Temmuz: AP Urfa Milletvekili Mehmet Celal Bucak ve yakınlarının iftara davet edildiği Hilvan ilçesinin Kırbaç köyündeki ev, otomotik silahlı 20 kişi tarafından tarandı, 4 kişi öldü, 11 kişi yaralandı.

1 Ağustos: 2 gün önce Kırbaç köyünde baskına uğrayan Bucak aşireti, Siverek'te bir köyü bastı, 2 kişi öldü, 10 kişi yaralandı.

6 Ağustos: Adana'da Hacı Ömer Sabancı Kültür Sitesi'ne bomba atıldı, 3'ü çocuk 4 kişi öldü.
-İlaca %100 zam yapıldı.

17 Ağustos: Denizli'de bir kahvehane tarandı, 3 kişi öldü.

18 Ağustos: Demirel, 'Apoculara karşı' Cumhurbaşkanı Korutürk'ten tedbir istedi. (Yılanın başı küçükken ezilmeliydi.)

21 Ağustos: Komutanlar Güneydoğu'ya gittiler. Demirel TBMM'de yaptığı konuşmada, "Güneydoğu'da Devletin yerini Apo almış." dedi. (!!!)

22 Ağustos: Bugün Ramazan Bayramı ancak tüm Yurtta anarşik olaylar hız kesmeden devam ediyor.

23 Ağustos: Uşak'ta MHP İl Başkanı ve Denizli'de bir öğretmen öldürüldü.

29 Ağustos: Son 1 ay içerisinde 17 kişinin öldürüldüğü Siverek'ten, halk göç etmeye başladı.

31 Ağustos: Şiddetli yağışların neden olduğu sellerden dolayı toplam 62 kişi öldü.

19 Eylül: İstanbul'da, Hergün Gazetesi tarandı, 1 kişi öldü, 2 kişi yaralandı.

28 Eylül: Adana Emniyet Müdürü Cevat Yurdakul, ülkücü olduğu öne sürülen teröristlerce şehit edildi.

30 Eylül: Çeşitli yerlerde orman yangınları çıkmaya başladı.

5 Ekim: Hafta Sonu Gazetesi, Artist Aynur Aydan ile olan ilişkisini açıklayınca, İçişleri Bakanı Hasan Fehmi Güneş istifa etti.
-Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ) Lideri Yaser Arafat Ankara'ya geldi, Türkiye'de açılan, elçilik statüsündeki temsilciliğine Filistin Bayrağı çekildi.

12 Ekim: Hollanda Büyükelçimiz Özdemir Benler'in oğlu Ahmet Benler Ermeni teröristlerce öldürüldü.

16 Ekim: Başbakan Bülent Ecevit istifa etti.

17 Ekim: Ankara'da bir Camii'nin avlusunda oturanlara ateş açıldı, 1 kişi öldü.

18 Ekim: Hükümeti kurma görevi AP Lideri Demirel'e verildi.

21 Ekim: Kızılay Kan Merkezi tarafından dağıtılan hastalıklı kanlar yüzünden 30 kişinin öldüğü açıklandı.

24 Ekim: Sıkıyönetim 19 İlde 2 ay daha uzatıldı.

27 Ekim: İstanbul Bayrampaşa'da bir kahvehane tarandı, 6 kişi öldü, 6 kişi de yaralandı.

6 Kasım: Sıkıyönetim Komutanlığı, İlerici Gençlik Derneği'ni (İGD) kapattı.

10 Kasım: Atatürk'ün ölüm yıldönümü törenlerine, MSP Lideri Necmettin Erbakan ve diğer partililer katılmadılar.

12 Kasım: AP Lideri Demirel, MHP ve MSP'nin dışarıdan desteklediği azınlık Hükümeti'ni açıkladı.

15 Kasım: İstanbul Haydarpaşa önlerinde bir Yunan şilebiyle çarpışan, İndependenta isimli dev Romen tankeri infilak edip yanmaya başladı. Kazada 51 denizci öldü. Yangın söndürülemiyor. 96.000 ton ham petrolün denize döküldüğü tesbit edildi.

19 Kasım: Ülkücü olduğu belirtilen gazeteci İlhan Darendelioğlu, İstanbul'da öldürüldü.

20 Kasım: Siyasal Bilgiler Fakültesi Dekan Yardımcısı Prof. Ümit Yaşar Doğanay öldürüldü.

21 Kasım: Milletvekili transferleri artarak devam ediyor.

25 Kasım: Mehmet Ali Ağca, askeri cezaevinden kaçtı.
-AP azınlık Hükümeti, MHP, MSP ve CHP'den ayrılan bazı milletvekillerinin desteğiyle güvenoyu aldı.

26 Kasım: İstanbul'da TÖB-DER'li 1 öğretmen ile 4 işçi öldürüldü.

28 Kasım: Papa 2. John Paul Ankara'ya geldi ve ilk kez ayakbastığı müslüman bir ülkenin toprağını öptü.
-Urfa'nın Hilvan ve Siverek İlçelerinde gizli bir Kürt partisi kuran 242 Apocu yakalandı. (PKK'nın ilk tohumları.)
-İstanbul'da 2 kişi öldürüldü. Polis otosu tarandı, 1 Polis yaralandı.

1 Aralık: Başbakan Demirel tarafından, Başbakanlık Müsteşarlığı'na Turgut Özal atandı.

3 Aralık: 67 İlin Valisi değiştirildi.

4 Aralık: Kırıkhan'da 8 kişilik bir alevi ailesi, benzin dökülerek yakıldı.

7 Aralık: İktisat Fakültesi Öğretim Üyesi Prof. Cavit Orhan Tengil, 4 terörist tarafından kurşunlanarak öldürüldü.

10 Aralık: 52 İlin Emniyet Müdürü değiştirildi.

13 Aralık: Ünlü şair ve yazar Behçet Necatigil öldü.

14 Aralık: İstanbul Haydarpaşa Limanı önünde 29 günden beri yanan İndependenta isimli tanker fırtına sayesinde söndü.

15 Aralık: İstanbul Beşiktaş'ta bir kahvehaneye bomba atıldı, 5 kişi öldü, 19 kişi yaralandı.

17 Aralık: Ankara'da Polisler tarafından, 'MSP Milli Görüş Kültür Sarayı' adı verilen binada yapılan aramada gizli bir atış poligonu bulundu. MSP Yenimahalle İlçe Merkezi ve Akıncılar Lokali'nin bulunduğu binada yapılan aramalarda ise, Türkiye'de Humeyni tipi bir ayaklanma başlatmayı amaçlayan bildiriler bulundu.

23 Aralık: Bugün meydana gelen anarşik olaylarda toplam 9 kişi öldü.

24 Aralık: Kahramanmaraş'ta geçen yıl meydana gelen elim olayların yıldönümünde tüm Yurtta olaylar çıktı. Ankara'da, okullarda ders yapılamadı. Çıkan olaylarda biri öğretmen, biri öğrenci toplam 3 kişi öldü.
-Ankara Sıkıyönetim Komutanlığı'nca TÖB-DER kapatıldı.
-Tüm yurtta devam eden öğretmen direnişi nedeniyle yüzlerce öğretmen gözaltına alındı.

30 Aralık: İstanbul Yeşilköy Havaalanı'nda ard arda iki bomba patladı. Havaalanı'nda büyük hasar meydana geldi.

12 EYLÜL'E BİR KALA

2010-12-16T01:38:00.005+02:00

GÜNLÜK

10 Kasım 1979
Zonguldak

Atatürk'ü yitireli bugün 41 yıl olmuş...

Onun istediği "Çağdaş Uygarlık Düzeyi" ne yazık ki erişemedik. Üzülerek yazıyorum, bu gidiş sürerse ulaşacağımız da yok.
Anarşi, anarşi, anarşi...
Her gün canlara kıyılıyor. Analara kıyılıyor. Evlat acısı yürekleri dağlıyor.
Kardeş kardeşi vuruyor. Sevgisiz yürekler birbirini tüketiyor.

Atatürk " Yurtta barış dünyada barış" dememiş miydi?
Biz yurdumuzda, atalarımızın kanları, canları pahasına kazandıkları bu güzel vatanımızda birbirimize kıyıyoruz. Yaşamı cehenneme çeviriyoruz. Kim dur diyecek, nereye varacak bu yuvarlanış?

Şu anda televizyonda Sadullah Arısoy Atatürk'ü anlatıyor. O anlatmakla biter mi ? Az zamanda, o kadar büyük işler başarmış ki... Okudukça, öğrendikçe büyüyor, iyice büyüyor gözümde. On Kasımlarda Atatürk'ü anmak yetmez, bence anlamaya da çalışmalıyız.

Aramızdan ayrılalı 41 yıl geçmiş. Biz ne yaptık ? Onun yaptıklarını geliştirebildik mi ulus olarak ? Yeni bir şey ekledik mi yaptıklarına?

Atatürk içte ve dışta düşmanlarla savaşırken bile, toplumu eğitecek öğretmenlerle toplantı yapmıştır. Eğitimin önemini kavramak, kavratmaya çalışmak, onun büyüklüğünü anlamamıza yetmez mi ?
Eğitim birliği demiş. Ulus olmanın olmazsa olmazlarından. Laiklik demiş. Tüm inançlara eşit mesafede durun demiş. Yaşamsal değil mi bu bizim için?

Ya biz ne yaptık ? Kişisel çıkarlarımız için hepsini bir kenara koyduk. Ülke çocuklarını birbirine düşman olacak şekilde yetiştirmeye koyulduk. Binlerce İmam Hatip Okulu açtık. Gizli açık kuran kurslarına göz yumduk. Oy için, çıkarlarımız için evlatlarımızı birbirine kırdırıyoruz. Olacağı buydu...Neden şaşırıyoruz ki ?
Artık Atatürk'e sevgi göstermek yetmiyor, öz eleştiri yapabilmeliyiz. Ona layık olmak için çok çalışmalıyız. Onun çizdiği aydınlık yoldan ilerlemeliyiz. Yurtta ve dünyada barışa katkı sağlamalıyız. Gerçek Atatürkçü olmalıyız.

Gerçek Atatürkçüler; insan hak ve özgürlüklerine değer verir.Irkçılık ve faşizim gibi denenmiş, birçok ulusu felaketlere sürüklemiş ideolojileri benimsemez. Milliyetçidir, bu milliyetçilik ülkemizin sınırları içinde yaşayan Türk halkının; ırk,din ve mezhep farkı gözetilmeden, topyekün, yükselmesini amaçlayan bir milliyetçiliktir. Sosyal adaletten yanadır ve en önemlisi bağımsızlıktan yanadır.
Atatürk devrimlerini daima ileriye, aydınlığa, uygarlığa ve refaha taşımak için çalışan insanlardır Gerçek Atatürkçüler.

***
Dün gece kızımı yıkadım. O uyuduktan sonra biraz kitap okuyup yatarım diye düşündüm, ama başladığım kitabı bir türlü elimden bırakamadım. Çok geç yatınca sabah da geç uyandım. Oysa bugün 10 Kasım'dı ve ben "Atatürk'ü Anma" programına katılacaktım. Hemen aceleyle hazırlandım, tam çıkacakken kızım uyandı. Başladı arkamdan ağlamaya... Neyse son anda törene yetiştim.

Kızımı evde bırakıp gitmek her seferinde öyle güç geliyor ki bana...

ZOR YILLAR

2010-12-13T03:31:00.008+02:00

"herkesin yaşama türküsü başka
lâkin sevgi bir kardeşlik, bir
tut elinden çocukları gibi, zor değil
bütün insanları sevgide
birleştir."
Gülten Akın

29 Haziran 1979
Cuma-Zonguldak

Yavrumu gündüz uykusuna ancak yatırabildim. Uyandığı zaman çocuk bahçesine gideceğiz. Canım kızım gün geçtikçe tatlılaşıyor. İki gündür tatilin tadını çıkarıyoruz birlikte.

Oldukça yoğun bir çalışmadan sonra birdenbire tatile girmek onu şaşırttı. Az da olsa bende de bir bocalama var. Ama çok da mutluyum. Kızımla birlikte olduğum için, onunla rahat rahat ilgileneceğim için...

Son sınav görevim 21 Haziran'daydı. Birkaç gün sınav kağıtlarının değerlendirilmesiyle geçti. Oldukça yordu bizi. Annem, işim uzayınca cumartesi günü için ayırttığı bileti, çarşamba gününe ertelemek zorunda kaldı. İki ay oldu buraya geleli. Torununa bakmak için geldi. Babamlar da anlayış gösterdiler. Nasıl öderiz haklarını?Onları çok seviyorum...

Yeni bakıcı bulamadığımız için kızımızı şubat tatilinde Elazığ'a , anneannesine götürmüştük. Özlemimiz katlanılmaz olunca canım annem alıp getirdi yanımıza. İki aydır bizimle....
Annemi çarşamba günü yolcu ettik. Dün ve bugün yavrumla evdeyiz. Tatilin keyfini çıkaracağız.
Dün bakkala ve dondurmacıya gittik kızımla. Bugün çocuk bahçesine gideceğiz.

***
Bugün Türkiye Mimar Mühendis Odaları Birliğinin hükümete yönelik yarım günlük uyarı boykotu var. Daha önce de üç günlük boykot yapmışlardı. Ancak o sadece burayla ilgiliydi. Yerel kapsamda olduğu için fazla ses getirmemişti. Şimdi Türkiye genelinde bir direniş var. Geniş kapsamlı yani. Haklılar bence. Çalışanlar emeklerinin karşılığını almalı.

Türkiye her geçen gün daha kötüye gidiyor. Rüşvet, karaborsa, haksız kazanç, keyfi iş ve en kötüsü cinayetler... Gencecik fidanlara kıyılıyor her gün. Kirli eller ölüm saçıyor etrafımıza... Korkuyorum, çok korkuyorum, içim acıyor, yüreğim burkuluyor. Öfkem kabarıyor...
Adamı olan arabasını dağdan aşırıyor, diğerleri düz ovada şaşırıyor. Düzelmeli, bu böyle devam edemez. Etmemeli...

Köşe başlarında birileri pusuya yatmış. Ölüm püskürtmekte. Çocukların bir kısmı katil damgası yerken diğerleri ecelsiz ölmekte. Kimler tezgahlıyor ? Geçip karşıdan gülerek izleyenler mi var ? Nereye sürükleniyoruz. Yeter... Yeter artık!

***
İçimde büyük bir yazma isteği var. Öyle anlar geliyor ki dayanılmaz oluyor. Sanki bir güç beni itiyor. Fakat günlük işler, okul, ev ve özellikle yavrum çok fazla zamanımı alıyor. Çoğu kez bastırmak, susturmak zorunda kalıyorum içimdeki o sesi. Oysa en büyük isteğim iyi bir yazar olmak. Güç, çok güç bir iş biliyorum. Öyle ha diyince yazar olunmaz. İki satır yazana da yazar denilmez. Ama istiyorum, çok istiyorum hem de...
İnanıyorum ki insan gerçekten isteyince yapamayacağı, başaramayacağı iş yoktur. Bir gün belki, evet belki bir gün bu isteğime de ulaşırım, kim bilir ? Zaman en iyi ilaçtır. Bekleyip göreceğiz..

***
Havalar iyice ısındı. Sıcak, zaman zaman bunaltıcı olmaya başladı. Denize de gidemiyoruz. Belki bu hafta sonu bir yerlere gideriz de deniz mevsimini açarız. Yüzmeyi seviyorum.

Yavrum iyi uyudu. Ben de biraz kitap okuyacağım. Uyanıkken çekiştirip duruyor kitapları. Tatlı cadı hep onunla ilgilenmemi istiyor.

Tatilde arkadaşlarla geziye gitmeyi planlıyoruz, bakalım gerçekleşebilecek mi ?
Sonra da Elazığ'a ailemin yanına, bahçeli evimize gideceğiz. Yine özlem başladı. Hepsini çok özledim.

Şimdilik hoşçakal sevgili günlüğüm. Görüşmek üzere...

EK: Tarihten bir kesit:

"Maraş Katliamı iki solcunun öldürülmesiyle başladı. Katliam 23 ve 24 Aralık 1978'de gerçekleştirildi. Katliamın hazırlık süreci 8 ay öncesine kadar gitmektedir.

MHP Genel Başkanı Alparslan Türkeş'in çeşitli dönemlerdeki konuşmaları ve MHP'nin Maraş'taki etkinlikleri katliama örnek delillerdir. Katliamdan bir hafta önce, Alevilerin ve solcuların çoğunluk olarak yaşadıkları semt ve mahallelerde görevli olduklarını ifade eden bazı kişilerin "tuhaf" bir nüfus sayımı yaptıklarını söyleyerek evleri dolaşarak, evlerde kaç kişinin yaşadığı gibi sorular sorarak ve evlere yeni numaralar vereceklerini söyleyerek kapıları kırmızı boya ile işaretlemişlerdir. Bazı belgelerde ise PTT görevlileri olduklarını söyleyen kişiler, mektupların kaybolmasını engellemek için bir çalışma yaptıklarını söylemek suretiyle kapılara boyayla işaretler koymuşlardır. Bu işaretlemelerin amacı, Alevi ve Solcu evlerini belirlemek ve kendi yandaşlarına zarar vermemektir."

****

Ülkücü Gençlik Derneği tarafından getirilen "Güneş Ne zaman Doğacak" adlı film 16 Aralık 1978'de Çiçek Sineması'nda gösterime sokulur. 19 Aralık Günü 20.00 seansının sonuna doğru tesiri az bir patlayıcının patlamasıyla bir tahrik başlar. Salonda film sırasında sık sık "Müslüman Türkiye" "Milliyetçi Türkiye"Koministler Moskova'ya, "Başbuğ Türkeş" gibi sloganlar atılır. Filmi izleyenler arasında bulunan bir grup Ülkü Ocağı mensubu, "Bunu solcular attı" yollu söylemleriyle diğer izleyicileri de tahrik etmek suretiyle PTT ve CHP binalarına slaganlar atarak yönelmiş ve saldırılarda bulunmuşlardır.

Polisin olaya el koyarak, olayın ülkücüler tarafından gerçekleştirildiğini ispatlaması sonucu bazı kişiler gözaltına alınır. Patlamanın arkasındaki kişinin Ökkeş Kenger olduğu anlaşılır.

20 Aralık'ta akşam saatlerinde "Alevi ve Solcuların çoğunlukla gittiği Yeni Mahalle'de bulunan Akın Kıraathanesi'ne patlayıcı madde atılır ve iki kişi yaralanır. Sonraki akşam bir başka patlamada sağ görüşlü Güngör Gençay adlı birisinin evine atılır. Aynı akşam (21 Aralık 1978) Maraş Meslek Lisesi öğretmenlerinden Hacı Çolak ve Mustafa Yüzbaşıoğlu okuldan evlerine giderken silahlı saldırıya uğrarlar. Solcu olarak bilinen öğretmenlerden Hacı Çolak olay yerinde yaşamını yitirirken Mustafa Yüzbaşıoğlu'da hastaneye götürülmesine rağmen kurtarılamaz. "solcu" öğretmenlerin cenazeleri önce Maraş Lisesi önünde, ardından da beşbin kişinin katıldığı kortej halinde Ulu Cami'ye doğru yola çıkar. Bu arada faşist ve sağcı gruplar cenaze törenine saldırmak için geceden çevre il, ilçe ve köylerden adam getirmek için "Koministler, Aleviler Cuma namazında camileri bombalayacaklar, Müslüman kardeşlerimizi katledecekler. Bunun hazırlığını yapıyorlar. Müslüman kardeşlerimizi katliamdan korumak için toplanalım yollu çağrı propagandalarda bulunurlar. Öte yandan Maraş Müftüsü de resmi araçlarla kenti dolaşarak Sünni halkı kışkırtmıştır.

Devlet Hastanesi Başhekimi'nin, Cumhuriyet Savcısı'nın zorlamasına rağmen cenazeleri Cuma namazının bitimine denk getirmesi, işlemleri geciktirmesi başka bir soru işaretidir.

Cenaze kortejinin camiye doğru giderken polis ve askerler pankartlara kadar her şeyi toplarlar. Cenazeler camiye yaklaştığında toplanan saldırganlar "Komünistler Moskova'ya, Katil İktidar" sloganlarıyla saldırıya geçerler. Üzerlerinde bulunan taş, sopa, kiremit parçaları ve patlayıcı maddelerle korteje saldırmalarının ardından polisin grupların arasından çekilmesi ve jandarmanın yetersiz olmasıyla cenaze korteji dağılır ve cenazeler sahipsiz kalır. Cenazeler askerler tarafından Devlet Hastanesi morguna kaldırılır.

Gruplar halinde kent içine yayılarak Alevilerin yoğun olarak bulunduğu mahallelere saldıran faşistler önlerine çıkanları dövmeye, ev ve işyerlerini tahrip etmeye başlamışlardır. DİSK, TÖB-DER, Pol-DER, CHP, TİKP, Tekstil Sendikası ve Sağlık Müdürlüğü binaları yıkılıp yakılır, av tüfeği satan dükkanları talan ederek silahları alırlar. Sokak aralarındaki çatışmalarda üç saldırgan hayatını kaybeder. Geç saatlere kadar süren çatışmalar, askerler tarafından denetim altına alınır. Bu arada 100'e yakın işyeri tahrip edilir.

****

23 Aralık günü yapılması planlanan saldırıda halkın da yer alması için camilerde ve belediye hoparlöründen, "Dünkü olaylarda komünist ve Aleviler tarafından şehit edilen üç din kardeşimizin cenazesi kalkacaktır. Bütün din kardeşlerimiz buna katılsınlar, son görevlerini yapsınlar" yönlü çağrılar ve duyurular yapılmaya başlanır.

Alevilerin yaşadığı mahallelerde otomatik silahlarla saldırılar başlarken, bir yandan da işaretlenen evlere benzinli gazlı, yanıcı maddeler atılmaya başlanır. Ardından evlere girilerek kadın, çocuk demeden linç, tecavüz ve işkenceler başlar.

Polisin ve askerlerin bir haftadır başlayan ve son günlerde yoğunlaşan hazırlıklara yeterince önlem almamaları veya genel geçer önlemler alarak hareket etmesi saldırganların kentte istedikleri gibi hareket ederek Maraş'ı ele geçirmelerine neden olur.

Katliamı gerçekleştirenler, kadınlara tecavüz ederler, hamile kadınların karınlarını deşerler, kundaktaki çocukları bağazlarlar, kurşun sıktılar, öldürdükleri kadınlara tecavüz ederler, kadınların memelerini keserler. Çocukları gözlerinden şişlerler, insanları baltalarla saldırıp öldürürler.

Saldırganların "Aleviler, diğer mahallelerde Müslüman kardeşlerimizi,kadınlarımızı katlediyorlar, Camileri ateşe veriyorlar" biçimindeki propagandaları yüzünden daha önce tarafsız kalan birçok Sünni kökenli vatandaşlarımız da olaylara katılmaya başlamışlardır. Bu saldırılarda İsadivanlı ve Durak Mahallelerinde bulunan cami imamları da propaganda ve saldırılarda yer alırlar. Mahalle muhtarı olaylara katılmayanları zorlayarak silah, patlayıcı ve yanıcı maddeler toplar. Belediye araçları saldırı sırasında mühimmat ve silahlar taşır mahallelere. Saldırganlar işaretli evlerin yanında YSE binası, Sağlık Ocağı, çarşı Karakolu ve Sağlık Müdürlüğünü, işgal edip yakarlar.

Bir çok mahallede, sokakta, evde, polisler hiçbir şeye karışmazken, askerler son anda saldırıya uğrayanları kurtarmaya çalışırlar.

Askerlerin ellerinden sığınanları alıp kurşuna dizen saldırganlar, Sağlık Ocağından, Devlet hastanesine getirilenleri kurşuna dizmeye, öldürmeye başlarlar.

22 Aralık'ta faşistler tarafından başlatılan katliam beş gün sürmüştür. Devletin tüm kurumları, yetkilileri ve güvenlik güçleri durumu kontrol edememişlerdir.

BASINDAN

Hürriyet (26.12.1978):

"Girilen evlerden ve enkaz altından cesetler çıkarılıyor. Cesetlerin kokmaması için çevre illerden buz istendi. Cuma gününden bu yana örgütlenmiş saldırgan toplulukların yarattığı dehşet ve terör...Ölü sayısı 98, yakılan-yıkılan enkaz altında cesetler bulunduğu, askeri birlikler, girilmeyen Yörükselim Mahallesine giderek kontrol altına aldı. Çamlık tarafında bir topluluk askerlerin üstüne ateş açtı.

Mağaralı Mahallesinde kokmaya başlayan 16 ceset bulundu. Otopsilerin Belediye Mezbahasında yapıldığı öğrenildi. 2500 kişilik seyyar mutfak Ankara'dan getirildi.

Saldırganlara dinamit lokumu ve silah dağıtıldı. Adını açıklamayı sakıncalı bulan bir yetkili, Maraş Müftüsünün resmi araçlarla kenti dolaştığını ve halkı kışkırtıcı konuşmalar yaptığını, olayların bundan sonra başladığını öne sürdü."

CUMHURİYET (25.12.1978):

"24.12.1978 sabahı saat 10.15 sıralarında sağcı gruplar, sokağa çıkma yasağına karşın kentin sokaklarında birikmişler; bin kişilik bir grup Vilayete yürümeye başlamışlardır. Topluluğun dağılmasını isteyen jandarmalara saldırınca aralarında çatışma çıkmış, jandarmalar havaya ateş etmek zorunda kalmışlardır. Ve beş bin mermi yakılmıştır. Sağcıların ellerinde Amerikan yapımı M.1. piyade tüfeklerinin bulunduğu, Vilayete yakın bazı binaları ateşe vermişlerdir.

Yakınlarını kayıp eden çok sayıda yurttaş, vilayet önüne gelerek"Biz bu şehirden gitmek istiyoruz. Bize yardım edin, asker değil, şehri terk için araç istiyoruz" diye bağırıyorlardı.

YSE Bölge Müdürlüğünün binası, sağcı saldırganlarca işgal edilmiştir. Orada silah dağıtıldığını, Yörükselim, Yeni Mahalle ve Sakarya Mahallesinde iki günden beri mahsur kalan kişileri kurtarmaya giden polislerin üzerine uzun menzilli silahlarla ateş açılmıştır.

Yapılan saldırılardan sonra acilen evlerde kadın ve çocukların kurşuna dizildiği, boğazlarının kesildiği, daha sonra ölülere gaz dökülerek evlerinin ateşe verildiği bildirilmiştir"

ŞURADAN aldım.

EK 2: Bugünkü CUMHURİYET'ten(20 Aralık 2010)
MARAŞ'TA ANMA ETKİNLİĞİNE TEPKİ

EK 3: 24 Aralık KAHRAMANMARAŞ
Jivago blog

EK 4: Mataş Katliamı Başka Bir Ülkede Yaşanmadı
Sedat Ergin
Hürriyet Gazetesi

EVLİLİKTE İLK YILLAR

2010-12-10T01:16:00.003+02:00

GÜNLÜK

2 Ağustos 1978
Zonguldak

Yıllar ne de çabuk geçiyor...

Yarın evleneli iki yıl olacak. Gerçi bunun altı, yedi ayı askerlik nedeniyle ayrı ayrı geçti. Gerçek anlamda evliliğimiz buraya gelince başladı. Anlayacağın sevgili günlüğüm , biz evliliğe üç kişi olarak başladık. Yani anne baba olduk birden. Biz üç çocuk birlikte böyümeye çalışıyoruz...

Kolay mıydı bu yıllar ? Hayır kolay değildi kuşkusuz. Her şey yeni, herkes yeniydi benim için. Eşim için de askerden geliş , yeni bir işe başlayış, eş ve çocukla birlikte bu yeni hayata uyum sağlayış kolay olur mu ? Ama sanırım benim durumum biraz daha zordu ona göre. Benim ondan ve kızımdan başka hiç kimsem yoktu burada... Yalnızdım, kimseyi tanımıyordum. Şimdi bu satırları yazarken daha iyi anlıyorum yalnızlık duygumu.

Sevgili günlüğüm , sanırım buraya geleli iki ay olmuştu. Bebeğimi uyuttuktan sonra balkonda oturduğumu hatırlıyorum. Evimiz beşinci kattaydı ve ben gözümü yoldan ayırmadan öylece bakıp dua ediyordum. Niçin biliyor musun ? Nereden bilebilirsin ki... Bu duyguyu yaşamayan bilemez ki... Evet, ben yoldan bir tanıdığımın geçmesi için dua ediyordum. O geçecek ve ben beşinci kat balkonumdan onun geçişini görecektim. Hem de böyle bir şansımın olmadığını bile bile... Yaz tatiliydi ve ben bebeğimle baş başaydım. Yalnızlık zor be günlük...

Sonra okula başlayış, yeni bir çevre, yeni arkadaşlar...

Ve kızım şu anda yanımda değil... Nasıl özledim anlatamam. Burnumun direği sızlıyor onu düşünürken.. Yarın ona kavuşmak için yola çıkacağız. Ailemi de çok özledim, ama yavrum başka, o başka, onun sevgisi hiçbir şeyle ölçülmüyor. Kıyas kabul etmiyor. Bir ayı geçti neredeyse... Sınavlar sırası anneannesi aldı ,götürdü yavrumu. A......'in işleri nedeniyle uzadıkça uzadı kavuşmamız. Sağlık olsun diyeyim, sağ olsun da uzakta olsun diyeyim yine de.
" Ayrılık dediğin bir göz yoksulluğu, ve insan insana kavuşur bir gün..."

Aslında bugün gidecektik, olmadı. Yarına kaldı. Saatler geçmek bilmiyor. Hastayım, sıkılıyorum, başım çatlayacak gibi ağrıyor. Dayanacak gücüm kalmadı. Yavrumu bağrıma basmak istiyorum artık...

Okullar tatil oldu, sınavlar bitti; tam gidecekken A..... 'e görev çıktı. Amasra'ya gittik. On beş gün Amasra'da, Çakraz'da bir anlamda tatil yaptık. Çok da güzeldi. Doğanın oldukça cömert davrandığı yerler.

Denizi harikaydı. Bol bol yüzdük. Bu konuda iyi bir öğrenci olduğumu söylüyor eşim. Çünkü onun çabalarıyla kısa sürede yüzmeyi öğrendim. Haksızlık yapmadan belirtmek zorundayım. O da çok iyi bir yüzme öğretmeniydi.

Beni mutlu etmek için elinden geleni yapıyordu eşim, ama ben yavrum da yavrum diyip işin keyfini çıkaramıyordum. O da özlüyordu, biliyordum... Ve biz ilk kez baş başa tatil yapıyorduk. Yalnız ikimiz. Çoğu kişinin arayıp da bulamayacağı bir şeydi. Ama biz üç kişi başlamıştık evliliğe ve ben kızımı çok özlüyordum.

Gezerken , dolaşırken, dans ederken, yemek yerken o hep aramızda, dilimizde, yüreğimizdeydi. Onsuz yaptığımız hiçbir şey içimize sinmiyor anlayacağın sevgili dostum.
Her an onunla doluyum, canım benim, her şeyim... Kimse , hiçkimse yavrusundan, sevdiklerinden ayrı kalmasın. Ayrılanlar tez zamanda kavuşsun...

Şimdi bırakıyorum yazmayı.

Yarın mutluluğa yolculuk var...

BEBEĞİMİ BÜYÜTÜRKEN

2010-12-08T11:15:00.002+02:00

GÜNLÜK

21 Şubat 1978
Zonguldak

Gülüyorum şimdi 29 Aralık'ta yazdıklarıma...

İnsanın duyguları nasıl da değişken. Çok karamsarmışım o an neden bilmem. İnanın neye kırıldığımı bile hatırlamıyorum. Sadece şu anda çok pek çok mutlu olduğumu duyuyorum. Seviyorum, seviliyorum...

Karşımda biricik kızım , canım D.... 'im oynuyor. Bir yanında bebeği, telefonu ; diğer yanında başka oyuncakları... Bu oyuncaklara küçük radyomuz da dahil. Hatta en önemli oyuncağı bu radyo. Onsuz yapamıyor. Kadın şarkıcıları daha çok seviyor.

Şimdi de defteri çekiştirmeye başladı. Hep onunla ilgilenmemi istiyor tatlım. Bir saat sonra babamız da gelir. Mutluyuz.

Bugün kızım oturağa çişini yapmaya başladı. Elazığ'dayken tutunca yapıyordu; fakat yolculukta unuttu. Neyse ki şimdi yeniden başladı. Altını ıslatmayı bıraksa işi de azalacak. Seve seve yapıyorum; ama yavrum için de çok iyi olur. Artık rahatsız olmaya başladı.

Bu şubat tatilinde Elazığ'a bir kaçamak yaptık. A..... bizi Ankara'ya götürdü, dönüşte de Ankara'dan aldı. Uçakla gittiğimiz için fazla yorulmadık. Ailemi görmek bana çok iyi geldi, çok özlemişim onları. Moralim oldukça düzeldi. Keşke bütün sevdiklerimizle birarada olsak... Buraya geleli yedi ay olmuş. Ayrılık zor, üzücü.

Kucağımda oturacakmış küçük hanım... Defter de oldukça ilgisini çekiyor. Elinde kırmızı kalem, uzatıp duruyor. Bıraksam o devam edecek sanki yazmaya... Dokuz ayı bitti on dokuzunda. Yakında yürümeye başlayacak gibi...

Elazığ'dan döneli bugün beş gün oluyor. Geldikten sonra hiç boş kalmadım.Daha yapacağım pek çok iş var ama iki gündür sular akmıyor. Mola verdim onun için.

Ankara'da kardeşimi , teyzemleri, kuzenlerimi de ziyaret ettik.

Kar yağıyor, hava iyice soğudu...

Ülkenin durumu karışık. Olaylar, olaylar, olaylar... Gün geçmiyor ki kötü bir haber duymayalım. Kar topu gibi yuvarlanarak büyüyor. Acılara yeni acılar ekleniyor. Yetkililer sağır, yetkililer dilsiz... Aynı dili konuşmuyorlar sanki. Bir kör dövüşü sürüyor. İnsanlar ölüyor, analar ağlıyor. Duyan yok, gören yok, bilen yok, dur diyen hiç yok ! Sadece okullarda şubat tatilini anarşi nedeniyle on beş gün daha uzattılar. İkinci dönem altı Mart'ta başlayacak. Benim için iyi oldu bu, kızımla daha çok zaman geçirebileceğim. Ne yazık ki ülkemiz için aynı şeyi söyleyemiyorum şu an...

Kızıma H...... bakıyor ben okula gidince. Eşimin teyzesinin kızı. Yanımızda kalması iyi oldu. Şimdi ailesinin yanında, beş Mart'ta gelecek.

Kızımın uyku saati geldi. Yazmayı bırakıyorum artık. Bakalım bir daha ne zaman buluşacağız seninle sevgili günlüğüm... Şimdilik hoşçakal.

GURBET ELDE KIYMETİMİZ BİLİNMEDİ Mİ NE?

2010-12-07T11:09:00.003+02:00

GÜNLÜK

29 Aralık 1977
Zonguldak

"Gel gönül gurbete gitme
Ya gelinir ya gelinmez
Her güzele gönül verme
Ya sevilir ya sevilmez

Yörüktür bizim atımız
Yarden atlattı zatımız
Gurbet elde gıymatımız
Ya bilinir ya bilinmez "

Evet, Karacaoğlan böyle söylemiş "gurbet"için... Kırık dökük aklımda kaldığınca, şu anda toparlayabildiğimce yazdım Karaca, kusura bakma. Bilirsin severim seni...

Ama şu anda "gurbet"i bütün benliğimde duyuyorum. "Gurbet elde gıymatımız, ya bilinir ya bilinmez" deyişin nedense çok işliyor içime... Keşke hiç gelmeseydik buraya. Olaylar, dışımızdaki olaylar iyice bozdu moralimi herhalde. Basit, oldukça basit şeyler belki, ama çok dokundu bana... Hiç böylesine kırıldığımı anımsamıyorum. Gurbet elde kıymetimiz bilinmedi mi ne Karaca?

Oysa her şey ne güzel de başlamıştı! Hep iyi niyetli olmaya, fedakarlık yapmaya çalıştım her konuda. Herkese karşı özverili oldum, bilinmedi. Sanırım suçum da bu oldu! Biraz bencil olsaydım, ama yapamadım. Kendimi düşünmeyi hep en sona bıraktım. Boşunaymış! Önce kendini düşünmeliymiş insan. Fedakarlıklarınız bir süre sonra alışkanlığa dönüşüyormuş, farkına varamadım...

Güvendiğim tek kişiden de umut yok artık!

Bir çare arıyorum, kızım ve kendim için, durmadan düşünüyorum... Sanırım bir yol da buldum. Şubat tatiline az kaldı, önce kızımı annemlere bırakacağım, sonra da tayin işimle uğraşacağım...

Artık burada kalamam! Denedim, başarısız oldum. Olsun, bundan böyle kızım için yaşayacağım...

YENİ BİR YAŞAMA MERHABA

2010-12-06T08:11:00.001+02:00

GÜNLÜK

7 Eylül 1977
Zonguldak

Buraya geleli neredeyse üç ay olacak. Günler geçiveriyor hemen...

Yeni yepyeni bir yaşantımız var şimdi. Anne- baba ve çocuk, üç kişilik küçük bir aile... Kızımız, yavrumuz şu anda üç buçuk aylık bir bebek... Öyle tatlı, öyle güzel ki satırlarda anlatmak olanaksız.
Mutlu, huzurlu, sakin bir yaşantımız var. Eşim de ben de yavrumuzu çoook seviyoruz.

Şimdi tek amacımız onu yetiştirmek. Mutlu, sağlıklı, başarılı olabilmesi için elimizden gelen her şeyi yapmak...

Şu anda uyandı. Yatağını yanıma çektim, üstünü de açtım... Hem bana bakıyor gülümseyerek, hem de oynuyor ayağıyla eliyle... Arada da beni kucağına al, der gibi bana nağme yapıyor.

Mavi tulumunu giydirdim. Saçına da kırmızı kurdele taktım. ( Nişan yüzüklerimizin kurdelesinden kestim, inşallah kızımıza uğur getirir. ) Üç buçuk aylık olmasına karşın saçları epey uzun. Çok da sağlıklı, sürekli hareket halinde... Bu sıra oturmayı da öğrendi, yatırınca başlıyor ağlamaya. Yastıkları destek yaparak oturtuyorum, keyfi yerine geliyor. Tatlı tatlı gülücükler gönderiyor bizlere... Fakat henüz çok ufak olduğu için bunu sık sık yapamıyorum, biraz kızıyor ama çaresiz bekleyeceğiz büyümesini...

Küçük Hanım banyo yapmayı da çok seviyor. Suyun içinde ellerini şap şap vurup suları sıçratmak onun için yeni keşfedilmiş keyifli bir oyun oldu. Ağlamadığı için onu yıkamakta fazla güçlük çekmiyorum artık. Her sabah düzenli olarak banyosunu alıyor hanımefendi. Gülüyor annesine, tatlı tatlı gülüyor şimdi... Yarabbim ne tatlı şeymiş annelik. Onsuz ne yapardım burada ben ! Bu arada bende yeni bir alışkanlık gelişti, sürekli maşallah sözcüğünü kullanıyorum. Çevredekilerin uyarılarını dikkate almaz göründüğüm halde farkına varmadan maşallah diyiveriyorum sık sık... Nazar da neymiş , derken şimdi yavruma, ya değerse, diye endişe etmenin çelişkisini yaşıyorum...

25 Haziran'da Elazığ'dan Malatya'ya hareket ettik. Oraya kadar babam arabasıyla getirdi bizi. Anneannesi, teyzeleri de geldiler. Ayrılış çok zor oldu. Özellikle bir de D.......'den ayrılmak onlara çok güç geldi. Malatya'dan uçakla Ankara'ya geldik. Yavruma da bilet kestiler. Yirmi iki liraya... Hayatta hiçbir bilet o kadar sevilmemiştir.
Hostes ablaları kızımızı çok sevdiler. Pilot kabinine de götürdüler.

Şu anda başladı ağlamaya, daha doğrusu ağlamaya niyetlendi; seni yazıyorum, diyince sustu, anlamış gibi gülmeye başladı ...

Ankara'da kardeşime uğradık. Arkadaşları da kardeşim de çok sevdiler yavrumuzu. Kardeşime "Dayııııı! " diye takıldı arkadaşları. Ve 26 Haziran'da sabaha karşı sekiz saatlik otobüs yolculuğundan sonra geldik buraya.

On beş, yirmi gün sonra teyzeleri geldi, ayrılığa daha fazla dayanamamışlar.
Yeğen çok seviliyor diyorlar durmadan. Onlara iyice alıştık bir ay süresince. Gidişleri çok zor geldi bize. Ha onlar gitmeden dayısı da geldi kızımın, hasretine dayanamamış o da.. Bir hafta kaldı, sonra hep birlikte gittiler.
Onlar gideli bir ay olmadı ama bize çok daha uzun geliyor. Şimdi yeni yeni alışmaya çalışıyoruz.

Eş durumundan tayinimi yaptırdık buraya. Bakalım lisede ne yapacağız ? 19 Eylül'de Öğretmenler Kurulu var. 20 Eylül'de de sınavlar başlıyor. Ekim'de okullar açılacak. O zaman işimiz biraz zor olacak. Yavrumu yarım günlüğüne babaannesine bırakacağız. Yabancı birisindense onun bakması büyük bir avantaj bizim için. Hiç olmazsa candan bakar kendi torununa. Yabancılar öyle mi ya ?
Neyse ki yarım gün. Ev, okul, kızım biraz zor olacak ama onun da üstesinden geliriz. Az sıkıntılar atlatmadık ki biz...

A....... gelir birazdan. Kızımla hazırlanıp gidelim diyoruz. Nereye mi ? Fotoğrafçıya... Öyle yakıştı ki kurdelesi bu anını kaçırmak istemiyorum.

Her şeye karşın çok mutluyuz burada. Küçük ama mutlu bir aileyiz...

ANNEYİM BEN ARTIK

2010-12-05T17:38:00.000+02:00

GÜNLÜK:

3 Haziran 1977
Elazığ

19 Mayıs 1977... Evet, 19 Mayıs diyince hemen herkesin aklına Atatürk'le Gençlik ve Spor Bayramımız gelir değil mi ? Oysa bundan böyle bizim aklımıza D.......'imiz de gelecek...

Bugün yavrumuz on altı, on yedi günlük... Öyle tatlı, öyle şeker ki burada anlatılması olanaksız... Ben bugüne değin böylesi bir mutluluk yaşamadım, hiç bu denli içim sevgiyle dolup taşmadı.

Annelik ne güzel bir şeymiş meğer. Anlamak için yaşamak gerekiyormuş.
Dünya bir yana o bir yana... Ondan güzel, ondan önemli ne olabilir ki...

Yakında çok yakında , on - on beş gün sonra Elazığ'dan ayrılacağız.
Yeni bir yaşantı bizi bekliyor...

ANNE OLMA YOLUNDA

2010-12-04T10:03:00.001+02:00

GÜNLÜK

1 Mayıs 1977
Elazığ - 08.50

Yine bir bahar bayramındayız. Fakat bu seferki çok farklı...

Evimde , evimizde yazıyorum bu satırları. Yanımda kocacığım sabah keyfi yapıyor. Uykucu seni...

Çay koydum, biraz sonra sabah kahvaltımızı yapacağız birlikte. Mutluyum, çok mutluyum...

Yavrumuzun doğumuna on, en fazla on beş gün kaldı sanıyorum. Heyecanla, sevgiyle, sabırsızlıkla onu bekliyoruz.

Tek bir sorunumuz var. A.......'imin iş bulamaması!.. Askerliği bitti, şimdi de iş arıyoruz.

Ve bugün aynı zamanda 1 Mayıs İşçi Bayramı... Hayırlısı artık...

ADAYIM

2010-12-03T09:04:00.002+02:00

12 Kasım 1976
Elazığ

Günlükten:

Biraz önce evimize, yuvamıza geldim. Evimize diyorum, çünkü artık A......'imle benim de bir evimiz var. Neredeyse evleneli dört ay olacak.

3 Ağustos 1976 tarihinde evlendik. Bütün sıkıntılarımıza, bitmek bilmez ayrılıklarımıza rağmen hep mutlu olduk. Bu mutluluğumuzun bir ömür boyu devam edeceğine inanıyorum.

Defteri, bu defteri tutalı, baktım da, neler neler olmamış ki... Oysa üç yıl olmuş sadece...

Önce okul bitmiş, öğretmenlik başlamış. Sonra nişan, düğün ve evlilik... Şimdi mi?
Adayım, tabi anneliğe... D.....'imizi bekliyoruz büyük bir sabırsızlıkla. Şimdiden onu çok, pek çok seviyoruz.

Canım kocacığım şu anda askerliğini yapıyor. Aylardır asker yolu bekliyorum sabırla. Tükenir elbet, bu da tükenir. Dört buçuk ay kaldı. Bugünlerde bekliyorum, çok özledim yine...
Bu kez Ankara'ya gitti görevli olarak, bir hafta oldu, belki yarın gelir.

İnsanın sevmesi, sevilmesi çok güzel. Mutluluk bu olsa gerek... Tüm insanların mutlu olmasını diliyorum yürekten...

MARDİN GÜNLERİMİZ

2010-12-01T18:02:00.003+02:00

"Öyle yakındı ki
Dayanamıyordum ey
Ölsemdi

Sevgiyi özetliyordu yaşarken

Onu kapsamak üzre
Ölsemdi"

(F.H.D)

Mardin günleri güzeldi...
(Ağustos 1976)

Zamanım ordu evinde geçiyordu çoğu kez. Sabahları eşim bölüğünün başına gidiyordu. Ben biraz daha uyuyordum. Uyanınca, telefonla, kahvaltımı kaldığımız odaya istiyordum. Güzel bir kahvaltıydı. Yalnız domates bir dilim geliyordu, ben daha çok olsun istiyordum. Domates en önemli yiyecek olmuştu kahvaltımda, nedense?

Bol bol kitap okuyordum...

Öğlen yemeği için aşağıdaki yemek salonuna iniyordum. Yemeğim biter bitmez, asker garson hemen kahvemi getiriyordu. Komutanım sizi arıyor diyordu, biraz sonra. Çiçeği burnunda eşimle telefonda konuşuyorduk. Sonra kuaförde saçıma fön çektiriyordum. Öğleden sonra subay hanımları ordu evine geliyordu o zamanlar. Konken oynuyorlardı birlikte.

Ben oyun bilmediğim için onları izlemekle yetiniyordum. Sonra sonra, hadi sen de oyna, dediler. Anlamadan seyretmek sıkıcı da geldiğinden, peki, dedim, ama değil oyunu, kartları bile tanımıyordum. Sora sora oynuyorum. Yanımdakine gösteriyorum kağıtları, bunlar bunlar yan yana gelecek diyor, çabalıyorum, olmuyor. Her seferinde kaybedenlerin arasındayım.Arada bir kez tesadüfen yenersem kızıp söylenenler oluyor. "Sora sora yendi, ama!" Sora sora yenilmek hiç sorun olmadı oysa ki...
Oyun öyle böyle değil, eğlencesine oynanmıyor, ciddi ciddi paralar konuyor ortaya! Hırslanıyorum içten içe...

Yeni evlenmişiz, eşyaların borcunu ödüyoruz. Aldığımız paranın büyük kısmı taksitlere gidiyor. Uyurken gözümü kapatıyorum "jokerler" uçuşuyor beynimde! Baktım olacak gibi değil, başladık çalışmaya. Kocam, hocalık yaptı bana. Tek tek kağıtları tanıttı. Bu papaz, bu vale... diye diye..

Yaz tatilindeyiz, günler uzun, hava sıcak mı sıcak, işim yok gücüm yok, Mardin'de tanıdığım da yok... Laf aramızda, konkeni sevdim mi ne? Her gün oynuyoruz. Çoğu kez yeniliyorum yine, ama arada yenmeye de başladım. Sinirleniyorlar, bir şey diyemiyorlardı artık.

Ordu evinde bazı geceler eğlence düzenleniyordu, onlara katılıyorduk. Önce paşayla eşi, sonra bizler dansa kalkıyorduk. Emir komuta zinciri hissediliyordu. Ama biz çok eğleniyorduk...

En çok hafta sonlarını seviyordum. Eşim sivil elbiselerini giyiyordu, birlikte geziyorduk.

Mardin çarşısı çok ilginçti benim için. Kaçak olan ne varsa orada açık açık tezgahlarda satılıyordu. Satmak serbest, almak serbest; ancak Mardin'den başka bir yere götürmeye kalkarsanız yakalanma riski var. Ve siz kaçakçı olarak yargılanabilirdiniz. Anımsayanlar vardır belki, Lale Oraloğlu bu nedenle yargılanmıştı o zamanlar...Yurda kaçak sokulan her şey bugün serbest. Bu durum iyi mi oldu? Tartışılır. Ama keşke yine yasak olsaydı da ülkemizdeki üreticiler kazansaydı. Yanlış olan Mardin'de kaçak malların satılmasıydı. Bu ne perhis, bu ne lahana dedikleri cinsten dorumdu anlayacağız.

Bir hafta sonu da Çaça barajına gitmeye karar verdik. Mardin ağustos sıcağında cayır cayır yanıyordu. Eşimin yüzbaşı rütbesindeki bir arkadaşının arabasıyla yola çıktık. Birkaç aylık bebekleri vardı onların. Bayanlar arkada, baylar önde yola çıktık. Anımsadığım dar ve bozuk yollardan yavaş yavaş gidiyorduk. Güneş tepemizdeydi. Çocuğa güneş gelmesin diye arka yan pencereye çarşaf asılmıştı. Çocuk etkilenmesin diye hiçbir camı açmıyorlardı ve arabanın kliması da yoktu. Çok kızmıştım, annenin ruh halini hiç hesaba katamamıştım, şimdi anlayabiliyorum endişelerini. Ancak yine de yanlış yapmışız. Bebek kimbilir nasıl bunalmıştır o sıcakta. Ama ben bebeği değil, kendimi düşünmüştüm bencil bencil... Cahillik mi desem?

Mardin günlerim tek düze, ama çok güzel izler bıraktı bende. Ve tatil bitti, dönüş yolculuğu başladı. Eşimin bir arkadaşının arabasıyla Diyarbakır'a, oradan da otobüsle Elazığ'a gidecektik. Diyarbakır yolunda, arabada midem bulandı, arabadan inmek zorunda kaldım. Deneyimli arkadaş: "Yoksa?" sorusunu sormasaydı hamile olabileceğim aklıma bile gelmeyecekti...

BALAYI GÜNLERİ

2010-10-22T09:44:00.001+03:00

Sonunda muradımıza erdik. Düğünümüzü yapmıştık...
Birkaç gün evimizin tadını çıkardıktan sonra Elazığ'ın Sivrice İlçesindeki Hazar gölüne gittik. Askeri kampta üç gün baş başa tatil yaptık.

Ve Mardin'e geldik üç günün sonunda. O gün, hala gözümün önünde capcanlı duruyor. Kırılmıştım sevdiceğime ilk kez...

Akşamdı. Yorulmuştuk. Şaşkındım. Yeni duruma alışmaya çalışıyordum. Tedirgindim. Ve ikimiz de çok acıkmıştık...

Mardin orduevinde ilk yemeğimizi yiyecektik birlikte... Gölcük'tekilerle ilgili hiçbir iz kalmamış aklımda, nedendir bilmem. Ama Mardin'deki ilk yemek hiç aklımdan çıkmamış.

Aradan bunca yıl geçtiğine göre sanırım değişmiştir Mardin.
O zaman teras gibi bir yerdeydi orduevinin yemek masaları. Yüksekçe bir yer... Zaten orduevi de oldukça yüksek bir tepenin üstündeydi. Mardin'e tepeden bakıyorduk. Belki de bana öyle gelmiştir ne bileyim?

22 Yaşımdaydım...

Lütfen bugünle kıyaslamayın, biz o zamanlar gerçekten çok safmışız. Her konuda hem de... Çocuklarım yıllar sonra mektupları ele geçirip bir ikisini de okuyunca kıkır kıkır gülmeye başlamışlardı da oradan biliyorum. "Ayyy anne! Siz de çok safmışsınız, çok da romantik!" demişlerdi şımarık şımarık...

Şimdi onlara hak vermiyor değilim. Hayatı kitaplardan öğreniyorduk. Bir de Türk filmlerinden... Filmlerden iki gözü iki çeşme, ama mutlu çıkıyorduk. Çünkü her zaman iyiler çok acı çekiyordu, hırpalanıyordu; ama filmin sonunda kötüler cezasını buluyordu. İyiler sevdiğiyle evleniyor bize de mutlu mutlu el sallıyordu... Kitaplar, en çok da ne bulursak okuduğumuz kitaplar bizi kurtarmıştı. İyi ki onlarla buluşmuşuz. Biz teknolojiden yoksun büyüdük. Ama kitaplar hep vardı hayatımızda... Bugünkü dünya düzenine uyum sağlayamamız belki de ondardır. ( Akranlarımızın bir çoğu hala bilgisayarın düğmesine basmaktan korkuyor biliyor musunuz?) Kısacası biz iyiler kazansın, kötüler cezasını bulsun; hak yerini bulsun anlayışıyla büyümüştük...
Düşünüyorum da cinsellik konusunda da oldukça cahilmişiz. Eminim köyde yaşayan eğitimsiz kızlar bile bizden çok şey biliyordu o zamanlar. İnsanlarla iç içe yaşamanın getirdiği bir avantaj mıydı onlar için, belki de değildi. Ama biliyorlardı işte... Erken uyanıyorlardı. Sanırım şimdi de öyledir. Ancak bu onların fazla işine yaramıyordu. Kırsal kesimlerde kadına bakış çoğunlukla olumlu değildi. Erkekler yanlış eğitiliyordu.Hoş şehirlerde de durum üç aşağı beş yukarı aynıydı.. Bizim gibi küçük şehirde yaşayan okumuş kızlar platonik aşkların etkisindeydik... Belki de bu bizim şansımızdı. Düşünüyorum da günümüzde durum çok farklı. Gençler cinsellik konusunda çok şey görüp çok şey öğreniyor, ama bunların kaçı bilimsel nitelikte, tartışılır. Sanırım çoğunlukla abartılmış ve yanlış izlenimler veren kaba bir cinsellik ulaşabildikleri. Sevgisiz cinsellik... Sevgisiz cinsellik de kabul edersiniz ki kişilere mutluluk vermiyor. Sevgiyi yeniden hayatımıza sokmalıyız. Onsuz olmaz, olmuyor. Siz de biliyorsunuz.

Neyse nerede kalmıştık? Haa unutamadığım ilk yemekte değil mi?

Tüm masalar doluydu. Biz de bir masa bulup oturmuş,bekliyorduk. Biraz sonra asker garson geldi ve sert bir topuk selamı verdi, ben olduğum yerde irkildim.
"Emredin komutanım!" dedi.
Biricik aşkım askere:
" Ben şunu şunu istiyorum!" dedi. Tam anımsamıyorum ama köfte ya da karışık ızgara gibi bir şey söylemişti. Ve ben kalakalmıştım!
Asker garsonumuz bana dönerek "Siz..." le başlayan birşeyler diyordu, ama ben onu duymuyordum bile. Kendimi zor tutuyordum, gözyaşım boşandı boşanacak! Kendimi zorlayarak "Aynısından..." diyebildim.
Yemeklerimiz geldi. O, bana gülümsedi ve yemeğini yemeğe başladı. Benim iştahım kaçmıştı. Lokmalar boğazıma diziliyor, zorla yutmaya çalıştıkça da geçtiği yerleri acıtıyordu...

Bana sormadan sadece kendi yemeğini ısmarlamıştı!

Sonradan konuştuk bu olayı... Aslında genç eşim de benim gibi şaşkındı. Her gün yemeğini yediği bir yere bu kez yeni evlendiği eşini getirmişti. Tüm asker ve komutanların bakışları altında eşiyle ilk yemeğini yiyecek olmanın heyecanı içindeydi! Benim gözüm ondan başkasını görmüyordu ki...

Son olarak o yılki yaz tatilimi Mardin orduevinin misafirhanesinde geçirdim. Hayatımın en güzel günleriydi... Ama o ilk yemeği hala unutamadım...

BİZ EVLENDİK

2010-10-21T10:26:00.000+03:00

DÜĞÜN ve NİKAH

Tarih: 3 Ağustos 1976
Saat : 21.oo
Yer : Elazığ Orduevi

Düğün ve Nikah...

Evlenince bitti mi? Biter mi?
Türk filmi mi bu?

DEVAM EDECEK...

YÜZ YİRMİ SEKİZİNCİ MEKTUP

2010-10-05T10:31:00.002+03:00

15 Temmuz 1976
Elazığ

Canım Sevgilim,

Tekrar karşı karşıyayız seninle... Cumartesi günü gelmeni çok istiyorum. Çünkü seninle konuşmak, dertleşmek ihtiyacı ile doluyum. Karşılıklı konuşursak ancak rahatlayacağımı hissediyorum. Fakat gelemeyeceğin ihtimalini düşünerek sana bu mektubu yazıyorum.

Öyle yoruldum ki A...... 'im, inan şu anda başımı güçlükle taşıyorum. Tek başıma kaldıramıyorum bu kadar yükü. Eskiden gözünden bir damla yaş düşmeyen ben şimdi olur olmaz yerde kendimi tutamıyorum.

Aslında bu üzüldüğümden ya da mutsuz olduğumdan değil, aksine mutluyum. Seviyorum, seviliyorum; sevdiğim kişiyle evlenmek için hazırlanıyorum. Bütün bunlar pek çok kişinin arayıp da bulamadığı şeyler. Fakat olaylar, durumlar vs ister istemez moralimi bozuyor. Bu sıra aşırı derecede hassas, duygulu oldum. Ufacık bir olay beni sarsıyor.

Oysa çevremdeki tüm kişiler ikimiz için bütün güçleriyle gayret ediyorlar. Bundan fazlasını beklemek nankörlük olur. Haklarını nasıl ödeyeceğiz? Her iki tarafa karşı eziliyorum. Keşke biraz para biriktirseymişiz. Her şey öyle pahalı ki...

Orduevini gidip sorduk, maalesef tahmin ettiğimiz gibi değil. Dışarıya 2.500 lira imiş; asteğmen olursa 2.000 olur, dediler. Fakat öyle tahmin ediyorum ki sen gelsen, seninle gitsek ya da bir tanıdık bulunsa çok daha ucuza verecekler. Sen bu durumu orada iyice araştır, ona göre bakalım.

Belediye nikah salonu belki ucuz olur, fakat orayı annemler istemiyorlar. Sen de bunu istemiyordun zaten. Aslında oradaki nikahlar benim de hiç hoşuma gitmiyor. Sanki cenaze merasimi gibi oluyor. Oysa o an, bizlerin yaşamında asla unutulmayacak, derin izler bırakacak ender bir an... Bir kez yaşanacak bir olay olduğu için mümkün olduğu kadar mutluluk dolu izler bırakmalı. Bilmem anlatabildim mi? Aslında bunlar pek önemli değil, fakat yine de insanı düşündürüyor işte...

Sevgilim, önceden dilekçe vermek gerekiyormuş orduevine, bir başkasına verilmesin diye. Gününü kararlaştırdıktan sonra bizim bildirmemiz gerekiyormuş.

Dün nikah işlemlerine de başladık. Belediyeye müracaat ettik. Normal olacak. Elden takip edileceği için geç olmaz dediler. Aynı zamanda senin nüfus kaydın köyde olduğu için 15 gün askıya asmaya da gerek yokmuş. Şimdi kardeşin eniştene gönderecek, oradaki işlem biter bitmez bana gönderecekler. Daha sonra da ikimizin muayenesi yapılacakmış. Anlayacağın evraklar tamamlanınca sağlık raporu almamız gerekiyormuş. O zamanki duruma göre gelebilirsen birlikte alırız, gelemezsen kardeşimle giderim. Röntgen çekilecekmiş vs...

Tuttuğumuz ev, henüz boş değil. Oturanlar, ancak ay başında çıkabiliriz, diyorlarmış. Hatta, birkaç gün gecikebilir, demişler! Buna göre ya 8 Ağustos'ta ya da 15 Ağustos Pazar günü düğünümüz olur...

Anneni bırakmak istemedim ama o, bu kadar zaman kalmayayım, dedi ve gitmek istediğini söyledi. Bak canım ev işi biraz zor, belki de 10 Ağustos'a ancak biter. Bizim okul (imtihanlar) eylülde başlıyor. İşte bütün bunlar bozuyor moralimi...

Bu akşam annenle kardeşin gidecekler. Artık evin bitme durumuna göre onlara haber vereceğim. Davetiyeleri de günü belli olunca bastırıp göndereceğiz artık.

Sevgilim, işlerimiz gerçekten zor ve karışık. Fakat ulaşacağımız mutluluk için bütün güçlüklere dayanmalıyız. Birlikte olacağız bir ömür boyu. Bu da her fedakarlığa değer değil mi canım?

Perdelerimiz henüz alınmadı. Ben daha önce yatak odasına almıştım, şimdi beş pencereye perde lazım. Bakalım ne olacak?

Yatak örtüsü işini ne yaptın? Ayrıca A.....'im bizim hiç tabağımız yok. O, alacağını söylediğin takımı aldın mı? Yemek takımını duraleks veya daha önce sözünü ettiğin takımdan alıp getirirsen çok iyi olur. Senin para durumun nasıl? Ayrıca bulabilirsen, daha doğrusu iyi bir şey bulabilirsen makyaj malzemesi getir, annemler sorup duruyorlar. Geline alınması gerekiyormuş.

Canım, izin alabildiğin her an bekliyorum seni. Düğün salonu işini nasıl halledeceğiz? Ev işi, perdeler, davetiyeler... Off bu kadar yükün altından nasıl kalkacağız bilemiyorum. En iyisi zamana bırakalım diyeceğim, ama zaman da kalmadı...

Her iki taraf ; hem senin ailen hem de benim ailem bize kızıp duruyorlar. "Evlenmeye kalktılar hiçbir şeyi düşünmeden!" diyip duruyorlar. Haklılar belki, ne bileyim... Sen yanımda olsan dayanması daha kolay olurdu. Fakat elimizde olan bir şey de yok...

Belki de seni üzdüm bunları yazarak, ama elimde değil, özür dilerim...
......

Sabah yazarken ara vermek zorunda kaldım.

Ha bak şimdi perde almak için çarşıya iniyoruz. Ailelerimiz ortaklaşa alacaklarmış...

Sevgilim acele oldu, merak etme, her şey düzelecek. Seni çok seviyorum.

Mutlaka gelmeye çalış, sık sık mektup yaz.

Öperim canım.

N......

Yazı için özür. Sakın merak etme, gelmeye çalış.

YÜZ YİRMİ YEDİNCİ MEKTUP

2010-10-04T13:13:00.003+03:00

13 Temmuz 1976
Mardin

Canım Sevgilim,

Hem S....... 'i bekliyorum, hem de bu mektubu yazıyorum. Nasılsın, umarım iyisindir. Ben ise hiç iyi değilim, moralim oldukça bozuk. Tek düşüncem, derdim sensin. Moral bozukluğuma, saatin on bire gelmesi ve S...... 'in de hala ortalıkta görünmemesi neden oldu.

Fotoğraf çektirdim, hemen gönderiyorum, umarım herhangi bir aksilik çıkmaz. Ve bu işler de bu şekilde hallolmuş olur. Seni çok seviyorum. Bazen insanların durumları demek ki çevresini de etkiliyormuş, özür dilerim. Seni çok üzdüğümün farkındayım. Ama bu böyle sürecek değildir.

Dün lacivert bir takım elbiselik aldım. Ve dün akşam terziye verdim. Herhalde güzel bir elbise diker. Ve beraberliğimizin başlangıcı olur. Seni çok seviyorum. Böyle ufak tefek şeylere üzülmeni istemem, hiç istemem...

Ağlanacak zaman beraber ağlayacağız, gülecek zaman beraber güleceğiz. Ve gezecek zaman da beraber gezeceğiz. Tabi bu arada birtakım hatalarımız, istesek de istemesek de olacak; fakat her türlü güçlüğe beraberce göğüs gereceğiz, germeliyiz. Çünkü bizim beraberliğimiz yalan dolan, riya vs üzerine değil, aşk sevgi üzerine kuruluyor, kurulacak. Bu hep böyle devam etmeli ve devam edecek. Sen benim her şeyimsin. Sensiz hayat düşünmek imkansız. Hatta çok saçma bir şey.

Hattı sathında bunları yazmanın bir anlamı yok, ama bir kere daha bilmeni istiyorum ki sen benim aşkımsın, sevgilimsin, canımsın, hayatımsın. Ve se benim hayat ortağımsın, ve yakında da eşim olacaksın.

"Seni sevdim her şeyinle, senden asla ayrılamam." demiş bir zamanlar şarkıcı. Ben de öyle... Seni seviyorum, hem de çok çok seviyorum inan hayatım. Artık sen bensiz, ben sensiz olamayız. Çünkü alınyazım, kaderimsin. Ahh sevgilim, bilsen aradan iki gün geçmesine rağmen seni ne çok özledim. Sensiz geçen günlerim bana hicran veriyor, üzüntü veriyor, hüzün veriyor. Beni ayakta tutan aşkımız, aşkın, sevgimiz hayatım.

Bazen seni o kadar görmeyi arzu ediyorum ki... Gerçi her zaman görmeyi arzu ediyorum, ama bazen bu isteğim fazlalaşıyor. Hani hatırlıyor musun, bir filme gitmiştik? Orhan Gencebay'ındı. Onun müziğini duyduğumda adeta çıldırıyorum...

Şimdi bir şarkı sesi geliyor kulağıma: "Madem küstün dargındın, neden geldin ağladın? Rıhtımda buynu bükük bana mendil salladın?" Ahh sevgilim, sensiz olmak çok kötü bir şey...

Saat dokuzda Diyarbakır'daydım, dokuz otuzda taksiye bindim; on biri yirmi geçe Mardin'e indim. Yolda inzibat arkadaşa rastladım. Ve on ikide orduevine vardım. Beni bir mektup bekliyordu Savaş E.....'dan.

Önce bana bol bol sitem etmiş Mardin'i çektiğim için. Yazmış duldurmuş mektubu. Sonunda da ne demiş biliyor musun? "Ben de Urfa'yı çektim!" .
İşte böyle.

Satırlarımı sonlarken öperim sevgilim. Seni seviyorum.

A......

YÜZ YİRMİ ALTINCI MEKTUP

2010-10-03T11:32:00.001+03:00

12Temmuz1976
Elazığ

Canım A.......'im,

Şu anda saatin kaç olduğunu bilemiyorum. Yalnız bildiğim kadarıyla gece yarısını çoktan geçti. Herkes uyuyor, ben hariç...

İki dakika önce banyodan çıktım, şu an saçlarım ıslak ıslak, kurumasını bile beklemeden sana yazıyorum. Kalem için özür... Bir iki kişiyi uyandırma pahasına kalem aradım, ancak bunu bulabildim; işimi görür.

Bak sevgilim, o kadar çok olay geçti ki hangisini yazacağımı bilemiyorum. Bildiğim, düşündüğüm tek şey sensin.

Şu anda N......'in mutluluktan ölebilir, uçuyor adeta... Düşün hayatım bugün eşyalarımız, ikimizin birlikte paylaşacağımız yuvamızın eşyaları alındı. Nasıl sevinmem, nasıl mutlu olmam! Beraberliğimizin hazırlıkları yapılıyor, sen olsan aynı şeyleri hissedeceğinden eminim. Biliyor musun şu anda duygularımı tam olarak ifade edemiyorum kelimelerle... Ama sen anlarsın değil mi canım? Seni seviyorum, hem de tahminlerinin çok ötesinde. Mutluyum, çok daha mutlu olacağımıza inanıyorum birlikte. Sevildiğimden eminim. Yetmez mi? Bir insan bundan başka ne isteyebilir ki...
Tanrım herkese böylesi bir mutluluk versin.

Yarın evimizi, birlikte olacağımız, en güzel anılarımızı birlikte paylaşacağımız yuvamızı gezmeye gideceğim. Eşyaları nereye, nasıl koyacağımızı şimdiden düşünmeye başladım.
Ha bir de yarın fotoğraf çektireceğim. Nikah için...

Eşyalarımız çok güzel, beğeneceğini tahmin ediyorum. İlk baktığımız Ergücü möbleden aldık. Tümü 34 bin tuttu. 12 binini (6+6) ailelerimiz verdi. Geriye 24 bin kaldı, onu da birlikte öderiz değil mi sevgilim? Ayda biner lira...

Koltuk takımı pembe, görmüştün, 14 bin lira; yatak odası yanlış hatırlamıyorsam 12 bin, 4 bin de yemek takımı; taksitle olduğu için 4 bin de faizi var. Kardeşinin sıkı pazarlığıyla 2 bin lira indirim yaptılar. Eşyalarımız, tuttuğumuz ev boşalıncaya kadar mağazada bekleyecek.

Sevgilim, cumartesi günü, gelebilirsen çok iyi olur. Seni çok özledim. Seviyorum, herkesten her şeyden çok... Hep yanımda olmanı istiyorum. Herkese göre çok az kaldı evlenmemize, ama bize pek öyle gelmiyor değil mi? Ne dersin?

Yarın sabah saat altıda yola çıkacak kardeşin S...... . İnşallah uyanırım, mektubu onunla göndereceğim, acele yazıyorum. Bugün hep çarşılardaydık. Kardeşim de geldi...
S...... yanına gelince anlatır unuttuklarımı, zihnim çok karışık.

Bak hayatım, yatak örtüsü kırmızı olsun istiyorum, perde ne renk olsun diye karar veremiyorum. Pembe koltuklara uygun nasıl olur bilemiyorum. Şimdi düşünemiyorum, en iyisi perde kalsın, sonra düşünürüm veya geldiğinde konuşuruz.

Herhalde fotoğraf çektirmişsindir, ben de yarın çektireceğim. Sonra da muamelelere başlarız. Sen gelseydin, seninle olsaydı çok daha iyi olurdu; fakat önemli değil, merak etme, biz nikah için ne gerekliyse yaparız.

Annen, Zonguldak'a gideyim, diyor, ama ben bırakmayacağım; o kadar yolu gidip dönmesine değmez diye düşünüyorum. Nikah işlerini S...... elden takip ederse çabuk olur. Bana göre Agustos'un ikisinde, üçünde olursa çok iyi olur, ama hayırlısı artık...

Bitanem, kalem bitiyor(ucu) , zaten kafamı da toparlayamıyorum, daldan dala oldu bu mektup. Sonlarken özlemle, sevgiyle öpüyorum canım.

Mektubunu bekliyorum.

N.......

YÜZ YİRMİ BEŞİNCİ MEKTUP

2010-09-30T00:48:00.001+03:00

12 Haziran 1976
Elazığ
saat:21.00

Canım Sevgilim,

Mektubunu bir iki saat önce aldım. Telefonda söylemiştim, bugün Gölcük'e(Hazar gölü) gideceğimizi... İnan sırf mektubunun gelme ihtimali olduğu için az daha gitmekten vazgeçecektim. Fakat daha önceden gideceğime dair söz vermiştim, gitmezsem ayıp olur diye gittim. Ama aklım evdeydi, senden gelecek mektuptaydı, anlayacağın tümüyle sendeydi...

Nerede olursan ol seninleyim ben artık.

Saat 19.oo'da döndük, ilk işim evi aramak oldu. Masanın üstünde zarfı görünce nasıl sevindim tahmin edersin.

Ara vermek zorundayım, tekrar buluşmak üzere hoşçakal canım...

.........

Hemen yazarım düşüncesiyle bırakmıştım, fakat ancak sabah elime alabildim kalemi. Şu anda herkes uyuyor...

Ahh A.....'im bir bilsen şu anda bütün vücudum kırılıyor. Kollarım, omuzlarım, ayaklarım ağrıyor feci halde. Hareketsizliğe iyice alışmıştım, gölde birazcık hareket beni iyice yordu, hamlamışım demek ki... İnan yürümekte güçlük çekiyorum. Bir de yüzümü görsen herhalde gülmekten ölürsün.

Kıpkırmızı havuç gibi bir burun, tunç gibi iki yanak; saçların altındaki kısımlar ise bembeyaz... Bol bol top oynadık güneşin altında!

Canım sevgilim, mektubun beni çok sevindirdi, yalnız üzüldüm de biraz. İnan hayatım senin rüyada bile olsa, üzülmene dayanamıyorum. Neden benimle ilgili böyle kötü rüyalar görüyorsun? Daha önce de görmüştün aynı türde bir rüya... Zihnini meşgul eden bir şey mi var? Her ne olursa olsun anlat bana.

Sana şunu kesinlikle söyleyebilirim: Gerek bu güne kadar, gerekse bundan sonra seni üzecek, utandıracak hiçbir davranışım olmadı, olmayacak da... Bunu biliyorsun sanırım. Bana güveniyorsun, güvenmelisin. Tıpkı benim sana güvendiğim gibi. Şayet sana güvenmeseydim seni bu denli çok sevmezdim, sevemezdim...

Bitanem, ben fena bir hareketimin olmadığını söyledim biraz önce; ancak belki de elimde olmadan, farkına varmadan seni üzdüm, düşündürdüm. Böyle bir şey varsa yaz, bir daha yapmam. Bilerek asla olmaz, belki bilmeden yapmışımdır. Bizim birbirimizden saklı gizli bir şeyimiz olamaz, olmamalı. Çünkü bir yuva kuracağız birlikte.

Bu yuvanın bir ömür boyu devam etmesi için temellerinin sağlam atılması gerekir. Bu temel atmada en önemli madde ise karşılıklı sevgidir, güvendir, anlayıştır. Biz birbirimizi seviyoruz, hem de çok... Güveniyoruz, anlıyoruz, anlamaya çalışıyoruz değil mi?

Evlenmek için sabırsızlanıyoruz, beraberliğimizin bir an önce başlaması için çabalıyoruz, sabırsızlıkla hemen olsun istiyoruz. Birlikte olmayı candan istiyoruz. Yuvamızın mutlu, huzurlu olmaması için hiçbir neden yok. Geleceğe güvenle, sevgiyle bakabiliyorum, her şeyin iyi olacağına tüm kalbimle inanıyorum. Çünkü ÇOK SEVİYORUM A.....'İMİ ...

Canım, koşmaktan dizlerinde derman kalmadığını yazmışsın. Tevfik Fikret'in bir şiiri var, orada:

".......
O senindir, mükedder olma sakın.
Koşan elbet varır, düşen kalkar;
Kara taştan su damla damla akar;
Birikir, sonra bir gümüş göl olur;
Arayan hakkı en sonunda bulur."

Evet sevgilim, şairin de dediği gibi koşan, ulaşmak istediği hedefe elbette varır. Mutlaka varacaktır, çünkü canıgönülden ulaşmayı dilemektir. Arayan kişi doğruluğu, mutluluğu, hakkı en sonunda bulur.

Biz de birlikte koşuyoruz, hedefimiz birlikte yaşamak... Yaklaştık canım, biraz daha dayan; şurada ne kaldı? Yeter ki koşmaktan vazgeçmeyelim. Zira vazgeçtiğimiz anda, yılgınlık gösterdiğimiz anda her şeyi kaybederiz; mücadele edersek kazanırız. Tabi bu arada birtakım güçlükler olacak. Onlara da, ulaşacağımız mutluluk için, dayanacağız, katlanacağız. Değmez mi sevgilim, bütün güçlüklere göğüs germeye değmez mi canım?

Düşün, hep beraber, birarada olacağız. Birlikte gülüp, birlikte üzüleceğiz. Ayrılık olmayacak düşüncelerimizde. Kalplerimiz, düşüncelerimiz hep aynı olacak. Seveceğiz, ölesiye seveceğiz birbirimizi. Hiç bıkmayacağız değil mi hayatım?

Yarın telefon yazdırmayı düşünüyorum, fakat radyoda Diyarbakır-Mardin hatlarının bozuk olduğunu söylediler,belki de çıkmaz; ama olsun deneyeceğim...

Cuma günü sesini telefonda duyduğum an, az daha kalbim duracaktı. Çağırdılar, inan öğrencilerim çok olaganüstü bir şey olduğunu hissettiler. Bir anda yüzüm değişti, hemen koştum. Senin sesini duymak, senin haberini almak, telefonun diğer ucunda senin olduğunu hissetmek mutlulukların en büyüğü benim için. Seni seviyorum, çok çok seviyorum. Sen benim her şeyimsin. Sen bensiz, ben sensiz olamayız artık...

Biliyor musun askerim, canım, düşündükçe temmuzda evlenme işi iyice makul geliyor bana. Çünkü bizim okul tatil. Yaz olduğu için birarada olmamıza hiçbir engel yok. Üç ayı böylece geçiririz. Sanıyorum üç ay sonra senin Mardin'de altı ayın dolmuş olur. Böylece yaptırabilirsek tayinini yaptırırız, olmazsa raporla vs geçiştiririz. Birlikte olduktan sonra her güçlüğü yeneriz.

Baksana A.....'im , şu anda aklıma geldi. Ben de bu gece bir rüya gördüm, yalnız benimki güzel bir rüyaydı:

Seninleydik. Birlikte Samsun'a gitmiştik. El ele, kol kola geziyorduk daha önce
gezdiğimiz yerlerde. Tabi o zamanki gibi resmi resmi değil, o zaman arkadaştık, şimdi nişanlı... Arada fark var. Sen balayına Samsun'a gidelim diyordun, ben de İstanbul'a gitmeyi teklif ediyordum. Vallahi hatırlayınca gülesim geldi. Herhalde akşam yatarken mektubunu okudum, onun etkisinden olacak...

Sahi bir rüya daha gördüm. Güya babam koltukta oturuyor, sehpada da sigarası duruyor. İçinden iki tane sigara alıyorum, bakıyorum uzun maltepe...

Canım istersen rüyamı da tabir edeyim:

Rüyada sigara almak, içmek yola gitmektir. Vallahi bizim iş olacak, öyle sanıyorum. Çünkü babamın sigarasından iki tane aldım. İkimiz birlikte hem de uzun bir yola gideceğiz. Babam izin verecek...

Bakıyorum gülüyorsun.

Gül, gözlerinle gül,
Dudaklarınla gül,
Nerenle gülersen gül,
İçten olsun yeter ki...
Sen güldükçe gül pembe yağacak ağaçlarıma.
Sen güldükçe güleceğim ben de...

"Tanrım bu hasret bir bitse..." diye bir şarkı çalıyor radyoda. Çok hoşuma gitti. İlk fırsatta plağını almaya karar verdim. Sanki bizim duygularımızı tümüyle dile getiriyor Erol Evgin.

Sevgilim, geçen hafta bu zaman kahvaltı yapıyorduk. Meğer bir hafta olmuş, oysa bana bir sene olmuş gibi geliyor.

Pazar bu gün... Hep seni düşünerek geçireceğim. Bu sayfanın da sonuna geldim, artık bitireyim. Bitirirken de her şeyin istediğimiz gibi olmasını dilerim. Öpüyorum seni...

Annem henüz gelmedi.

Not: Fotoğraf için teşekkürler. Çok hoşuma gitti. Dediğin gibi yaptım, babama göstermedim. Sevgiler

YÜZ YİRMİ DÖRDÜNCÜ MEKTUP

2010-09-26T15:01:00.001+03:00

7 Haziran 1976
Elazığ
saat: 23.35

Canım Sevgilim,

Bu saatte de mektup yazılır mı diyeceksin belki, ama sen de biliyorsun ki seven insan için zaman kavramı diye bir şey olamaz, olmamalıdır değil mi hayatım?

Çok sıkıldım, seninle dertleşmek ihtiyacı ile dopdoluyum. Sevgimiz, aşkımız güç veriyor yalnızca bana...

Birkaç saat önce Zonguldak'a, annenlere de mektup yazdım, hatırlarını sordum. Yarın da Ankara'ya anneme mektup yazacağım. Mektubu bugün geldi. Üzgünüm A......'im, teyzem tahminimizden, kardeşimin yazdığından, daha fazla hastaymış, hastanede yatıyormuş. Annem de bir hafta kadar yanında kalmış. Bizim işle eniştem uğraşmış, soruşturmuşlar, aynı yerde altı ay kalması gerekiyor demişler.

Yalnız annem, mektupta, teyzemlerin düşüncelerini yazmış. Onlara göre, altı ay sonra evlenmeliymişiz! Şimdi evlenirsek ben perişan olurmuşum vs... Tabi ben pek aldırmadım. Zira biliyorum ki geçen zaman aleyhemize işliyor.

Temmuz'da evlenme düşüncesini atamıyorum kafamdan. Adeta sabit fikir haline geldi. Artık işi tesadüfe bırakmayalım diyorum. Artık işi tesadüfe bırakmayalım istiyorum. Evlenelim, ondan sonraki olaylara birlikte çözüm buluruz.

Dün ayrıldık birbirimizden, oysa yıllar geçmişçesine özledim seni. Meğer ne çok seviyormuşum, her geçen gün bu sevgi kuvvetleniyor; bizi birbirimize iyice bağlıyor.

Dünkü olaylar bir film şeridi gibi geçiyor gözlerimin önünden... Bu da gözlerimin ıslanmasına neden oluyor. Arabayla gezişimiz, seni otobüse götürüşümüz, sonra da... İnsafsızca seni benden uzaklaştıran otobüsün arkasından çaresizce bakışım; el sallayışım, garajlardan çıkarken senin otobüsün arka penceresinden elini çıkarıp sallayışın...

Evet canım, bir kez daha ayrılışımız,aynı acı, aynı burukluğun kaplayışı içimizi! Dileğim bu ayrılıkların daha fazla sürmemesi...

Sen ne alemdesin? Belki de şu anda mektup yazıyorsundur; belki de yazmışsındır. Belki de uyuyorsundur ya da aynı düşüncelerle uykun kaçmıştır. Belki de beni düşünüyorsundur...
Telefon olsaydı evden arardım seni, yarın okuldan aramaya kararlıyım, tabi çıkarsa...

Valizden mektup çıkınca ne yaptın? Otobüste mi yoksa Mardin'de mi fark ettin? O andaki halini görmeyi çok isterdim. Ama tahmin edebiliyorum. Aceleyle zarfı açışını, bir solukta mektubu okuyuşunu canlandırabiliyorum zihnimde... Gülümsüyorum.

Son sayfaya geldim çabucak. Yarın erken kalkacağım, gece yarısını geçiyor zaman, bitireyim en iyisi. En kısa zamanda haber bekliyorum senden.

Zaten karşılaştığımız andan itibaren hep bekledik değil mi sevgilim. Çabuk gel olur mu canım? Seni seviyorum, hep özlüyorum, sen benim canımsın. Bir insan canı yanında olmadan ne dereceye kadar yaşayabilir ki? Sen de bilirsin bunu...

Sonlarken birlikte hep mutlu, güzel günlerimizin olmasını diliyorum bütün kalbimle...

N......'in.

YÜZ YİRMİ ÜÇÜNCÜ MEKTUP

2010-06-26T01:22:00.001+03:00

7 Haziran 1976
Mardin

Canım Sevgilim,

Sana, senden bir hayli uzaktan ve kendimi sana çok yakın hissederek bu satırlarımı karalıyorum.
Bugün benim için bir başka gün. Fakat günümün iyi başladığını söyleyemem. Bütün gece seninle beraberdim rüyamda, ancak kötü bir rüyaydı, bir rüya bu kadar kötü olabilirdi benim için. Kısa bir an etkisinden kurtulamadım. Taki el çantamı açıp içindeki mektubu buluncaya dek...

Evet sevgilim, benim için sürpriz teşkil etti bu mektubun. Hele başına, gönderen kısmına ........... yazmışsın ya, hiçbir şey beni bu derece mutlu edemezdi inan sevgilim. O an her şeyi unuttum. Rüyayı falan da...

Çünkü düşüncelerimde hep sen vardın sen.
Sanki bütün her şey birbiri üstüne geliyor. Dün Diyarbakır'da Akademiden sınıf arkadaşımı gördüm, çok sevindim.

Evet sevgilim, artık dayanacak halim, takatım kalmadı. İnan, dün seni arabanın yanında görmek beni perişan etti. Neredeyse ağlayacaktım, sana koşacaktım. Seni kollarımın arasına alıp sevdiğimi, çok sevdiğimi, senden bir an olsa bile ayrılmak istemediğimi söyleyecektim. Ama heyhat! Bunların hepsi boğazımda sanki takılı kaldı. Ve sadece seni sevdiğimi kendi kendime mırıldanabildim.

Evet sevgilim, koşmaktan dizlerimde derman kalmadı. Koşuyorum, koşuyorum tam hedefe ulaştığımı zannettiğim bir an, bir bakıyorum, hedef çok uzaklarda...
Artık dayanacak hal kalmadı, mecal de kalmadı. Senin yanından her ayrılışım bana sanki cehennem azabı gibi geliyor. Niye böyle, niye böyle diye bazen kendi kendime isyan edesim gelmiyor değil, ama o zaman da kendimi daha çok harap ettiğimi geç de olsa anlıyorum, ama...

Halbuki sana kavuşmak için, seninle olmak için, daha metanetli, daha sakin ve daha sabırlı olmam gerektiğini biliyorum, ama olmuyor işte...

Dün öğlen yemekte beraberdik. Taa o vakitten bugün öğleye kadar hiçbir şey yemedim, sadece birkaç tane sigara içtim. Yiyemiyorum ki, iştahım yok yok! Ama senin yanında öyle değil işte... Bugün sana telefon etmeyi ne kadar istedim, bilemezsin. Ama bizim hatlar kopmuş, dün akşamki rüzgardan. Belki yarın sesini duyabilirim. Sevgilim sen benim her şeyimsin.

Bugün babamdan mektup geldi. Teferruatlı bilgi istiyor. Herhalde yarın ona da telefon edeceğim. Ve şimdi de mektup yazacağım. Benim aklım fikrim sensin, hep seni düşünüyorum, yuvamızı düşünüyorum. Velhasın o günler çok uzakta değil, ama bana çok uzakta imiş gibi görünüyor. Ama biz ikimiz, sen ve ben olduktan sonra bütün kötülüklerin üstesinden geleceğimize bütün kalbimle, benliğimle inanıyorum. Çünkü seviyorum, seviliyorum.

Sevgilim, yarın derhal senin o dediğin (pamuk-yün) işine bakacağım, soracağım, soruşturacağım.

Ne olurdu sanki sevenler ayrılmasa. Bu, işte bize sevenlere doğanın en büyük oyunu, canım bi tanem. Şimdi odada yalnızım, içimden bağırmak, haykırmak geliyor. Ve en sonunda da yüksek sesle hıçkıra hıçkıra ağlamak... Belki o zaman insan bir parça rahatlayabilir. Biz bu hallere düşecek insan mıydık? Evet sevgilim, bu hallere düşmemeliydik. Ve en azından şimdi beraber olmalıydık. Sen ve ben, biz ikimiz...

****

Evet sevgilim yirmi dört saat aradan sonra yine yazıyorum. Özür dilerim Sevgilim, mektubunu geciktirdim. Bunun sebebi sana birtakım haberler verebilmek içindi...
Bugün anneme telefon ettim. Anneciğimin sesimi duymak beni ne kadar mutlu etti bilemezsin. Tıpkı telefonun öbür ucunda senin sesini işittiğim zaman nasıl oldumsa, annemin sesini işitince öyle oldum hayatım.

Hani aşık ne demiş: "İki tane sevgilim var; biri anam, biri yarim. Ana deyip de geçilmez, o yar anadan seçilmez. İki tane sevdiğim var."

Anneme evlenmek istediğimizi söyledim, çok makul karşıladı. Ve bu durumu senin annenlere yazmalarını; 10-15 Temmuz için karar vermelerini istedim. Evi Elazığ'da tutacağımızı vs söyledim. Babam Ereğli'deymiş. İlk fırsatta herhalde yazarlar. Ve bu azap da biter böylece.

Öyle anlaşılıyor ki hayatım, annemle babamın bu ara başı bir hayli dertte. Çünkü herkese nasip olmaz, iki işi bir arada sürdürüyorlar. Şimdi kardeşim S.......'de evlenmek istiyormuş, onunla meşguller biraz.

Bakalım durum nasıl olacak hayatım? Valla bu iş beni ürkütüyor. Biz ikimiz 15 Temmuz'da evleneceğiz diye kendimizi hazırlıyoruz. Ama ya olmazsa, o zaman işte düşüncelerim noktalanıyor. Düşünemiyorum...

Satırlarımı sonlarken öperim sevgilim.

YÜZ YİRMİ İKİNCİ MEKTUP

2010-06-17T11:41:00.003+03:00

6 Haziran 1976
Elazığ

Canım A.....'im,

Şu anda sizler TV'de film seyrediyorsunuz salonda...

Bense işimi bitirdim, içim sıkkın, üzgün, ne yapacağımı bilmez bir haldeyim. Gideceğin, yine gideceğin düşünseni beni deli ediyor.Hep yanımda ol, hiç ayrılmayalım istiyorum. Çünkü sen benim her şeyimsin. Seni seviyorum. Sensiz bir yaşam düşünemiyorum.

Biraz sonra yemek yiyeceğiz, sonra ayrılık saati gelip çatacak...

O anda kollarına atılmak, beraber gelmek istediğimi haykırmak geçecek içimden, yapamayacağım, susacağım...

Sevgilim, gider gitmez eve durumu yaz. Onlar da bizimkilere yazsınlar. Benim annem Ankara'dan, seninki de Zonguldak'tan gelir, işleri düzenleriz.

Şu anda sen dışarı çıktın, tekrar içeri girdin. Biraz önce kardeşim odaya geldi, kitap okuyormuş gibi yaptım, mektup yazdığımı anlasın istemedim.

Seni pek çok seviyorum. Çok özleyeceğim yine. Gider gitmez hemen yaz. Bu mektubu çantanda bulunca şaşıracaksın. Sevgi insanı çocık yapıyor değil mi canım?

Sonlarken iyi yolculuklar dilerim. Öperim...

Mektup bekliyorum, ilk fırsatta da seni...
Telefon edersen sevinirim.

Canım sevgilim, biricik A.....'im seni seviyorum...

N......

YÜZ YİRMİ BİRİNCİ MEKTUP

2010-06-15T02:24:00.003+03:00

26 Mayıs 1976
Elazığ

Canım Benim,

17 Mayıs tarihli mektubunu aldım. Ne tesadüf değil mi, aynı gün ben de sana mektup yazmışım. Yalnız postaya atmayı geciktirdim. Biliyorsun postaneye gitmek için şehre inmek gerekiyor, bu da her istediğim an olmuyor, özellikle okul varken. Umarım o mektubu almışsındır.

Nasılsın canım? Ben iyiyim, tek derdim ayrılığımız. O da canımıza tak dedi artık! Bitsin istiyorum, yetmez mi bu çektiklerimiz?

***

Hayatım, akşam başlamıştım yazmaya, bırakmak zorunda kaldım. Şimdi kaldığım yerden devam ediyorum.

Bugün 27 Mayıs, Bayram. Dün akşam üstü gözlerim hep kapıdaydı. Yarım gün tatil olduğu için belki gelirsin diye boş yere bekledim. Bu cumartesi yine bekleyeceğim. Zaten hep beklemekle geçti hayatımız değil mi A.....'im?

Bizim okul resmen kapandı, fakat yarın yeniden başlıyor. Aynı sene içindeki gibi kurslar için gidip geleceğiz. Ben yine öğlenciyim. 13'ten, 18'e kadar okuldayım. Telefon edebilirsin.

Telefon dedim de aklıma geldi. Geçenlerde aramışsın, orada olmadığım için görüşemedik. Biz çıkmışız, sen aramışsın. Sesini duymayı çok istiyorum, hiç olmazsa sesini... Kurslarda ararsan sevinirim canım.

Bak sevgilim, haziran sonunda evlenme düşüncemizi annemlere açtım. Önce kabul etmediler, askerlik bitsin öyle, diyorlar. Hele, geçen gün annem, Mihriye'yi dolmuşta görmüş, konuşmuşlar; ondan sonra "Olmaz!" diye tutturdu. Bin güçlükle, en sonunda kabul ettirdim.

Annem bugün Ankara'ya gidiyor, Güzide Teyzem ameliyat olmuş, onu ziyarete gidiyor. Bu arada Ankara'da ev almak istiyorlar ya, ev bakacak. Ben de, bizim tayin işini sormasını istedim annemden. İyice, kesin olarak anlasın yakın bir yere tayinin olup olamayacağını... Bir hafta kalacak Ankara'da.

Tayin işi olmazsa, Mardin'e eşya götürmeyelim, diyorum hayatım. Zira tatil kısa, iki divan götürürüz oraya, olur biter. Lojman işi olursa, kirası da herhalde ucuz olur. Olmazsa Elazığ'da uygun bir ev buluruz. Eşyalarımızı buraya bırakırız. Benim yaz tatili bitiminde sen tedbili hava alırsın, off ya!

Biliyoruz sevgilim, biraz güç olacak, ama güçlükler de kendi kendine yenilmiyor değil mi? Birlikte, el ele verdikçe güçlükleri yeneceğimize inanıyorum ben. Seni seviyorum bitanem, sen de beni seviyorsun, en büyük güç kaynağımız bu olmalı...

Eşya işini düşündüm canım, şimdi alınmazsa ilerde hiç alamayız. Ne sizinkiler ne de bizimkiler o zaman yardım etmezler. Şimdi yeni evleniyoruz diye bir miktar senin ailen, bir miktar da benim ailem verir, kalanı da biz ikimiz öderiz. Mardin'de fazla masrafımız olmaz. Bu nedenle taksitlerimizi ödeyebiliriz.

Geçenlerde Hayriye ile Faruk bize geldiler. Annemlere getirdiğin çatal bıçak takımını gösterdim, çok beğendiler. Onlar da zaten almak istiyorlarmış, sana yazmamı istediler. Şayet bulabilirsen bir takım da onlara getirebilir misin sevgilim? 250 lira olduğunu söyledim, yanılmadım değil mi?

Haa, bak canım, ben o aynalı dediğin çatal bıçak takımını gördüm. 315 liraymış fiyatı. Pek hoşuma gitmedi, belki senin Mardin'de gördüklerin daha güzeldir. Bu dört delikliler de çok güzel. Olmazsa bizim evimize de aynısından al. Yine de sen bilirsin, iyice bak, hangisi hoşuna giderse ondan alırsın.

Hayriye'ler 20 Haziran'da gideceklerlermiş, Çünkü Faruk temmuzda askere gidecekmiş. Alabilirsen yirmisinden önce ellerinde olması gerekiyor çatal bıçak takımının...

Sabah erken kalktım, sana yazmak amacıyla. Biliyor musun canım, mektup yazabilmek için yalnız olmalıyım. Böylece seninle baş başa kalabiliyorum. Yalnız seni düşünüp yalnız seni yaşıyorum...

İnan bir anım bile geçmiyor seni,evimizi, kuracağımız yuvamızı düşünmeden. Seni çok seviyorum canım. Özledim, en kısa zamanda gel...

Sonlarken selam ve sevgilerimi gönderiyorum sana. Yazı için, özür... Dizimde yazıyorum.
Seni pek çok seviyorum.
Hep seveceğim. Bir ömür boyu...

N......

Bak şimdi aklıma geldi. Sürprizin nedir? Çok merak ediyorum, beni fazla merakta bırakma...

Diğer yandan elimdeki yanığın acısı çoktan geçti. Zaten o bana acı vermedi ki... Yalnız izi duruyor. Geçmesini de istemiyorum. Bana o andaki halimizi hatırlatıyor. Mutluluğumuz geliyor aklıma, içimin sevgiyle dolduğunu hissediyorum. Sonra benim elim yanacağına seninkinin yanmasını istiyorsun, olur mu ya? Sen ben yok artık, biz varız. Senin elin yansaydı benimkinden daha çok acı duyardım emin ol sevgilim...

PINAAAR KOR OLMUŞ YAKIYOR

2010-06-14T14:33:00.008+03:00

Pınar henüz yirmi üç yaşındaymış. Su gibi bir genç kız. Sevmiş, sevilmiş... Mücadele etmişler Cumhur'la birlikte.

Pınar öğretmen olmuş; olmuş ama, dur demişler! Okuldan diploma almakla artık öğretmen olunmuyor, seni birçok kez daha sınayacağız, KPS'ye gireceksin, dur hele...

Durmuş Pınar, yeniden ders çalışmaya başlamış. Sanki bu şekilde öğretmen yapılanlar eskisinden daha iyiymiş gibi beklemiş. Devlet, bekle, diyorsa bir bildiği vardır, demiş beklemiş...

Oysa kadrolar yandaşlar tarafından gizli gizli dolduruluyormuş. "Sınavla" artık oyalamanın bir yolu mu neymiş?

Cumhur teğmen olmuş.

"Vatanın bağrına düşman dayamış hançerini"
" Bulunur kurtaracak bahtı kara maderini"

diye diye yetiştirilmiş.

Pınar'la Cumhur evlenmişler, muratlarına ermişler. El ele yola çıkmışlar. Biri Türk Ordusunun neferi, diğeri eğitim ordusunun neferi... Hizmet edecekler, vatana borçlarını ödeyecekler, çocuklarını güzel bir dünyada büyütecekler...

Olmadı, bırakmadılar! Pınar'a kıydılar!

Bilemediler. Eşkiya dışarda sandılar, düşman sınır ötesinde bildiler. Oysa eşkiya çoktan düz ovaya inmiş, törenlerle karşılanmış, mahkeme meclisi dağa taşınmış, teröristler yurdun her yerinde cirit atar olmuş, birileriyle açılım masalarına oturmuş.
Türk Ordusu'nun en özel yerlerine girilmiş, komutanları hapislere tıkılmış, yargıçların işinin bitmesini bekler olmuş.Özel yetki verilen mahkeme yargıçlarının işleri kaç yılda biter bilinmez, ama bittiği zaman yargılanmayı bekleyedursunlar denmiş.

Suyun üstünde köprüler kurulmuş, köprülerin altında kalan pınarlar kurumuş, Öğretmen olan, ama atanamayan Pınar evinin balkonunda geleceğe dair güzel hayaller kurarken vurulmuş...

Pınar'ın öyküsü bana çok dokundu. Her şehit cenazesi yüreğimi dağlarken, Pınar, ateş olmuş yüreğime oturmuş, yakıyor, yakıyor, yakıyor...

Pınar'ın öyküsü, burada " eski mektuplar" da anlattığım öykümüze benziyor başlangıç olarak.Ben de onun yaşında gelin olup Mardin'e gittim askerimin peşinden. O, Osmaniye'ye gitmiş...

Ama devamı yok onun öyküsünün! Olamayacak da... Başlar başlamaz bitti, bitirdiler... Kanlıgeçit bölgesinde akıttılar kanını! Pınar, benim yaşadıklarımı yaşayamayacak artık! Teröristler roket atarlarla vurdu Pınarı kırk günlük gelin iken...

Onu bu sayfaya taşıdım, bilinsin istedim, unutulmasın. Yeni Pınarlar, yeni Cumhurlar başlamadan biten masal kahramanları olmasın. Doyasıya yaşasınlar, kendi romanlarını gönüllerince yazsınlar, yazsınlar, yazsınlar...

Vatan evlatlarını kendi hırslarına, kötü emellerine kurban edenler utansınlar!

YÜZ YİRMİNCİ MEKTUP

2010-06-13T14:12:00.001+03:00

17 Mayıs 1976
Pazartesi
Saat 20.30
MARDİN

Bitanem,

İşte yine karşı karşıyayız seninle. Ama cismen değil, hayalen. İnan sensiz olmak benim için acıların, ızdırapların en büyüğü...
O kadar ki her an seni düşünüyorum, seni anıyorum, seninle yaşıyorum. Seninle doluyum. Bazen o kadar doluyum ki birisinin bana seslenmesi bile yeterli oluyor.

İşte bugün yine öyle oldu. O kadar dalmışım ki düşüncelerimin doruğunda hayal meyal görünüyorsun. Sonra seçilebilir bir şekilde şekilleniyorsun. Ve gülüyorsun. Bazen bana geldiğini zannediyorum. Bazen beni çağırdığını... Ve ister istemez dalgınlığım o şekilde sürüp gidiyor.

Bugün traş olurken berberin koltuğunda uyumuşum. İşte o kısacık, bir anlık uyumamda dahi rüyamda seni görmem için yeterli. Gene beraber olduğumuz bir andı herhalde. Ne hikmetse bir iki kelime konuşurken uyandım. Baktım berber tuhaf tuhaf bakıyor. Utandım.

Evet hayatım, senden ayrılmak o kadar zor , o kadar zor ki... Sensiz olmak, yukarıda da belirttiğim gibi, çok kötü...

Mardin'e geleli beri aklımda iki şey vardı: Birincisi, gerçekleşti, ama istediğim gibi olmadı. Arzum, okul dağılmış, öğrencilerinle giderken senin karşına çıkmaktı. Kısmet olmadı bu. Şimdi bir ikinci isteğim, sürprizim olacak. Ona hazırlıklı ol. Ama belki de olmaz.

Canım, birtanem, dün akşam saat 21.30'da geldim Mardin'e ve bu akşam da nöbetçiyim. Nöbet tutuyorum, seni düşünerek, seni yaşayarak, seni anarak. Niye sevgilim uzuyor bu birleşememiz? Bu ayrılık benim için artık çekilmez bir hal almaya başladı.

Sana şunu söylemek istiyorum: Evin altındaki yoldan giderken dün gece, son olarak kapının önünde gördüm seni... Bir an, var kuvvetimle sana haykırmak, bağırmak istedim ve el salladım. Ama sonra oldukça utandım babandan biliyor musun? Senin o en son hayalin gözümün önünden gitmiyor. Gitmez ki. Gitmeyecek ki...

Ben bugün dört koldan şehre adam saldım, bize harıl harıl ev arıyorlar şimdi. İkimize...
Bu sıra hayatım bölük komutanlığına bakıyorum, yüzbaşı İtalya'da, üstteğmen on gün izin aldı, eşi hastaymış. Dün senden ayrıldıktan sonra, hemen seni özlemeğe başladım. Seni aramaya başladım. Sen benim her şeyimsin, canımsın. Teneffüs ettiğim havasın. Ve her şeyden önce dert ortağımsın, sevgilimsin. Ve ilerde çocuklarımızın anasısın.

Ahh, sevgilim, inan, hep yanımda olmanı istiyorum, sonsuzluğa dek yanımda olmanı... Sen yanımda olduğun zaman dünyanın en mutlu insanı oluyorum, bitmesin istiyorum beraberliğimiz.
Bazen de kendi kendime birtakım kuruntulara saplanıyorum... Sen yanımda oldukça dünyanın en mutlu insanı oluyorum. O kadar ki mutluluktan ölebilirim. Aşık olmak ne tatlı şey.

İşte, bazen Türkçe'ye de kızmıyor değilim, o kadar az kelime var ki hislerimi ifade edebilmek için kelime bulamıyorum. Ve "Seni seviyorum." sözcüğünün maskesi arkasına sığınıyorum. Evet, seni seviyorum. Ve her gün, her zaman, her an seveceğim. Çünkü biz birbirimiz için yaratılmışız öyle değil mi hayatım?

Öyle tahmin ediyorum ki şu an, elindeki o yanık, hala acıyordur. Öyle mi? Halbuki ben hiç öyle olmasını istemezdim. Keşke senin elin yanacağına, benimki yansaydı...

Hayatım, şimdi bir mektup da eve yazacağım. Senden bahsedeceğim.Benden bahsedeceğim. Bizden bahsedeceğim, ikimizden bahsedeceğim. Ve şu an bir de eve telefon yazdırdım, çıkarsa, annemle konuşacağım. Bizden bahsedeceğim, ikimizden bahsedeceğim...

Neyse sevgilim, seviyorum, seveceğim, seviyorum ve yine bir ömür boyu seni seveceğim.

A........

Not: Seni çok seviyorum. Ölesiye seviyorum...

YÜZ ONDOKUZUNCU MEKTUP

2010-06-13T12:32:00.001+03:00

Elazığ
17 Mayıs 1976
Pazartesi
Saat 15.15

Canım Sevdiğim, Biricik Askerim,

Şaşırdın değil mi? Beklemiyordun bunu. Ama sevindin de, gülüyorsun bak! Mutlusun şimdi... Ben de mutluyum, seni sevdiğim için, sevildiğim için... Bilmem bu halimiz ne olacak? Artık seninle konuşmadan, dertleşmeden duramıyorum.

Sabah, daha doğrusu öğlene yakın hazırlandım çarşıya indim, okula gitmeden mektubunu postaya attım. Dün akşam yazmıştım, sabah da tamamladım. Artık seninkini bekleyebilirdim...

Okula gittim, öğrencileri eve göndermişler, ders yok. Biraz oyalandım orada. Zira fena halde yağmur yağıyordu. Islanmamak için yağmurun dinmesini bekledim. ( Aslında bakarsan, ben yağmurdan yaştan değil, aşkından sırılsıklamım ya neyse...) Yağmur dinince eve geldim. Baktım kimse yok. Özellikle seni aradı gözlerim, nafile! Neylersin yoktu çaresi...

Karnım acıkmıştı, biraz bir şeyler atıştırdım. Sonra sıkıntıdan çay kaynattım, içeyim dedim. Güçlükle iki bardak içebildim. Oysa sen buradayken zevkle içiyordum. Olmuyordu, sıkıntım bir türlü geçmedi. Bir oraya, bir buraya dolaştım. Odada oturdum, salona geçtim, sözü uzatmayayım; seninle konuşma ihtiyacının önüne geçemedim.

Zihnimde düşünmeye başladım, hayalimde canlandırdım ve sonunda yazmadan edemeyeceğime karar verdim. Oysa mektubunu bu sabah postaya atmıştım. Bu da sürpriz olur artık...

Biliyor musun sevgilim artık sana sık sık böyle sürprizler yapabilirim. Çünkü artık okul bitti. Boşum, bomboş! Ama sen de yaz, her fırsatta yaz canım. Senden gelen mektuplar bile beni nasıl mutlu ediyor bir bilsen...

Sen gideli şu anda yirmi dört saat ancak oldu. Belki sen ilk mektubunu yazmaya bile fırsat bulamamışsındır. Bense özledim seni, çok özledim. Ölesiye inan...

Şu kağıtlar sana yazarken ne çabuk dolar bilmem ki... Bir bakıyorum sayfanın başındayım, iki dakika sonra sonuna geldiğimi anlıyorum. Hayatım, o lojman işini sakın ihmal etme. Belki ilerde onu da bulmak güçleşir. İyi ki A.....'im haziran sonunda evlenme kararı aldık. Düşündükçe iyice aklıma yatıyor. Boşuboşuna üzülmemizin, ayrılıktan sebep üzülmemizin hiç gereği yok. Artık o zaman ayrılıklara izin vermeyelim olur mu canım?

Bizim kurslar Mayıs'ın yirmi sekizinde başlıyor, iki hafta sürecek. Bir hafta da imtihanlar sürer, haziranın sonunda okul biter. Aslında imtihanlarda rapor da alabilirim. Hayriye, rapor alıp gidecekmiş. Sen de o sıra izin hakkını kullanırsın. Birlikte gezeriz bir süre, sonra da evimize döneriz...

Biliyor musun sevgilim, aslında böyle söyleyip düşünüyorum ya, çok uzakmış gibi geliyor bana. Oysa dediğimiz tarih de evlenirsek, pek bir şey kalmamış sayılır. Çok çok iki ay var. O da geçer, nasıl ki on dört ay geçtiyse, o da geçer değil mi hayatım?

Seni seviyorum A.....'im. Durmadan bunu tekrarlamak istiyorum. Aslında sen bunu biliyorsun, ama söylüyorum yine de. Çok, tahmin edemeyeceğin kadar çok seviyorum seni. Hep özlüyorum... Yanımda ol istiyorum her zaman. Bir ömür boyu birlikte yaşayalım diyorum...

Evet canım, bu mektup da bitiyor. İnşallah seninki çabuk gelir. Yarından itibaren her gün bekleyeceğim.
Evlenme kararımızı Zonguldak'a annenlere yaz emi sevgilim.

Sonlarken özlemle, sevgiyle öperim seni. Hoşçakal hayatım.

N......'in

Not: Fotoğrafın karşımda...

YÜZ ON SEKİZİNCİ MEKTUP

2010-06-12T13:07:00.000+03:00

16 Mayıs 1976
Elazığ
Pazar, saat 22.30

Canım A.......'im,

Şu sıralar sen Mardin'e ulaşmışsındır herhalde. Yorgun, ayrılığın burukluğu içinde... İnan ben de öyleyim. Gerçi yolculuk yapmadım, ama ayrılık yordu beni. Artık dayanamıyorum...

Hep aynı şey, aynı tablo! Geliyorsun bir iki gün sevinçten, mutluluktan uçuyorum. Sonra yaralı bir kuş gibi aniden düşüyorum, boşlukta hissediyorum kendimi. Ayakta kalabiliyorsam, yaşayabiliyorsam sensiz; sevgimizden aldığım güçle başarıyorum bunu. Benim için çok değerlisin, her şeyden önemlisin. Seni çok seviyorum.

Her an geleceğimizi, kuracağımız yuvamızı hatta çok erken de olsa yavrularımızı, ikimizin çocuklarını düşünüyorum. Küçücük evimizde, sıcacık, mutlu bir hayat düşlüyorum hep. Bundan sonra güçlüklerle birlikte mücadele edeceğiz, sıkıntıların üstesinden geleceğiz değil mi?

Beklemek niye, evlenelim haziranın sonunda; daha sonraki olaylara birlikte, düşünerek karar verelim. Birbirimizi sevdikten, anladıktan sonra her güçlüğün üstesinden geleceğimize inanıyorum canım. Sence de öyle değil mi A.....'im?

Odada yalnızım. Yatacağım diyerek ayrıldım salondan. Evdekiler televizyon izliyorlar. Uyumadan seninle konuşmak, dertleşmek ihtiyacını duydum. Oysa mektubu yarın yazmayı düşünmüştüm, sabahı bekleyemedim hayatım.

"Ayrılık" ne kötü bir sözcük! Hiç sevmiyorum, sözlüklerden çıkarsınlar, hiç olmasın, kimse sevdiğinden ayrılmasın ne olur! Sevdik, sevgimizle birlikte hep yanıbaşımızdaydı, bir an olsun peşimizi bırakmadı. Ayrıldık, kavuştuk; kavuştuk yine ayrıldık! Ama haksızlık da yapmayalım, iyi tarafı da var. Her ayrılıkta sevgimizin güçlendiğine, büyüdüğüne tanık olduk; birbirimize iyice kenetlendik. Bu da bizim geleceğe daha güvenli adımlarla ilerlememize neden olacak.
Her şeyin tahminlerimizden de iyi olacağına, çok mutlu olacağımıza inanıyorum. İçimde seni mutlu etmek için sonsuz bir istek var. Biliyorsun Sevgilim, seven insanlar, birbirini seven insanlar tek taraflı mutlu olamazlar hiçbir zaman. Benim mutluluğum, seninkine bağlı; sen mutlu olursan ben de mutlu olurum. Senin için de böyle değil mi hayatım.

Şöyle bir baktım da sayfalar doluvermiş.

***

Sevgilim, akşam bırakmak zorunda kalmıştım, şimdi tamamlıyorum. Bütün gece, biliyor musun, hep seni gördüm rüyamda? Seni pek çok seviyorum, hep seveceğim, bir ömür boyu...

Mektubunu bekliyorum canım. Sevgiler...

N......

YÜZ ON YEDİNCİ MEKTUP

2010-06-11T23:16:00.002+03:00

8 Mayıs 1976
Cumartesi-Elazığ

Canım Sevgilim,

Saat şu anda on ikiye çeyrek var, belki gelirsin diye hep bekledim seni. Ama gelmedin, gelemedin... Birazdan çarşıya ineceğim, mektubu postaya yetiştirmek için acele yazıyorum, hatalarım affola...

Seni ne çok sevdiğimi biliyorsun değil mi A.....'im? Dün telefon haberin geldi, dersten çıktım. Sizin santraldeki askerle görüştük, saat tam 17.oo idi. "On yediye kadar çıkmazsa iptal edin." demişsin, tam on yedide çıkınca konuşturmak istemiş askercik. Siz çıkmışsınız, olmadı, kısmet değilmiş. Ancak ne kadar çok sevindiğimi, konuşamadığımız halde, senden haber aldığım için çok sevindiğimi söyleyebilirim. Ama sesini duymak başka, o başka bir mutluluk biliyorsun.

Fotoğraflar için teşekkür ederim, askerim benim, biricik sevgilim, çok yakışıklı çıkmışsın. Ben de fotoğraf gönderiyorum. Hani beni ablamların okulun çayına götürmüştün ya, o gün çektirmiştim.

Bak canım, 16 Mayıs'ta bekliyorum seni. Hatta her cumartesi, çok özledim... 24 Mayıs, bana 24 asır gibi geliyor, bilmiş ol!

O dediğin kurutma makinasını alabilirsen sevinirim. Olmazsa da o kadar önemli değil...

Sonlamam gerekiyor. Oysa yazmak, hep yazmak istiyorum sana. Her an seninleyim, seni pek çok seviyorum, canımdan çok...

Fırsat bulduğum ilk anda yine yazarım. Sen de yaz. Bana göre senin zamanın daha fazla değil mi?

Hoşçakal hayatım. Bekliyorum...
Selam ve Sevgiler...

N......

YÜZ ON ALTINCI MEKTUP

2010-05-02T02:23:00.000+03:00

2 Mayıs 1976
Mardin

Canım Sevgilim,

Bu mektubum, senin için süpriz olacak. Ben devamlı seninle doluyum, seni düşünüyorum, seni anıyorum ve her zaman kalben seninleyim. Onun için her fırsatta yazmak istiyorum. İster zamanlı, ister zamansız...

İşte o gün, yine böyle bir gündü! Ve sana telefon ettim, halbuki sana söylemek istediğim çok şey vardı, ama telefon çıkınca hepsini heyecandan unuttum!

Senin istediğin o saç kurutma makinasını aradım, ama bulamadım. Yalnız (Tus) marka vardı, 225 TL idi. Hem soğuk kısmı, hem de sıcak kısmı var, iyi bir şeymiş, istersen alayım hayatım.

Bu pazar nöbetçi idim. Şimdi koğuşları dolaştım. Tugaya bağlı birlikler şimdilik benden soruluyor, onları iyice denetledim, sonra da sana yazıyorum hayatım.

Geçenlerde Elazığ'a gelmiştim ya, o tatilde benden başka gidenler de olmuş Diyarbakır'a falan. Hepsinin ismini tesbit etmiş Destek Kıtaları Komutanı ve mahkemeye verecekmiş! Bu suç kısa süreli kaçışa giriyormuş, neyse ki beni tesbit edememiş...

Hayatım saat 21.30'u geçmiş bulunuyor. Dün bütün gün çalıştım. Bugün çok çalıştım, şu an inan çok yorgunum. Bir de top oynadım, voleybol, futbol...

Onun için şimdilik istemeyerek senden ayrılıyorum, fakat seni çok sevdiğimi unutma.
"Aşka düştüm yanıyorum, sevdiğimi arıyorum, seviyorum, seviyorum, seviyorum, onun için yanıyorum. Sevgilim eğer sen olmasaydın, bana bu kadar yakın olmasaydın bu askerlik bana daha zor gelirdi, inan bana. Burada senin aşkın bana kuvvet veriyor, güç veriyor; günler bu yüzden çabuk geçiyor, haftalar bu nedenle çabuk geçiyor. Herhalde sevgilim 24 ve 31 Mayıs'ta Elazığ'a gelebileceğim. Seninle beraber, senin yanıbaşında , başbaşa...

Biliyor musun Sevgilim, seninle olunca her şey güzel, yaşamak güzel! İşte o zaman hayat daha anlamlı oluyor benim için. Seninle olduğum zaman her şey o kadar berrak, o kadar güzel ki... Kötü bir şey düşünmek kabil değil, çünkü tüm düşüncem sen oluyorsun. Ah hayatım, sevmek ne güzel şey öyle değil mi? "Seni uzaktan sevmek aşkların en güzeli" derlerdi şarkıcılar bir zamanlar. Ben de bana zor hem de çok zor olan bunu söylemek istiyorum. Seni uzaktan sevmek aşkların en güzeli...

Bak, Neşe neler diyor eski şarkılarında: " Sevilmeden sevilmez, ulu ağaç eğilmez, aşk Allah yapısıdır, aşka karşı gelinmez. Tabi ki sevgilim, aşka karşı gelinmez!
"Seni andım bu gece kulakların çınlasın." Ahh anmadığım gece var mı ki?

Geçen akşam Asb. gazinosunda eğlence oldu, gittim. Bereket gazinoda içki satışı yasaklandı, çünkü o manzara karşısında içmemek elde değildi. Ve erken terk ettim, milleti kıskanmaya başladım... O mutlu tablo karşısında, o eğlencede! Ahh hayatım çekilmiyor, inan ki sensiz hayatın kahrı...

Bak sana geliyorum, seni görmeye geliyorum... Satırlarımı sonlarken iyi günlerin senin olması dileğiyle öperim...

A.....

YÜZ ON BEŞİNCİ MEKTUP

2010-04-29T13:45:00.001+03:00

1 Mayıs 1976
Elazığ

Canım Benim,

Bugün Bahar Bayramı... Tam bir bahar havası var burada. Yemyeşil tüm doğa. Ağaçlar gelin gibi bembeyaz, özellikle şeftali ağaçları görülmeye değer...

Seviyorum dünyayı, baharı, güzelliği ve hepsinden çok da seni... Bunu biliyorsun değil mi? Gerçi yoksun yanımda. Yoksun derken herkesin gördüğü kadarını kastediyorum, oysa yanılıyor onlar. Görmedikleri, bilmedikleri içimdeki, ruhumdaki, yüreğimdeki sen! Şairin dediği gibi:

"Sen söylediğin zamanda şarkılar güzeldir,
Hayatımı tarumar eden rüzgar güzeldir,
Beyaz zambaklar gibi, al gelincikler gibi
Sen varsan içerimde gelen bahar güzeldir."

Her an seninleyim ben, seviyorum seni, mutluyum. Sevdiğim için, sevildiğim için mutluyum... Hep böyle olacağız değil mi hayatım?

Dün aldım mektubunu. Şu anda sen bu satırları okurken ne duyuyorsan, ne hissediyorsan ben de aynı şeyleri hissettim...

Ya telefonunu duyduğum an! Kalbimin bir an duracağını sandım, dersten çağırdılar, merdivenleri koşarak indim! Sesin hafifti, ama telefonun diğer ucunda senin olduğunu bilmek inanılmaz mutluluk vericiydi. Haykırmak, seni sevdiğimi haykırmak geçti içimden! Özlemiştim, ben de seni çok özlemiştim her zaman olduğu gibi...

Bak canım, bu tatsız ayrılığı uzatmanın anlamı yok. Artık bir olalım, beraber olalım. Tayin olsa da olmasa da! Birlikte yenelim, karşılayalım tüm güçlükleri olur mu A....... 'im?

Yarın Orduevi'nde bir nikah var, ablamın arkadaşının... Gideceğiz, gelebilseydin birlikte giderdik. Bakacağım güzel olursa biz de nikahımızı orada kıydıralım. Düğüne hiç gerek yok bence, ama nikahı orada yapalım istiyorum.

8 Mayıs Cumartesi gelebilecek misin? Bekliyorum, her zaman bekliyorum...

Mektup yazmayı çok istiyordum daha önce, olmadı. Senden bir gün sonra kardeşimi gönderdik Ankara'ya. İkinize de çok alışmıştık, güç geldi gidişleriniz. Ev bir anda bomboş oldu sanki.

Üçüncü yazılılara başladım, bitirsem rahatlayacağım.

Dün seninkiyle birlikte Zonguldak'tan, babanlardan da mektup geldi, çok iyiylermiş merak etme.

Bu ayrılığın uzamasını, boş yere uzamasını istemiyorum canım. Bundan böyle benim yerim senin yanın olmalı... Özellikle senin için gerekli bu... Orada yalnız olmana gönlüm katlanamıyor artık. Düzenli bir hayatımız olmalı, destek olmalıyız birbirimize... Mutluluğumuz için, geleceğimiz için, yuvamız için her türlü güçlüğü birlikte yenmeliyiz. Sen yanımda olduktan sonra dünyanın neresi olursa olsun vızgelir bana...

Evleniriz, gerekirse, geçici bir süre için, istifa ederim. Sen iznini alırsın, olmazsa tayin, tebdili hava alırsın. Düşün sevgilim bir sene daha böyle geçer mi? İyi kötü birarada olalım istiyorum ne dersin? Kardeşim giderken tayinişini araştırmasını istedim, henüz yanıt gelmedi. Bekliyorum...

Öğleden sonra gezmeye gideceğiz hep birlikte. Keşke sen de burada olsaydın, ne güzel olurdu. Sanırım bugün nöbetçisin. Neden kızları da askere almıyorlar Kİ? Birlikte ne güzel askerlik yapardık! Bakıyorum gülüyorsun, hoşuna gitti değil mi canım?

Seni çok sevdiğimi hiç unutma olur mu hayatım? Sen benim dünyamsın, her şeyimsin.
Hatırlarsın, seninle o upuzun yolu yürüyerek gelmiştik eve, ne çabuk geçmişti zaman, hiç bitmesini istememiştik. "Mutlu musun?" diye sormuştun da "yookk!" demiştim sana. Öyle olmadığını sen de biliyordun değil mi sevgilim? Senin yanımda olman, mutlu olmam için yeterli biliyorsun bunu. Senin için de öyle olduğunu biliyorum, eminim bundan.

Mektup bekliyorum senden, hep bekliyorum. Özlüyorum seni, hep özlüyorum. Seviyorum seni, hep seveceğim. Bir ömür boyu seveceğimi, sevebileceğimi hissediyorum.

İstemeyerek sonluyorum satırlarımı. Bir kez, bin kez söylüyorum aklından çıkarma bir tanem, SENİ SEVİYORUM...

N......

YÜZ ON DÖRDÜNCÜ MEKTUP

2010-04-15T02:52:00.002+03:00

28 Nisan 1976
Mardin

Birtanem,

Evet Sevgilim, işte şu saatte senden ayrılalı tam bir gün oluyor. Benim, ayrıldığım anda zaten bir hüzün kapladı içimi... Senden ayrı olmak benim için acıların, ızdırapların en büyüğü...

Dün akşam saat 20.00'de Mardin'deydim. İşte o an susuzluğumu, susadığımı, sana susadığımı anladım. Aradan dört ya da beş saat geçmesine rağmen, senin her zaman yanımda, içimde, kalbimde, ruhumda olduğunu anımsadım. Ve hemen susuzluğumu gidermek için daldım meyhaneye...

İnsan biraz çakırkeyf olunca daha güzel, daha olumlu düşünüyor. Biliyor musun içki içerken, içtikten sonra seni düşünmek bana büyük zevk veriyor. Bugün yine bütün gün seninle beraberdim. Halbuki senden dün ayrıldım. Ama bu uzayan yirmi dört saat bana çok uzun bir zaman aralığı gibi geliyor. Ve seni hemen özlemeğe başladım.

Nasıl özlemem! Sen benim canımsın, ciğerimsin, teneffüs ettiğim havasın. Sevgilimsin, aşkımsın, dert ortağımsın... Velhasıl sen benim her şeyimsin. Sensiz geçen günlerim bana zindan oluyor. Aklımda sen, fikrimde sen, düşüncemde sen sen sen sen yine de sen...

Sana hemen yazamam demiştim, gerçekten o an öyle düşünüyordum. Ama, aması var; işte sana yazmadan nasıl dururum?

Dünkü ayrılık anı gözümün önüne gelir gibi oluyor... Vallahi neredeyse, hani utanmasam hüngür hüngür, bağıra bağıra ağlayacağım! Şimdi odam bomboş, ama kendi kendimden utanıyorum. Bak gözlerim yaşardı, tıpkı dünkü gibi... Hani bana, "Ağlıyor musın?" diye sormuştun; ben de "Öyle şey mi olur!" dedimdi sana, ama biraz daha dursa idim herhalde ağlardım!

Her seferinde gidiyorum, sana doyamadan ayrılıyorum... Ama olsun, gene de senin yakınında, yanında olmak benim için mutlulukların en büyüğü oluyor. Bu bizim kaderimiz, alınyazımız sevgilim.

Şu askerlik çok kimseler için ayrılık demektir, keder demektir, üzüntü demektir. Bizim için de aynı şeyler söylenebilir. Ama bunun yanında bir şey daha söylenebilir: Bizi, ikimizi, seni ve beni birbirimize daha çok yaklaştırdı, öyle değil mi?

Sevgilim, seni inan çok seviyorum. Bu sefer senin birtakım kuşkularının olduğunu da bu vesileyle öğrenmiş oldum. Senin de dediğin gibiolayların biraz fazla etkisinde kalmışsın. Bu oldukça normal bir durum, düşünen her insan için... İnsanlar dünyaya yaşamak, mesut olmak, mutlu bir yuva kurmak için gelmişlerdir. Kimisi yuvayı kurar, ama yıkar da... Onun için ben şöyle düşünüyorum:

Benim his hayatımda ve aile hayatımda bizden,ikimizden, sen ve benden başkasının söz hakkı yoktur. Bunu şu şekilde açıklayayım: Hani Birleşmiş Milletlerde beş devletin veto hakkı vardır. Bizim, daha doğrusu ikimizin yaşamında da ikimizden başkasının oy hakkı olamaz. Vız gelir! Eğer benim mutluluğumu, saadetimi bozacak ve bozmaya kalkacak, kim olursa olsun, anam babam da olsa dur derim, demesini bilirim! Ben bu düşüncedeyim...

Hoş sana hak vermiyor değilim bu konuda. Çünkü senin gözünün önünde bir tecrübe var. Onların durumuna ben de çok üzüldüm. Üstelik bir de çocukları var...

Ben hiçbir şey hususunda sabit fikirli değilim. Ama kimseyi de aldatmak, yalan söylemek gibi bir özelliğim yok. Bunu sen de takdir edersin sevgilim. Benim düşüncem, önce iki veya üç sene Zonguldak'ta çalışmak, daha sonra başka yerlere gitmekti, ama bizim Bekir Hoca'nın dediği en doğrusu galiba. Her iki aileden de uzakta olursun, bu sayede, değer verdiğin kimseler, değerlerinden hiçbir şey kaybetmedikleri gibi insanların özlemi, sevgisi çoğalır.

İşte hayatım şimdi senden yine tam 264 km uzaktayım ve seni anıyorum. Anmadığım zaman var mı ki...

Dün akşam 21.45 sularında Orduevine geldim ki sıcak sular akıyor, hemen banyo yapıp yattım. Halbuki buraya gelirken niyetim sana dün akşam yazmaktı. Seni sevdiğimi, seni özlediğimi, ilk fırsatta yine Elazığ'a geleceğimi yazacaktım hemen. Kısmet bu akşammış. Senin bundan önce gönderdiğin mektubu tekrar okudum buna başlamadan.

Bir de bugün H....... ile M........'nın müşterek yazdıkları mektup geldi.

Hayatım, doğum gününü bu sene de unuttuğum için özür dilerim. Valla burada moral bozukluğundan insan bazen yaşadığını bile unutuyor. Herhalde bundan sonra olmaz.

Seni çok seviyorum. Sen benim aşkımsın. Senin yanında olduğum zaman, zamanın nasıl geçtiğini bile anlayamıyorum. Sana doyamıyorum. Halbuki seninle beraber olmak, seni okşamak, sana dokunmak, senin sıcaklığını duymak istiyorum. Kendi kendime "Bitsin artık bu çile!" diyorum. Bitsin, bitsin bitsin! Ahhh, şu tayin işi bir gerçekleşse... İşte o zaman bütün acılarımız diner; sıkıntılarımız biter. Ve hayatımızın bundan sonraki kısmında beraber oluruz. Sen ve ben, biz ikimiz iyi günümüzde iyi; kötü gönümüzde kötü (kötü gün olmayacak) birbirimize destek olarak hayatın, yaşamın bütün zorluklarına beraberce göğüs gereriz...

Ve defterlerimizden acıyı, ayrılığı, hüznü, mutsuzluğu siler mutlu bir şekilde yaşamımızı devam ettiririz. Ahhh, fazla hayalperest olmaya başladım galiba. Ama bunların hayalle ilgisi ne? Bırak kardeşim, yok hiçbir şey istemiyorum şu melanet dünyadan, hiçbir şey istemiyorum! Tek şey hariç! Evet, sadece seni istiyorum seni! Nerdesin? Tabi ki evdesin ve TV karşısındasın... Şu an seni ne kadar özlediğimi bir bilsen... İnan kelime bulmakta güçlük çekiyorum, sana hislerimi açıklarken...

Sevgilim seni seviyorum. Bir kere, on kere, yüz kere, bin kere, on bin kere, yüz bin kere, milyon, milyar kere... Ve evet seni çok seviyorum. Ve herhalde şairlerin adına AŞK dedikleri duygu bu olsa gerek... Sana daha çok şeyler yazmak isterdim ya kağıdı bitiriyorum.

Satırlarımı sonlarken bir şeyi, seni sevdiğimi unutma! Seni çok çok seviyorum...

Seni çok seviyorum.

A........

Not: A......., N...... seviyor...

YÜZ ON ÜÇÜNCÜ MEKTUP

2010-04-07T01:39:00.003+03:00

12 NİSAN 1976
ELAZIĞ

Sevgili A........'im,

Saat şu anda 23.30. Bir günün yorgunluğu üzerimde, sana yazmaya, seninle dertleşmeye başlıyorum. Sırası mı bu saatte dersin belki, ama istersen sen şimdi dinlenebilirsin. Çünkü mektubu nasıl olsa gündüz okuyacaksın değil mi?

Cevabını geciktirdiğim için üzgünüm. Nedense bir türlü yazamadım.

Bizim okula derse gelen binbaşı bando komutanı var. Bu sıra sürekli onunla sohbet ediyorum. Sanırım hatırlarsın, onu görmüştün. Askerlik hakkında ondan çok şey öğrendim. Görüyorsun dersime iyi hazırlanıyorum.

Nasılsın hayatım? Ben hep bildiğin gibiyim. Günlük işlerle uğraşıp duruyorum. Geçen gün F.........lerin oradan geçiyordum, pencerede görünce içeri girdim. Bir hayli konuştuk. Bana karşı açık yürekle konuştu, birçok şey anlattı...
İnsan bazı olayların içinde yaşamayınca tam anlayamıyor, ama az çok bir fikir de edinebiliyor.

Oradan ayrıldıktan sonra bu konuda çokça düşündüm. İnan günlerce etkisinden kurtulamadım. Çok üzülüyorum durumlarına. Bence onların en büyük hatası ailelerinin etkisinde çok fazla kalmaları, ikisinin de... Gerçi aileleri, kopamazlar, kopmaları da gerekmez, ama evlendikten sonra, insan önce evini yuvasını düşünmeli değil mi? Burada sizin Bekir Hocaya hak vermemek elde değil. Böyle tatsız olayların olmaması için iki aileden de uzak olmak en iyisi. En azından ilk zamanlarda... Ne dersin?

F.........'nin, H...........'den bir şikayeti yok. İyi anlaştıklarını söylüyor. Annesigil Elazığ'da kalmalarını istiyormuş, o ise Elazığ ve Zonguldak'ın dışında bir yer olsun diyor. Galiba H.......... de Zonguldak diyormuş. Çocukları büyümüş. Çok tatlı bir şey, göreceksin. Her şeyden habersiz, gülücükler saçıyor yeryüzüne... Zavallı yavrucak. F.........., üniversiteye gitmek için giriş sınavlarına başvurmuş.

Hep onlardan söz ettim. Dedim ya elimde değil, çok etkilendim durumlarından. Moralim bozuldu, umarım en kısa sürede barışırlar.

Daha önceki mektubumda Mardin'e gelmek istediğimi yazmıştım, ama olmayacak bir istekti bu. Açacak oldum, üzerinde bile durmadılar. Önemli değil, sen görüyorsun ya yeterli bu benim için.

Biliyorsun, güveniyorum sana her konuda. Zaten birbirimize güvenmesek sevemeyiz. Sevgide en çok güvene değer veririm, karşılıklı tabii...

Televizyon sıramız geldi. On beş gündür seyrediyoruz. İyi hoş eğlendiriyor, ama hem çok yorucu hem de hiçbir iş yapamıyoruz. Yazılılar birikti, çocuklar sorup duruyor...

Seni de çok merak ediyorum. Nasılsın, günlerin nasıl geçiyor? Biliyor musun 23 Nisan'ı sabırsızlıkla bekliyorum.

Bugünlerde rüyamda hep seni görüyorum. Yalnız dün gece çok fena bir rüya gördüm. Bir sürü yılan üzerime saldırıyordu. Onları öldürmeye çalıştım bütün gece. Gündüz de sıkılıp durdum, herhalde rüyanın etkisinde kaldım.

Dün yani pazar günü, Elazığ'da deprem olmuş. Biz fark etmedik, ama pek çok kişi hissetmiş.

Hayatım galiba iyi bir mektup olmadı. Biraz sıkılıyorum, moralim bozuk, kusura bakma. Seni kendime çok yakın bulduğumdan içimden ne geçiyorsa yazıyorum.

Artık bitireyim en iyisi. Sabırsızlıkla cevabını bekliyorum. Her şey gönlünce, gönlümüzce olsun. Bütün kötülüklerden, mutsuzluklardan uzak, sevgi dolu bir yuva diliyorum ikimize, yürekten... Seni çok sevdiğimi hiç unutma olur mu canım.

N..........

13 Nisan:

Sabah zil sesiyle uyandım, kapıyı açınca bir de ne göreyim!.. N......... karşımda duruyordu. Çok çok sevindim. Okullar kapanınca gelmiş. 23 Nisan'a kadar burada. ..

Üzüldüğüm bir haber verdi. Eniştemin arkadaşı olan jandarma komutanının evine bomba atılmış. Ne yapmak istiyor bu insanlar anlayamıyorum!

Mektubumun cevabını hemen yaz, bekliyorum. Seni seviyorum.

YÜZ ON İKİNCİ MEKTUP

2010-04-06T01:48:00.003+03:00

NİSAN BİR- 1976
MARDİN

Canım Sevgilim,

Mektubunu, senin özleminle yandığım bir akşam, yatağımın üzerine uzanmış bir vaziyette yazıyorum. İnan seni çok özledim. Bu nedenle hemen kağıda kaleme sarıldım.
Mektubun benim için sürpriz oldu, çünkü senden mektup beklemiyordum. Hattızatında senden her an, her zaman mektup bekliyorum da bu sefer çabuk yazacağına ihtimal veremiyordum.

Hayatım ben bu sefer oldukça hamaratım. Geleli sana ikinci mektubumu yazıyorum. Ayrıca eve, H.........'ye ve arkadaşın birine de yazdım. Ve ben de şaşmaya başladım kendi kendime, bu kadar mektup yazdığım için...

Biz nöbet devresine girdik. Ayın on beşine kadar iki tane nöbetim var. Hayatım, mektubunda buraya gelmekten bahsediyorsun, inan buna çok sevinirim. Mardin'e gelmenizde ne sakınca olabilir ki? Hiçbir sakıncası yok, benim için...

Yüzüne karşı söyleyemediğim birtakım şeyler var, onları şimdi söyleyeyim. Hayatım, biz ikimiz birbirimiz için yaratılmışız değil mi? Onun için ben senin Mardin'de günlerinin geçmesini hiç ama hiç istemem. Çünkü tabiatın en fazla nankörlük ettiği bir yer burası. Kaldı ki böyle bir yerde sen benim yüzümden, bir müddet yaşamaya mecbur kalacaksın. İşte bu düşünce benim canımı sıkıyor. Halbuki seninle daha iyi bir yerde, daha güzel bir şekilde beraber olursak mutluluğumuzun daha fazla olacağına inanıyorum.

İşte bu nedenle senin bir kere Mardin'i görmeni çok arzu ediyorum. Yalnız bu gelişini ileri bir tarihe ertelersen iyi olacak. Çünkü önümüzdeki cumartesi ayın onu. Ve ben o gün 24 saat tugayda nöbetçiyim. Ve ondan sonra da 23 Nisan'da, ben oraya senin yanına geleceğim. Tamam mı hayatım. Buraya gelişinizde orduevinde kalışınız söz konusu olamaz hayatım, ancak otelde kalabilirsiniz. Tamam mı, anlaştık mı?

İşte hayatım, günler böyle geçiyor, geçip gidiyor. Ben ise beraber, baş başa olacağımız günlerin hayali içinde burada vatan görevimi tamamlamaya çalışıyorum.

Ve en büyük arzum, isteğim, temennim seninle beraber olmak. Bir an önce beraber olmak. Senden ayrı olmak beni çeşitli problemlerle baş başa bırakıyor. Ve en azından devamlı düşünceli, mahsun, durgun bir insana dönüştürüyor. İşte bunlara sebep hep sensin diyorum.

Kalemim bitti, özür, başkasıyla devam...

Aklıma yine aynı şarkı geliyor bak:

"Seni çılgın gibi sevdim, uğruna ömrümü verdim; şimdi artık sen benimsin, senden asla ayrılamam. Ayrılamam, ayrılamam, ölsem bile , ölsem bile ayrılamam."

Ve evet hayatım, seni çılgın gibi seviyorum. Sen benim aşkımsın, hayatımsın, bir tanemsin ve her şeyden önemlisi sevdiğimsin. Evet sevdiğim, aşkımsın. Unuturum bazen benim ben olduğumu. Bazen her şeyi unuturum. Ama unutmadığım bir tek şey var. O da sensin hayatım. Sen, çünkü benimlesin, yanımdasın. Yürüyorum karşımdasın, oturuyorum yanımdasın. Uyuyorum rüyamdasın, çalışıyorum benimlesin. Ve hep benimlesin hayatım...

Ve bir tanem, satırlarıma burada istemeyerek son verirken evdekilere selam...

Ve mektubunu geciktirme olur mu?

A.........

NOT: Para konusunu yazmışsın, hiç önemi yok param vardı, bugün de maaşları aldık hayatım. Sen böyle şeylere üzülme sakın...

YÜZ ON BİRİNCİ MEKTUP

2010-04-05T01:54:00.002+03:00

30 MART 1976
MARDİN

Hayatım,

Sana bu mektubu martın son günlerine rastlayan bu salı günü, saat 15.00 sularında yazıyorum.
Nasılsın, umarım iyisindir. Ben pek iyi değilim. Pazar günü saat 15.30'da Elazığ'dan hareket ettim. Saat 17.50'de Diyarbakır'da idim. Hemen taksi buldum, yani ben geldim taksi kalktı. Ve saat 8.00'de Orduevinde idim.

Hayatım her şey normal. Yalnız bu gece güzel, fakat üzücü bir rüya gördüm. Güzel yanı ne biliyor musun? Elazığ'dayım ve nikahımız kıyılmış... Üzücü yanı ise anneme, babama haber vermemişim. Tabi bu rüya, onları ne kadar ihmal ettiğimi hatırlattı bana. Ve hemen bundan sonra onlara da mektup yazacağım.

Nasılsın hayatım, inan seni hemen özlemeye başladım. Şöyle ki şimdiden bu hafta sonu gelip gitmeyi düşünmeye başladım Elazığ'a. Fakat gitmemeliyim, biraz daha burada beklemeliyim.

Bugün canım seninle konuşmayı istedi ama konuşamadım. Çünkü bizde şehirler arası telefon için Kurmay Başkanından izin gerekiyor. Ben de artık başka bir zaman alırım izni herhalde. Ama, aması var. Ben tugaydan şehre telefon ediyorum, yarım saatte çıkıyor. Elazığ herhalde 8 saatte çıkar. Neyse bırakalım bunları, sen nasılsın? Hayatım biliyor musun hiç aklımdan çıkmıyorsun.

Aklıma geldi de yine gülmeye başladım. O halin gözümün önünden gitmiyor...

Pazar günü Cip Köyüne giderkenki halin... Baban arabayı bana vermişti kullanmam için. Nasıl koltuklara tutunmuştun öyle? Sanki araba devrilecek, uçacak vs. olacakmış gibi. Gülmemek için kendimi zor tutuyordum vallahi... Neyse hayatım, bu da gelir bu da geçer.

Koskoca tugayda mektup yazacak kağıt bulamadım, nasıl yarım yaprak kağıda yazıyorum. Kimbilir nasıl şaşırırsındır bu mektubu alınca. Şaşırmaz mısın?

Bugün traş oldum, saç traşı. İyiden iyiye kısalttım saçları. Devamlı sabah sporu yapıyoruz; koşuyoruz, idman yapıyoruz. Ve günler geçiyor.

Bir gün daha geçti, yine sensiz...

Hayatım, aklından şunu çıkarma olur mu? Seni çok ama çok seviyorum. Anneme , babama ve M...........''e, H.......'e selam....

A.........

YÜZ ONUNCU MEKTUP

2010-04-02T12:07:00.001+03:00

28 MART 1976
Elazığ- 18.55

Canım A.........'im,

Sen gideli birkaç saat oldu... İçimi tarifsiz bir sıkıntı kapladı. O kadar az kaldın ki bu kez! Tam alışmaya başlamıştım, bir de baktım gidiyorsun... Yolcu etmeye gelmeyi çok istedim, o da olmadı...

Bitsin diye haykırasım geliyor bir an, ama arkasından daha da uzayacağı geliyor aklıma bu tatsız ayrılığın, çaresiz susuyorum. Kaderimiz böyleymiş, hep ayrılıyoruz istemeden değil mi canım?

Oda iyice karardı şu an, elektriği yakmadım. Sen gittikten sonra hemen yattım, uyudum denemez; karmakarışık duygular, düşünceler içinde bocaladım. Biraz önce kalktım. Ayrılığın verdiği hüzün yetmezmiş gibi bir de para meselesi canımı sıkıyor, nasıl oldu da unuttum. Kendime kızıp duruyorum. Affedemiyorum bir türlü kendimi. Giderken veririm diyordum, telaşla unutuverdim. Gerçi 200 liraydı, ama yanında bulunsaydı iyi olurdu. Kusura bakma olur mu hayatım, affet, inan unuttum.

Babam geldi, kardeşimden mektup getirdi; çok sevindik, rahatladık. Atilla ile göndermiş. Durumu iyiymiş şimdi.

Yolculuğun umarım iyi geçmiştir. İnan sevgilim aklım fikrim hep seninle. Sen benim her şeyimsin. Canımsın, sevgilim, hayatım, özlediğim, sevdiğim... Aslında sen benden , ben senden ayrı bir şey değiliz. İkimiz bir bütünüz değil mi hayatım? Seni çok çoooook seviyorum.

Şimdi aklıma Mardin'e gelme düşüncesi takıldı. Babamı ikna edebilirsem bu cumartesi değil, öbür cumartesi getirmesini isteyeceğim. Ablam, babam ve ben gelelim istiyorum. Yalnız gelmem, bu durumda söz konusu değil tabii. İlerde hep bir arada olacağız inşallah, ikimiz...
23 Nisan'a kadar zaman nasıl geçecek?

Mardin'e gelmemizde bir sakınca var mı? Bir gece orduevinde veya otelde kalabiliriz herhalde. Düşünceni yaz, ona göre israrlarımı sürdüreyim.

Ne çabuk geçti bu 1,5 gün... Hiç anlamadım. Gelmenin sevincini tam duyamadan gitmenin acısı içime çörekleniverdi...

Radyo 19.00 haberlerini veriyor. Ben de sessizce sobanın yanındaki divanın köşesine oturmuş bu satırları yazıyorum. Seninle dopdoluyum, ama yalnız! Yerin öyle belli ki... İnşallah hemen mektup yazarsın ya da tel çekersin, çok merak ediyorum. Şimdi bırakıyorum yazmayı, sabah aklıma bir şey gelirse yazarım.

Evet sevgilim, gözümü açar açmaz ilk aklıma gelen sen oldun. Saat 7.30'du. Hemen gelip seni uyandırmaya karar vermiştim ki aklıma gittiğin geldi. Kalkmadım. Ne kadar zaman öyle geçti bilmiyorum...

Şu anda akşam bıraktığım mektubunun başındayım. Annenlere ve teyzemlere de mektup yazdım. Bütün mektupları bugün göndereceğim. Fotoğraf da koyacağım içine.

Beni sakın mektupsuz bırakma, darılırım.

Bırakıyorum şimdi yazmayı. Sonlarken kucak dolusu sevgiler, selamlar sana. Mektubunda buluşmak üzere hoşçakal sevgilim.

N..........

YÜZ DOKUZUNCU MEKTUP

2010-03-31T01:35:00.001+03:00

21 OCAK 1976
Ankara

Hayatım,

Nedense sana yazma ihtiyacını hissettiğim anlar, moralimin bozuk olduğu zamanlara denk geliyor. Senin de moralini bozuyorum, sana dertlerimi dökerek!

Ne yazık ki yine moralim bozuk. Bu başımı ağrıtmaya da başladı. Şimdi korkunç başım ağrıyor.
İki gündür nezleyim, buna grip desek daha doğru olur, çünkü öksürüyorum da. Burun deliklerim şu an yanıyor. Silmekten burnumun ucu kızardı. Ne dertli adammışım değil mi hayatım, hiç bitmiyor öyle mi?

Valla haberleri dinledim de moralim bozuldu, belki sen de dinlemişsindir. Ankara'da hava sıcaklığı ilk kez - 21 dereceye düşmüş. Demek ki biz pabucu kolay bırakacak cinsten değiliz ki ancak -21 dereceye düşünce hastalanıyoruz.

İşte böyle hayatım benim cephede durum. Günler geçiyor. Ayın 13'ünde dersler kesiliyor, şurada günleri sayıyoruz. Tam 17 gün kaldı. Ve Şubat 27 olduğunda buradan ayrılıp kıtalara gideceğiz. Ve yaşantımızın bir kısmı herhalde oralarda devam edecek. Buradaki talebeliğimiz de son bulacak. Devamlı imtihan oluyoruz. Haftada en az iki imtihan. Şimdiye kadar pek hasar yok. Aldığımız not, altmışın altında olmayacak, olursa ikmale kalıyoruz. Şimdiye kadar yetmişin altında ve doksanın üstünde not almadık. Durumu idare edip gidiyoruz. Tek düşüncemiz ne biliyor musun hayatın? Milletin ( yani arkadaşların) kurra ; benim de sensin...

Evet hayatım seni düşünmek o kadar tatlı oluyor ki bütün dertlerimi unutturuyor. Adeta dünyayla alakam kesiliyor. Hani tecrit edilmiş insanlar vardır. Dış dünyayla alakaları kesilmiştir. Aynı öyleyim. En ufak bir olaydan kendime pay çıkarıyorum. Geleceğimizi, beraber olacağımız günleri düşünüyorum. Bazen öyle oluyor ki hoca ders anlatıyor, ben de öyle bakıyorum; dalıp gidiyorum, seni düşünürken... Hoca anlatıyor ve soru sorduğunda aynen çuvallıyorum. Bu sefer çuvallamamak için dikkatimi hocaya vermeye çalışıyorum, ama becerdiğimi zannetmiyorum. Bazen ders çalışıyorum, aynı satırı on kez okumama rağmen yine anlamıyorum. Çünkü sen beni rahat bırakmıyorsun ki, devamlı rahatsız ediyorsun. Keşke bu ayın sonunda gelsen! Senin için bir değişiklik, benim için de büyük bir sevinç kaynağı olurdu...

Geldim geleli eve bir tek mektup yazdım. Ağabeyime hiç yazmadım. Ne o? Bakıyorum kızıyor gibisin, kızma hayatım. Aklıma geldi de yazayım .

Seni düşünerek uyumak çok tatlı biliyor musun? Uyandığımda yatak düzeltmesi çok zor geliyordu, ona da alıştım şimdi.

Bak hayatım, şimdi aklıma gelen bir mesele var. Yarın hemen tatbik edeceğim. Ve planım gerçekleşirse cuma günü beni karşında bulabilirsin hayatım. Çünkü biz 12.20'de çıkıyoruz, 14.00'te derse giriyoruz. Postaneye gidip telefon yazdıracağım, bakalım çıkacak mı? Eh denemekte fayda var. Şimdiye kadar niye aklıma gelmedi yahu?

İşte hayatım böyle, günler aylar geçip gidiyor ve biz de öğrenimimize devam ediyoruz. Tabii sen de öğretmen olarak devam ediyorsun.

Neyse satırlarıma son verirken iyi günler temenni eder, öperim...

A.........

YÜZ SEKİZİNCİ MEKTUP

2010-03-27T14:43:00.001+02:00

19 OCAK 1976
Ankara, 20.05

Sevgilim,

Hayatım satırlarıma özür dileyerek başlamak istiyorum. Çünkü şu anda moralim o kadar bozuk ki sorma, ters bir şey yazarsam kusura bakma. Eğer bu mektubu şimdi yazmazsam ancak beş gün sonra yazabilirdim. Senin, mektup beklediğini düşünerek hemen yazıyorum.

Mektubunu aldım. Sen de pazar günü yazdığımı almışsındır herhalde. Burada günlerim bazen neşeli bazen de çok kötü geçiyor. Kötü geçmesinin nedeni benim dışımdaki hadiselerden, bazen değişen günlük olaylar bile insanı çileden çıkarıyor. Şimdi sınıfta korkunç bir gürültü var...

Mektubunu öğlen yemeğinden sonra aldım. Bir çırpıda okudum. Sevgilim garajda arabadan indim ve karşımda E......'ı buldum. Uzun süredir görüşmemiştik, garaj pastanesinde oturup sohbet ettik. Bu arada R.........'ya telefon etti, bir saat sonra o da geldi. Hep birlikte bizim lokale gittik. Orada 12.30 a kadar oturduk, sonra ben yanlarından ayrıldım. Durumlarının duyulmasını istemedikleri için sana yazmak istemedim.

F........'nin kızı olduğunu geçen cumartesi Etimesgut'taki arkadaşlardan öğrendim. Biz Elazığ'dan mezun arkadaşlar her cumartesi, pazar beraberiz. Ve içimizde yalnız H.......... yok. Çünkü üç hafta göz hapsi almış benim gibi. Yılbaşı memlekete kaçmaktan! Ondan önce de pek görüşemiyorduk zaten. Bu sıra ona çok kızıyorum, hayatım bu konuda bana bir şey sorma, durumlarına üzülüyorum, moralim bozuk zaten...

Arkadaşının evlenmeye gittiğini söylüyorsun. Bak tam vermiş kararını, cesurane bir karar doğrusu. Geçen mektubumda bu hususta biraz yazmıştım hayatım. Bu ayrılık insanı öldürüyor. Vallahi dayanılacak gibi değil! Şu sıra hasta olacak gibi hissediyorum, burun deliklerim yanıyor, herhalde nezle başlangıcı...

Her cumartesi ve pazar günleri kardeşin N..........'ın yanına gidiyorum. Bana ve arkadaşıma karşı o kadar candan davranıyor ki inan eziliyorum. Kendi kendime onlara gitmeme kararı alıyorum, bu sefer de daha değişik yorumlanacağından korkuyorum. İnan sevgilim ne diyeceğimi bilemiyorum. Çünkü cumartesi rahatsız ediyorum, pazar rahatsız ediyorum, bakalım ne kadar daha sürecek? Herhalde bu hafta teyzenlere yemeğe gideceğiz birlikte.

Elazığ'da bakıyorum acayip olaylar oluyor. İnsanlar o kadar hayvanlaştı ki bir ölüye bile saygıdan acizler. Valla sevgilim yazacak o kadar çok şey var ki... Ama düşüncelerimi yazacak kelime bulmakta zorluk çekiyorum.

Seni çok özledim, tek düşüncem sensin. Evvelden uzun ayrılıklar çabuk biterdi veya bize öyle gelirdi. Şimdi ise kısa ayrılıklar bile çekilmez oluyor. Film şeridi gibi beraber olduğumuz günler aklıma geliyor.

İşte o zaman çıldırmamak için kendimi zorluyorum. Daha doğrusu kendimi değişik şeyler düşünmeye zorluyorum. Fakat başardığımı söyleyemem. Bazen isyan ediyorum. Evvelden öyle değildi, o zaman isyan edesim geliyordu, şimdi resmen isyan ediyorum!

Arkadaş bu olmaz yahu! Adalet bunun neresinde? Böyle adalet olmaz. İnsan sevdiklerinden ayrı olduktan sonra yaşamak da anlamını yitiriyor. Günler anlamsız ve sıkıcı geliyor. Bu moral bozukluğu içinde insan hem karamsar hem de kırıcı oluyor. Sonra vatan borcu, namus borcu olduğu aklıma geliyor. Kutsal görevimizi yerine getirmenin huzuruyla rahatlıyorum.

Bak aklıma bir şarkı geldi, onu yazıyorum:

"Seni çılgın gibi sevdim, uğruna ömrümü verdim.
Şimdi artık sen benimsin, senden asla ayrılamam .
Ayrılamam, ayrılamam, ölsem bile, ölsem bile ayrılamam..."

Hayatım, satırlarıma son verirken en iyi günlerin senin olmasını temenni ediyorum. Ve seni, Ankara'da, gelemeyeceğini bildiğim halde,, bekliyorum. Bekleyeceğim, beklemeye devam edeceğim...

Senin sevgilin A.....

YÜZ YEDİNCİ MEKTUP

2010-03-25T16:31:00.002+02:00

15 OCAK 1976
Elazığ

Canım A........'im,

Gönderdiğin üç mektubu aynı anda aldım. Önce hangisinden başlasam diye birazcık düşünmek zorunda kaldım. Sevincimin derecesini tahmin edersin değil mi hayatım?

Hemen sana bir müjde vereyim! Bir kez daha amca oldun... F..... ile H.........'nin bir kızları oldu. Duyunca bir tuhaf oldum; sevinsem mi, üzülsem mi bilemedim. Sanırım H.........'nin haberi olmuştur. Onunla görüşebiliyor musun? Bu konuda ne düşünüyor? Ayrılmaları beni çok üzdü, oysa ne güzel başlamıştı değil mi? Sevgiler bu kadar kısa sürede tükeniyor mu? Çocuğunu görmeye gelmedi herhalde. Ben, seninle birlikte gittiğimiz günden sonra F.........'yi hiç görmedim. Ablası okulda kardeşimi görünce bebeğin olduğunu söylemiş. İlk fırsatta bebeği görmeye gideceğim. Hayatım, bu konuda bildiklerini yazarsan memnun olurum. Merak ediyorum. Onları barıştırmanın bir yolu yok mu?

Bak hayatım, biz bu kadar zamandır bekleyeduralım, millet jet hızıyla evleniyor. Hatırlarsan bizim okula geldiğinde bir öğretmen arkadaşımla tanıştırmıştım seni, Beden Eğitimi öğretmeni... Yeni mezun... Öğrenciyken iki yıl arkadaşlık yaptığı biri varmış. Arkadaşın tayini buraya çıkınca ayrı düşmüşler. Çocuğun ailesi evlenmelerine karşıymış. Neyse uzatmayayım, buradan bir ay önce nüfus cüzdanını göndermiş çocuğa. İstanbul'da işlemleri başlatmış arkadaşı. Kız da rapor alıp 20 gün önce gitti İstanbul'a. 15 Gün içinde evlenmişler. Delikanlı İstanbul'da okuduğu için tayin işlemlerini de başlatmışlar. Ne hız değil mi? Darısı başımıza...

Yılbaşı tatilinde gelmek isteyip de gelemeyişine çok üzüldüm. Bu ayrılık bitsin artık diye haykırmak geçiyor içimden! Tabii bu da sessiz bir çığlık olarak içimde kalıyor.

Canım, okula gideceğim. Acele oldu yine. Biraz da canım sıkkın. İyi olduğum zaman uzun yazarım.

Sonlamak üzereyken aklıma geldi. Hani Ankara'ya indiğinde ( Elazığ'dan gidişte) bir olay olmuştu da bana yazmamıştın. Sonra söylerim , vs demiştin. İşte galiba ben onu çözdüm. Fakat senden duymayı tercih ederdim. Saklamana bir anlam veremedim. R...... ve E....... ile karşılaşmanız mıydı, sonra anlatırım dediğin olay? Yazarsan sevinirim. R........ tatile gelince ablama anlatmış . Gerçi bizi ilgilendiren bir durum yok. Herhalde duyulmasını istemediler o sıra...

Şimdilik sonlarken en güzel günlerin senin olmasını dilerim.

Sevgiler...

N..........

YÜZ ALTINCI MEKTUP

2010-03-24T18:37:00.001+02:00

10 OCAK 1976
Ankara

" Düştüm mapus damlarına öğüt veren çok olur,
Toplasam o öğütleri burdan köye yol olur . "

Yol olur mu , olmaz mı orasını bilmem ama yüzbaşı İsmet, İç Hizmet dersinde : "Suç varsa, ceza da vardır." dedi. Ve baştaki, yani askerliğe başladığımız ilk günkü gecikmeyi , şimdi "göz hapsi" cezası olarak dünden beri çekiyorum. Yani cumartesi, pazar dışarıya çıkamıyorum...

Evet sevgilim, sana bu satırları pazar günü, hem de göz hapsi altında yazıyorum.

Sevgilim, sanırım Hürriyet Gazetesi okuyorsundur. O zaman bugünkü pazar ilavesini alıp ikinci sayfayı doldurmuşsundur. Ben doldurdum, çok enteresan bir sonuç çıktı ortaya. Tam istediğim gibi bir sonuç.

Sevgilim, seni çok özledim. Her saat seni düşünüyorum. Arkadaşların çekip gitmeleri insana bir başka hüzün veriyor. Hele bunun yanında bir de sensizlik insanı perişan ediyor. Öyle ümit ediyorum ki daha önceki mektuplarımı şimdi almışsındır. Boşuna mı demişler:

"Yeter artık sensizliğe, nerden düştüm gurbete; muhtacım bir teselliye, hasret kaldım sevgine."

Evet hayatım, evet sevgilim bu şekilde günlerimiz geçip gidiyor. Düşünüyorum da geçenin, bizim günlerimiz değil de zamanımızın bir bölümünü alıp götürdüğü. Yani zaman faktörü aleyhimize çalışıyor gibime geliyor. Ne dersin bu duruma?

Gel en iyisi seninle bu senenin , 1976 senesinin, ortasına yaklaştığımız zaman evlenelim. Ne dersin? Mesela nisan sonları, mayıs ayında falan... Eğer şimdi sana martta evlenelim desem, bu biraz fazla iyimserlik olur kanısındayım. Valla benim görüşüme göre bu meseleyi kendi aramızda halledelim. Yani ailelerimize bırakmayalım. Benim görüşüm bu yönde, sen ne düşünüyorsun? Şöyle ki benim ailem, mesela babam, "Temmuzda evlenirsiniz." diyor. Anneme gelince o iki ihtimalli konuşuyor. Belki temmuz, belki askerlik bitimi , diyor. Belki senin ailen başka türlü düşünüyordur. Bunu bilemem.

Ben eğer marttaki kurralarda iyi bir yere düşersem, örneğin: Ankara, Antalya vs. , o zaman nisan veya mayısta evlenelim, derim. Yok eğer daha olumsuz bir yere düşersem o zaman temmuzda olsun, diyorum. Nedir bu ayrılıklar, insanı canından bezdiriyor. Hem biz ikimiz (sen-ben) beraber olduktan sonra her işin üstesinden geliriz, değil mi? Kaldı ki ben Asteğmen olduktan sonra alacağım para, sivilken aldığımla aynı. Yani 3.000 TL civarında.

Ben bekar olarak yaşantıma devam edecek olursam, emin ol sevgilim biz evlenmeyi rüyamızda bile göremeyiz. Çünkü ev tutacaksın, kira vereceksin. Yemeği lokantada yiyeceksin; belirli bir çevren, arkadaş gurubun olacak... Velhasıl sevgilim, düzensiz bir yaşantım olacak. Mesala bu hafta dışarıya çıkmadım, biraz da sevinçliyim. Dün ve bugün çıksaydım, masrafım 200 TL olacaktı. Çünkü diğer haftalar böyle oluyor. Hiç harcamayayım desem 150 lira yine de masrafım oluyor. Düşün sevgilim, bu paranın sınırlı ve az olduğu zamanki durumumuzu. Ya bir de paralı olduğumuz durumumuzu düşün.

Evet sevgilim benim cephemde durum böyle. Hem artık bitsin bu çile... Ben en kısa zamanda, para almaya başladığımız zamanda evlenelim, diyorum. Hem bu kadar büyütmemize gerek yok evliliği öyle mi? Adam bakıyorum da 15 günlük evli. Tutmuş askere gelmiş. Adam evli, eşi İstanbul'da çalışıyor. O da asker. Daha neler neler...

Ben bu durumları gördükten sonra vallahi hayret ettim adamlara. Dediğim gibi, bakıyorsun adam öğrenci iken evlenmiş. İşte sevgilim geleceğimizi kendi açımdan böyle değerlendiriyorum. İnsanların bir takım hedefleri vardır. Kimi kısa yoldan zengin olmak ister. Kimi araba ister, kimi bir an evvel hayata atılmak ister... Ben ise sadece seni istiyorum...

Benim hedefim de seninle mutlu bir yuva kurmak. Ve yaşantımın bundan sonraki bölümünü bu şekilde birbirimize destek olarak devam ettirmek. Tabiki sevgilim, mutlu bir yuvaya giden yol, nikah dairesinden geçer, dememe herhalde gerek yok. İnsanlar çeşitli şekilde mutlu olabilirler, olmazlar diye bir şey yok! Ama ben evlenerek mutlu olalım istiyorum.
Yazdığım tarihlere itiraz edeceğini sanmıyorum. Bana kalsa hemen şimdi evlenelim, derim.

Bir insanın yaşaması için hava, ekmek, su ne kadar önemliyse sen de benim için o kadar önemlisin. Sensiz bir yaşamı aklıma bile getirmiyorum. Sen benim canımsın, aşkımsın, sevgilimsin, düşlediğim insansın. Velhasıl her şeyimsin...

Daha yazmak istiyorum ama bir an önce eline geçmesini de istiyorum. Şimdi arkadaşa verip postaya dışarıdan attıracağım. Sonlarken seni seviyorum, çok seviyorum...

A...........

YÜZ BEŞİNCİ MEKTUP

2010-03-23T01:30:00.001+02:00

9 OCAK 1976
Elazığ

"Bir mektup bekliyorum,
Yavrum diye başlayan
Sevgilim... diye biten...
Bir mektup bekliyorum
Dün gelmesi gerekirken
Bugün hala gelmeyen..."

Evet hayatım, bununla dördüncü oluyor cevapsız kalan mektuplarımın sayısı...

Merak içindeyim. Biliyorum, bazı gecikme nedenleri var, posta vs gibi... Ama bu kadar da olmaz, olmaması gerekir değil mi canım? Sağlığını , seni merak ediyorum; endişe içindeyim. Çok acele yazarsan sevinirim.

Ben iyiyim. Tek endişem sensin. Özlemle , kaygılarla geçip gidiyor günlerim. Günlük uğraşılar, özellikle okul bütün zamanımı alıyor. Yakında son yazılılara başlayacağım. Arkasından not fişleri, karne vs. zamanımı dolduruyor.

Şubatta seni görebileceğimi umuyordum, az da olsa. Ama bu düşüncem hayalden öteye gidemeyecek sanırım. Yoo sanırım da değil; üzgünüm ama gelemeyeceğim. Ne kadar çok istediğimi biliyorsun, fakat yine elimde olmadığını da tahmin edebilirsin değil mi sevgilim?

Oysa ne çok özlediğimi ben bilirim. Ben duyarım yüreğimin yasını... Yakınmıyorum bundan, seven yakınmazmış yalnızlığından; gönlündekiyle sürdürürmüş yaşantısını. Bütün gücümle çabalıyorum buna. İtiraf etmeliyim ki başaramadığım zamanlar da oluyor...

Bak canım, söyle kumandan amcalarımıza sana şöyle bir haftalık izin versinler, ne dersin? Olmaz tabii. Fırsat çıkarsa geleceğinden eminim. Sağlık olsun katlanırız. Vatanımız için her şeye katlanırız. Hem biz daha ne ayrılıklara katlandık , alışkın sayılırız. Öyle değil mi hayatım?

Okula gitmem gerekiyor, acele yazdım. Biliyor musun sevgilim gözüm devamlı pencerede. Belki diyorum, belki geçen seferki gibi postacı amca mektup getirir; ama olmadı bu kez...

Seni sevdiğimi biliyorsun. Aklımdan bir an için çıkmadığını da bil. Yeni yılın ilk mektubuyla en içten duygularımı, sevgilerimi gönderiyorum sana...

N...........

Not: Tam evden çıkacaktım ki postacının karakola gittiğini gördüm. Bekledim çıkmasını. Maalesef kapının önünden geçip gitti! Mektup gelinceye kadar bu hep böyle sürüp gidecek... Onun için geciktirme olur mu? İyi günler...

YÜZ DÖRDÜNCÜ MEKTUP

2010-03-21T13:41:00.003+02:00

6 OCAK 1976

Ankara, saat 19.00

Canım sevgilim,

Ve evet yeni bir umutla başladığımız bugün de birkaç saat sonra sona erecek. Ben sana bu yeni senenin altıncı gününün akşamı yine yazıyorum.İki gün içinde sana yazdığım üçüncü mektup oluyor sevgilim.

Benim gibi boş zamanı fazla ya da yapacak işi olmayan insan ancak mektup yazar öyle mi hayatım?
Yılbaşı akşamı yazdığın mektubu aldım. Ne kadar sevindim bilemezsin!.. İnan benim için sürpriz oldu. Ben gelmeyeceğini bildiğim halde yine de mektup beklemekten ve gelen mektupları karıştırmaktan kendimi alamıyorum. Ama bu mektubu arkadaş getirdi.

O anda gazinoda tavla oynuyordum. Tam da oyunun yarısında idik. O oyunu kaybettim. Niye biliyor musun? Oyunu yarım bırakamazdım, çabuk bitmesi için de yenildim. Çünkü senden haber vardı, mektup vardı...

İki sefer okudum. Az evvel de üçüncü kez okudum. İnan sevgilim bu günler geçmek bilmiyor. Artık bu ayrılığa daha fazla dayanamayız. Düşün bir kere senin mektubun geldi; normal olarak sevinmem gerekir öyle değil mi? Ama sevinemiyorum nedense! Sen orda ben burda oldukça herhalde yüzümüz gülmeyecek.

"Gülmedi şu bahtımız, gülmedi gitti..." öyle mi hayatım? Nedense ben iyice karamsar oldum bu sıralar. Düşündükçe insanın çıldırası geliyor, her şeye küsüyor, ama bütün bunların yanında seni düşündüğüm zaman ise yüzümün güldüğü, kalbimin kan ağladığını hisseder gibi oluyorum. Ama seni düşünmek, seni sevmek , senin tarafından sevildiğimi bilmek var ya işte o apayrı bir duygu, biliyor musun? O zaman daha duygulu , daha düşünceli ve hayatı daha başka açıdan gören bir insan oluyorum.

Ve bazen kendi kendime kızdığım zamanlar olmuyor değil. Bu da bir kaç gündür oldu. Senin o satırları yazdığın gün ben büyük bir bocalama içindeydim. Uçakla gitme işi suya düşmüştü hava koşulları nedeniyle. Akşam otobüsle gideyim mi gitmeyeyim mi diye düşünüp durdum. Ama artık hislerle hareket edecek yaşta değiliz değil mi sevgilim? Mantıkla hareket ettim ve komutanlığın emrine uydum.

Kış koşulları nedeniyle Doğu'ya izin verilmemişti. İzin kağıtlarımızı gittiğimiz ilin Merkez Komutanlığına ya da Askerlik Şubesine kaydettirmek zorundayız. O nedenle gelemedim, seni göremedim sevgilim.Ama kalbim her zaman seninle beraber. İnsan karamsar olunca saçma şeyler düşünür, bazen o kadar duygulu olur ki en ufak bir durum karşısında soğukkanlılığını kaybedebilir .

İşte sen benim her zaman yanımda olduğun için saçma düşünemiyorum, soğukkanlılığımı kaybetmiyorum. Çünkü sen beni daima iyi şeyler düşünmeye zorluyorsun.

Hani ilkokulda çocuklar şiir ezberler, şiir okur Atatürk için; o şiirin bir yerinde , aklımda kaldığı kadarıyla, "Bir soruyu bildiğimde Atatürk güldü öğretmenim, bilemediğimde bulutlanır gözleri, anlarım Atatürk üzüldü öğretmenim."diye sözler vardı. İşte ben de attığım her adımı seni düşünerek atıyorum. Sen benliğime o kadar işlemişsin ki seni düşünmeden, anmadan, hatırlamadan edemiyorum.

Önceleri çabucak geçen günler şimdi geçmek bilmiyor.Bazen hiç olmazsa sesini işiteyim diyorum, PTT'ye kızmakla kalıyorum. Sensiz geçen günler bana hicran veriyor hayatım.Bu ayrılığı artık aramızdan atalım. Bazen çok çekilmez oluyor.

Evet sevgilim yine kağıdın sonu gelmiş. Cumartesi pazar günleri izinliyiz, pazar günleri vaktimin çoğunu mühendisler odasında geçiriyorum. O günlerde sen okulda olmuyorsun ki telefonla konuşalım. Seni cumartesi, pazar günü arayabileceğim bir telefon numarası yazabilirsen belki konuşabiliriz. Beni gündüz ararsan derste olurum. Akşam 5,5 'tan sonra arasan bölükte olurum 9,5'a kadar. Telefon numarası (............) .

Sonlarken iyi günlerin, en iyi günlerin senin olmasını dilerim.

A..........

Not: Mektubunu yazmayı bitirdim, senin mektubunu okuyacağım yeniden...

YÜZ ÜÇÜNCÜ MEKTUP

2010-03-19T08:56:00.001+02:00

6 OCAK 1976

Ankara

Canım Sevgilim,

Hatırladığım kadarıyla bizim bir hoca vardı, Müçteba diye; sana ondan bahsetmiştim, belki hatırlarsın. O şöyle derdi: " Yeni bir gün yeni bir ümit, yeni bir ışık ve hedefe atılmış yeni bir adımdır." Hocamız her yeni güne böyle söyleyerek başlardı. Bize de bunu önerirdi.

Evet sevgilim, yeni bir gün başlıyor şimdi, başladı da diyebiliriz. Bu günler böyle akıp gidecek ve öyle bir gün gelecek ki bizlere Asteğmen diploması verilecek, öğrencilikle ilişkimiz kesilecek. Ve o zaman kendimi daha serbest hissedeceğim. Ve o zaman aramıza zaman, mesafe hiçbir şekilde girmeyecek.. Ve biz bu mesafeleri , bu zamanları ilaç gibi yutacağız. Birlikteliğimiz, ebedi beraberliğimiz bana göre o zamanlar başlamış olacak. Ve ondan sonra sevgilim, bizi hiçbir şekilde , hiç kimse, hiçbir zaman ayıramayacak... Ne dersin hayatım?

İnsanlar, ayrılmayacak dediğimiz insanlar da ayrılır, ama bu ayrılıklar ancak ebedi ayrılıklar olur. Seven insanlar ancak öldüğünde ayrılır. İşte hayatım bu hayatta biz ikimiz ölünceye kadar beraber ve birbirimize destek olarak yaşayacağız, öyle değil mi? Hayatın bütün zorluklarına karşı beraber göğüs gereceğiz. Yerine göre beraber gülüp beraber ağlayacağız...

İşte ben bu düşünce ve duygularla yepyeni güne başlamış bulunuyorum. Ve aklımda sen olarak... Zaten sen hep aklımdasın, çıktığın yok ki... İnan sevgilim seni şu sıralarda çok fazla özledim. Belki de kendimi Elazığ'a gitmeye iyice hazırlayıp da gelemediğim için böyle oldu. Gelemediğim için çok çok üzgünüm. Seni görmekten, şu dört günlük tatili seninle geçirmekten ne kadar mutlu olacağımı, sevineceğimi düşünmüştüm hep. Olmadı. Şu PTT 'ye de hasta olmaya başladım. Valla zaten dersini görüyoruz, telsizle görüşmek geçiyor içimden, ama tabiki yapmayacağım bunu.

Beraber olduğumuz zamanların cansız birer hatırası olan resimleri aldım.Sanki o an kalbim duracaktı. Bir müddet bakamadım. Neden sonra heyecanı bastırdıktan sonra, biraz sakinleştikten sonra bakabildim. Yarım fotoğraf çok güzel çıkmış, ayakta çektirdiğimizde kendimi beğenmedim. Acayip çıkmışım. Annemlere gönderdiğin resimleri de almışlar. Sana şimdi iki resim gönderiyorum. Onları sana daha evvel göndermek isterdim ama sana daha fazla bakmak , doyasıya bakmak istediğimden uzun zamandır tekelime geçirmiştim.Hele seni uyurken görmek beni ne kadar sevindiriyor biliyor musun? O haline bakıp gülüyorum.Artık gülüyordum olacak...

Burada günler iyi geçiyor. Sana sevineceğin bir haber vereyim. Kardeşinle o kadar iyi anlaşıyoruz ki sorma gitsin. Ne zaman onlara gitsem bana oldukça ilgi gösteriyor. Arkadaşları da çok iyi çocuklar.

Yine sayfanın sonuna geldim. Seni çok ama çok seviyorum. Şimdi senin sömestrede buraya geleceğini düşlüyorum. Daha doğrusu o fikre kendimi alıştırmaya çalışıyorum. Yani senin geleceğine. Seni bu durum oldukça güç duruma sokacaktır. Herhalde herhalde havanın bozuk oluşu falan bahane edilecektir. Bilmiyorum ya ama, ben gene de sen gelecekmişsin gibi kendimi o fikre hazırlıyorum.

Satırlarıma istemeyerek burada son verirken yeni yılını tekrar tekrar kutlarım, canım sevgilim.

A..........

YÜZ İKİNCİ MEKTUP

2010-03-03T15:59:00.003+02:00

5 OCAK 1976
Ankara

Canım Sevgilim,

Sana uzun bir süredir mektup yazamadım; yeni yılını kutlamak için kart bile atmadım. Bunun nedenini daha ileriki satırlarımda açıklayacağım. Şimdi sana söylemek istediğim bir iki şey var.
Sana yazmadığım süre içinde hiç mi hiç aklımdan çıkmadın. Nereye gitsem yanımda sen vardın, hayalin vardı. İnan sevgilim seni çok ama çok seviyorum. Bu ayrılık bitsin artık! Artık tahammül edemeyeceğim... O kadar zor, o kadar zor ki senden ayrı olmak...

Yeni yılını en içten dileklerimle kutlarım. Ve bundan sonraki yılbaşlarını beraber geçirmemiz en büyük temennim.

Sevgilim, her ne kadar sana Elazığ'a gelemeyeceğim diye yazdıysam da yıl başında izin vereceklerine bütün kalbimle inanıyordum. Nitekim de verdiler. O zaman sanki bütün dünyalar benim oldu! İzin kağıtlarını doldurduk ve gideceğim adresi de Elazığ olarak belirttim. 27 Aralık tarihinde ben dahil 6 arkadaşı Bl. Komutanı odasına çağırdı. Ve bize okul komutanlığının bir emrini tebliğ etti. Emir şöyle: "Doğuya gideceklere sıla izni yok." Elazığ, Diyarbakır, Gaziantep,Urfa, Kars'a... Okuldan kimseyi göndermediler . Gidebileceğiniz başka adres varsa orayı bildirin, dediler. Mecburen memleketin adresini verdim.

Yılbaşını Ankara'da kardeşinin evinde geçirdim, birazcık eğlenmeye çalıştık. Sen yanımda olmayınca geçen günlerin hiç mi hiç tadı yok.Tatil de olsa insana iç açıcı gelmiyor. Perşembe günü saat 14.00 te yola çıktım, akşam 9.30'da memlekete vardım. Cuma günü senin sesini işitmek istedim, telefon yazdırdım; dört saat bekledikten sonra Elazığ hatlarının bozuk olduğunu söyledi memur. Canım sıkıldı, kavga etmemek için kendimi zor tuttum. Madem öyle bir durum var, daha evvel niye haber vermiyorsun be adam!

İşte böyle hayatım, sanki herkes, her şey sözbirliği etmişçesine sana gelmemi, seninle konuşmamı engelliyor. İnan sevgilim, bu hayat bana göre bu şekilde çekilmez oldu. Bilmem bu önümüzdeki günler nasıl geçecek.Her geçen gün seni daha fazla özlüyorum.

Evet sevgilim işte böyle, dün saat 13.30'da geldim Ankara'ya ve biraz dolaştıktan sonra kardeşinin evine gittim, orada elbiseleri değiştiriyorum. Resmi elbiseyle gezmeyi sevmiyorum, bu nedenle çarşı iznini devamlı sivil geçiriyorum.

Evet sevgilim, artık şubat sonuna kadar izin yok(sıla izni). Ancak şubat sonunda, martın başında Elazığ'da olabilirim. Yine de belli olmaz. Seni şubat tatilinde Ankara'ya bekliyorum , geleceksin değil mi? Hem senin için de biraz değişiklik olur. Ne dersin? Bugün ayın beşi, bu önümüzdeki 25 günü sabırsızlıkla bekliyorum... Yılbaşı tatilinde birtakım riskleri de göze almıştım. Ve çarşamba günü 13.45 Malatya uçağına bilet alacaktık. Kalkacağı şüpheli, dediler. Nitekim o gün ve ertesi gün Ankara'da yoğun sis vardı, uçak kalkmadı.

Satırlarıma burada son verirken en iyi günlerin senin olmasını dilerim canım sevgilim.

A.........

Not: Bak hayatım izin kağıdına, Blk. Komutanı imzaladı; Okul ve Tabur Komutanı imzalamadı. Seni çok seviyorum.

YÜZ BİRİNCİ MEKTUP

2010-02-26T00:49:00.004+02:00

31 ARALIK 1975
Elazığ

Canım Biricik Sevgilim,

Her Yeni Yıl insanlık için yeni bir umuttur... Giden yılın götürdükleri bilinir de gelen yılın getirecekleri bilinmez... Onun için hep iyilikler ve mutluluklar yeni yılın omuzlarına yüklenir. Eski yılın askıda koyduğu sorunları yeni yılın çözümleyeceği beklenir...

1975 Yılının son mektubunu yazarken ben de aynı şeyi yapacağım. Mutlu ol, mutlu yaşa, mutlu et, diyeceğim sana yürekten... Günlerimizin bundan böyle , birlikte, huzur içinde , neşe içinde geçmesini dileyeceğim. Kalplerimizdeki sevginin büyümesini, gün geçtikçe artmasını; sonsuz, sınırsız olmasını isteyeceğim...

Bu akşam yeni bir yıla, 1976'ya giriyoruz. Şöyle bir geriye baktım da neler olmamış ki... Bazen üzgün, bazen de neşeyle dolup taşmışız. Ve günler, aylar derken koskoca bir yılı geride bırakıvermişiz. Şimdi önümüzde upuzun bir yıl bizi bekliyor. Bakalım neler getirecek 1976 bize? Biz yine de iyi şeyler umalım, bekleyelim. Çünkü: "Umut da bir mutluluktur; belki de mutlulukların en güzeli..."

Bugün yeni yıl olduğu için yarım gündü, resmi daireler. Dolayısıyla okul da öyle... Saat 12.0'de çıktık, doğru eve geldim. Belki, belki diyordum kendi kendime , belki A........'im gelmiştir! Biliyordum aslında gelemeyeceğini, ama yine de gönlüme söz geçiremedim. Eve gelince bir kırıklık, bir eziklik kapladı içimi nedense... Ne yapacağımı bilemez halde biraz dolaştım evin içinde. Olmadı. Sonunda en doğru işi yaptım. Aldım kağıdı kalemi başladım yazmaya... Bu akşam burada olmanı ne çok isterdim, bilemezsin. Yok yok sen de aynı şeyleri hissetmişsindir, sen de benimle olmayı düşünmüşsündür bugün. Onun için (bilemezsin) demekle haksızlık etmiş olurum. Geri alıyorum sözümü.

Şu anda "Baki" nin bir beyti aklıma geldi, sana da yazayım:

"Hep seninçündür benim dünya cefasın çektiğim
Yoksa ömrüm varı sensiz neyleyim dünyayı ben"

Gerçekten öyle... Şu anda yılbaşı gecesine girişimiz bile beni ilgilendirmiyor hayatım; sensiz olduktan sonra...

Odanın içi iyice karardı. Yazıları görmekte zorluk çekiyorum, ama yine de yakmıyorum ışığı. Hoşuma gidiyor böylesi. Bu günlerde sanırım mektup alırım senden. İki mektubumun cevabı gelmedi henüz. Bu sürpriz olacak sana. Sevineceğini umarım. Mektuplar da olmasa çekilmez olur bu ayrılıklar... Sana bir şiir yazayım, hoşuna gider belki...

BANA GELİRSİN
Yıldızlar görse bendeki güzelliğini
Birer birer düşerler içimdeki denize
Aydınlanırım o kadar aydınlanırım ki
Bana gelirsin.
Bahar anlarsa duyduğum üzüntüyü
Bütün dallarını uzatır kalbime doğru
Çiçeklenirim o kadar çiçeklenirim ki
Bana gelirsin.
Din duyarsa ettiğim ibadetleri
Bütün mihraplarıyla çevrilir bana
Büyürüm o kadar büyürüm ki
Bana gelirsin.
İçimde bir kere görsen güzelliğini
Garkolurum nurdan bir aleme
Bulmak için kendini bulmak için
Bana gelirsin...

Artık göremez oldum, iyice karardı hava.

"Sevemez kimse seni, benim sevdiğim kadar; sevgilim sen olmasan bu dünya neye yarar..." diyerek sonluyorum satırlarımı. Yeni yıl bizler için sağlık, başarı, MUTLULUK yılı olsun... Mektuplarını bekliyorum, sakın geciktirme, olur mu? Seni seviyorum.

N.........

YÜZÜNCÜ MEKTUP

2010-02-24T00:29:00.001+02:00

25 ARALIK 1975

Elazığ

Canım A........'im,

Artık mektupların sırasını da sayısını da iyice karıştırdım. Ne oluyor bu mektuplara, PTT hiç çalışmıyor mu? Biliyorum, bayram, yeni yıl üst üste geldi; işleri bir hayli güç ama bu kadar da olmaz ki... Düşün bir kez, 7 Aralık'ta yazdığın mektubu bayramın son günü aldığım halde, 8 Aralık tarihli mektubunu ancak dün ,yani 24 Aralık'ta alıyorum. Bu kadar gecikme affedilir mi? Üstelik bir mektubun da elime geçmedi, kayıp... 7 Aralık tarihli mektuptan önceki, dışardan attırdığını yazmışsın. Ya unuttular postaya atmayı ya da okul adresine yazdıysan, okulda kayboldu... Bundan sonra ev adresine yaz, olur mu hayatım?

Dün akşam eve geldiğimde mektubunu görünce ne çok sevindiğimi anlatamam. Hele resmini görünce, sevincim daha da arttı. Karşımdaydın sanki, hem de asker halinle; yalnız tüfeğinle asker şapkan eksikti... Tüm Mehmetçiklerimizle gurur duyuyoruz, tabii seninle de...Sayenizde rahat yaşıyoruz ülkemizde.

Bu yazdığım beşinci mektup... Özellikle içinde resim olan mektup inşallah eline geçer. İki kez seni telefonla aradım, 17.00'ye kadar bekledim, çıkmayınca iptal ettirdim. Kalem için özür dilerim. Sevgilim, pencereden postacının geldiğini gördüm, bir dakika...

Evet hayatım, 18 Aralık'ta yazdığın mektubu getirdi şu an. Çok çok sevindim; şikayetlerimi duydular mı acaba? Mektubu okumaya daldım, zaman ilerledi, okula gitmem gerekiyor. Şimdilik hoşça kal...

"Ben seni unutmak için sevmedim." Şarkısı eşliğinde sana yazmaya kaldığım yerden devam ediyorum. Dün mektubunu aldıktan sonra okula gittim. İlk işim telefon yazdırmak oldu. Saat 16.00 sıralarında , ben dersteyken postaneden aramışlar, numaranın devamlı meşgul çıktığını , başka numaranın olup olmadığını sormuşlar. Okuldaki memur olmadığını söyleyerek iptal ettirmiş.Ve bu denemem de böylece başarısız oldu. Çok istediğim halde görüşemedik.

Geçenlerde ders çıkışı nöbetçi öğrenci telefonla arandığımı söyledi, baktım ki memur odasını kilitleyip gitmiş ; kapıyı açtırdım, şehirler arasından , Ankara'dan aranıp aranmadığımı sordum; aramadılar , dedi. Pek inanmadım... Neyse kısmet deyilmiş , diyelim. Oda kilitli olunca cevap vermiyor, demişlerdir sana da. Bundan böyle okulun iki telefonunu da yazdır.2204 ve 3984, birinden biri cevap verir. Müdür Beyin telefonundan görüşmemizde hiç sakınca yok. Hem oda kapalı da olsa, diğerine sonradan bağlatabilirim, anlaştık mı?

Yılbaşında geleceğine kendimi iyice alıştırmıştım, ama sağlık olsun; ne yapalım madem izin vermiyorlar... Ben de seni özledim A.......'im. Zaten bizim kaderimiz bu... Nereye, ne zamana kadar sürecek bu ayrılıklar bilemiyorum. Hep özlem, hep ayrılık... Şubat'ta gelmem şüpheli gibi, bakalım deneyeceğim...

Okulumuzda, senin de yazdığın gibi bazı olaylar oldu. O sırada ben okula gidiyordum. Çocuklar karşılıklı iki gurup olmuşlardı. Birbirlerini taşlamaya başladılar, benim öğrencilerim yanıma gelip "Hocam, biraz çabuk okula girin, size de taş gelebilir!" dediler. Yapmayın , etmeyin dedim ama karşı gurubun duyacak durumları yoktu, kazasız belasız içeri girdim. Daha sonra olaylar biraz daha arttı, bizim müdür dışarı çıktı, öğrencileri yatıştırmaya, onu da taşlamışlar... Vali ve polisler vs. okula geldiler , olay yatıştı.Gazeteler de olayı iyice abartarak yazmışlar. Hepimiz çok üzüldük. Çocuklar büyüklerinden gördüğünü yapıyorlar.Kötü örnek ne yazık ki çok fazla... Bu olaylar daha ne kadar sürecek? Birileri bu olaylardan nemalandığı için mi çözümsüz bırakılıyoruz? Ülkem adına çok endişeliyim. Çocukları kışkırtan birileri var.

Geçen akşam H........ler bize gelmişlerdi. Onların da tayinleri Malatya- Hekimhan'a çıkmış. F..... liseye müdür olarak gidecekmiş. Önce kabul eder gibi oldular, sonradan çok karışık bir yer olduğu için , aynı zamanda mevsimin kış olması nedeniyle vazgeçtiler.

Cumartesi, pazar günleri dışarı çıkabilmeniz iyi, biraz gezersiniz Ankara'yı. N........lara gidiyor musun? Yeni yılda ne yapmayı düşünüyorsun? Sevgilim, evet bir yılı daha geride bırakıyoruz. Bakalım 1976 yılı bize ne getirecek?

Dileyim yeni yılla birlikte tüm dileklerimiz, arzularımız gerçekleşsin... Mutluluk getirsin bu yıl hepimize...

Şimdilik satırlarımı sonlarken her şeyin gönlünce gelişmesini dilerim yürekten. En içten sevgilerimi, selamlarımı iletirim sana. Mektuplarını bekliyorum, ben de daha sık yazacağım hayatım...

N..........